Повеќестрана личност е Васил Пундев (1892-1930, на 38 година) – книжевен историчар и критичар, новинар, учесник во ВМРО, учител. Роден е во Дупница, неговиот татко бил директор на Солунската женска гимназија и активен член на ВМОРО. Учител на Васил Пундев во II машка гимназија е писателот Стилијан Чилингиров (1908). Пундев учествува во војните (1912-1918), завршува бугарска филологија (1913), потоа работи во Народната библиотека (1920), потоа е учител по литература во I машка гимназија – Софија (1921), застанува на чело на чета, која влегува во Македонија (1923). Го води книжевниот оддел во големиот весник “Слово”, пристапува во в. “Македонија” (1926) и наскоро е главен уредник (1928) Застрелан е во градината до Народното собрание (4.3. 1930). Нарачател на убиството е Ванчо Михајлов, бидејќи Пундев е протогеровист. На погребот зборувале Тодор Влајков, Асен Златаров и др. Неговиот син Марин Пундев е професор по историја на САД.
Судбината на Наум Томалевски (1882-1930, на 48 година). е сосема нестандардна. Негов брат е писателот Георги Томалевски (1897-1988), а неговиот син Богдан Томалевски (1924-2012) е познат архитект. Како ученик во Битола Наум Томалевски влегува во ВМРО, но е прогонуван од турските власти и се преселува во Софија, завршува гимназија. Станува учител во Скопје (1902), потоа во родното Крушево (1904), учествува во Илинденското востание (1903). Завршува филозофија во Швајцарија, а потоа школа за резервни офицери во Софија. Во I светска војна е назначен за градоначалник на Крушево. Заедно со Тодор Александров, Александар Протогеров и др. решаваат да се продолжи четничкото движење во Македонија (1920). Соработник е на весниците “Вардар”, “Народност”, “Неделна зора”, на списанието. “Македонија”. По убиството на Протогеров (1928) се вклучува во групата на протогеровистите и Ванчо Михајлов наредува да биде убиен. Тоа се извршува на 2. 12. 1930 повторно од Владо Черноземски (убиец на Димо Хаџи Димов, а подоцна и на српскиот крал Александар Карагеоргиевич во Марсеј) во дворот на неговата куќа – ул. “Цанко Церковски” (тогаш “Руен”) № 23 . Убиецот е осуден на смрт, но наскоро (1932) е помилуван, а за убиството долго се зборуваше во Софија. Наум Томалевски е еден од највидните дејци на македонското движење.
Никола Кофарџиев (Сашо, 1904-1931, на 27 година) е член на комунистичкиот младинска унија од 1920 година, на граничниот премин од 1922 година, По учеството во востанието во септември 1923 година беше уапсен, а потоа е емигрант во Австрија, Германија и СССР, каде студира на Универзитетот на Ленинград. се враќа се во Бугарија (1926), но наскоро повторно земинава во СССР и таму работи во Коминтерната (1928). Кога се прибира во Бугарија (1929) е избран за секретар на нелегалната БКП. Застрелан е на Софија улица при средба со полициска патрола. Негов постар брат е дисидент Брајко Кофарџиев.
Петко Напетов (Димо Борилков, 1880-1933, на 52 година) е роден во Варна и таму матурирања, и како се вклучува во социјалистичкото движење, а подоцна и во ВМРО, учествува во чети (од 1901), а потоа во Илинденското востание (1903). По неуспехот се преселува во Бугарија, станува член на партијата на тесните социјалисти (1904). Треба да се додаде дека во 1901 година умира неговиот татко, млекар, и Петко Напетов се грижи за петте сестри. (Во спомен на Димитар Даков, учител и свештеник.) Учествува во војните (1912-1918), а потоа во воената организација на БКП, која подготвува востание, но е уапсен. Потоа отвора книжарница, избран е за организационен секретар на РП (1927), патува до СССР (1931) и издава книгата “Во земјата на развивачкиот социјализам”, избран е за пратеник од Работничката партија, но е убиен крај Горна бања по решение на ВМРО.
Убав глас на Симеон Кавракиров (1898-1934, на 35 година) го упатува овој деец на левицата и на ВМРО во прилично чудно место – да пее во црквата “Свети Седмочисленици”. Донекаде тоа се објаснува со неговото сместување, кое е сосема во близина – на аголот на улиците “Граф Игнатиев” и “Маловица” (таму живее сопругот на неговата сестра д-р Константин Станишев, 1857-1957, познат лекар и општественик). Симеон Кавракиров е роден во Солун, неговиот татко бил деец на ВМРО, од 1919 година студира право во Софија, станува член на БКП (1920), а потоа и на ВМРО (обединета), станува секретар на регионалната организација во Пловдив ( 1928), а потоа раководи револуционерната организација во Пиринскиот крај. На 8.6. 1932 година тој е киднапиран од луѓе на Ванчо Михајлов и по тој повод во Народното собрание е поставено прашање и личноста и активностите на Кавракиров долго се дискутира на состанокот на 13.6. 1932 година По превратот во мај 1934 година е убиен на 14.6. 1934 над с. Белица во Рила. Негов бесач е началникот на патрола на четата.
Извор; Труд