Деновиве во Њујорк се сретнаа доброто, лошото и грдото од светскata политичка елита во една институција која САД баш и не ја обожуваат. Генералното собрание на ОН – најважниот настан во меѓународниот дипломатски календар, оваа година беше позначајно од обично: светските лидери се подготвуваат да го изберат следниот генерален секретар на Организацијата, следниот шеф на светската дипломатија. Кога догодина актуелниот генерален секретар на ОН Бан Ки Мун ја напушти функцијата, тој ќе биде заменет од кандидат препорачан на Генералното собрание од раководството на ОН, т. Е. Од Советот за безбедност.
Резултатите нема да станат познати во јавноста пред крајот на 2016 година, но политиканството веќе е во тек и членовите на Советот за безбедност веќе ги оценуваат потенцијалните кандидати. Бидејќи донесувањето на одлуката приближува, параметрите на трката стануваат јасни. Веројатно следниот генерален секретар ќе биде од Источна Европа. Ова е единствениот регион, чиј ред за позајмување на највисоката функција никогаш не доаѓал, согласно регионалната ротација. Сепак има и друг пропуст во 70-годишната историја на ОН: институцијата определена да ги зачува колективните надежи на човештвото, била предводена само од мажи. Тоа не е добро. Следниот Генерален секретар би требало да биде жена. Тоа не смее да биде само симболично решение. Тоа би требало да има и многу конкретно одраз.
Прво, тоа би требало да биде важен чекор во насока против половата дискриминација. Секоја трета жена во светот е предмет на физичко насилство. Жените повеќе од мажите стануваат жртви на трговија со луѓе, на сексуално и физичко насилство. Изборот на жена за шеф на ОН ќе помогне за поставување на половата дискриминација во првите места на календарот и на проектите на Организацијата и на сите земји членки.
Второ, ОН има објавено голем број на извештаи кои докажуваат дека зајакнувањето на улогата и статусот на жените е ефективна алатка за развој на меѓународната безбедност и на човештвото. Ако силното застапеност на жените е толку позитивна сила за афирмација на мирот, тогаш нашиот главен преговарач за мир треба да биде жена.
Трето, жена Генерален секретар на ОН би било прекрасно инспирација за половина планета и ќе покаже дека жените можат да постигнат успех во област која била контролирана од мажи. Би било исклучително корисно да се разбие овој стереотип, како и широко распространетото и жално убедување дека единствено мажите можат да раководат. Жените сочинуваат само 22% од пратениците во светот, а во последните 50 години само 7,4% од земјите имале жена за шеф на државата. Дури и Генералното собрание на ОН, кое избира нов претседател секоја година, избрал само три жени во вкупно 69 свои сесии. Крајно време е ОН да заврши со половата дискриминација во однос на првиот дипломат на планетата и да даде пример. Милиони жени во светот би се осмелил да се соочат и да се борат за своите соништа и во служба на својата заедница. Сите политичари зборуваат за зајакнување на жените, но сега веќе е време да се движи кон акција и да биде номинирана жена за највисокиот светски трон. При толку квалификувани жени кандидатки, нема причина да не се направи тоа. Ако во 2016 година станеме сведоци на изборот на две жени – на првата жена Генерален секретар на ОН и на првата жена претседател на САД, ова ќе биде вистински знак за напредок. Против оваа позадина веќе се појавуваат неколку водечки кандидати.
Ирина Бокова, Генерален директор на УНЕСКО и официјален кандидат на Бугарија, зазема силна позиција во однос на борбата против екстремизмот и финансирањето на тероризмот и активно се бори за правата на жените и образованието на девојчињата. Хрватската министерка за надворешни работи Весна Пусич е друга талентирана жена од Источна Европа, која официјално е номиниран од својата влада. Ако источните не се во можност да понудат добитна кандидатка, тогаш други региони можат да победат.
Хелен Кларк, поранешен премиер на Нов Зеланд и раководител на Програмата за развој на ОН веќе води активна кампања за функцијата. Таа има голем политичко искуство и сериозни достигнувања во областа на развојот. Има и талентирани кандидати од Латинска Америка, вклучувајќи го Мишел Башле, претседателка на Чиле. При толку многу способни жени со голем политички, дипломатски искуство и познавање на ОН, САД и другите земји членки на Советот за безбедност немаат оправдување да занемарат повторно половина од планетата во изборот на идниот генерален секретар. Кога догодина Советот за безбедност заседава за да донесе одлука за следниот лидер, амбасадорот на САД при ОН Саманта Пауер која треба да постапи правилно и да гласа за најсоодветената за оваа работа, за жена.
—————
Автор на публикацијата во Вашингтон пост е Бил Ричардсон, поранешен гувернер на Њу Мексико и основач на организацијата “Центар Ричардсон за глобална посветеност”. Ричардсон беше постојан претставник на САД во ОН (1997-1998) кај претседателот Бил Клинтон и Министер на трговијата (2008-2009) кај претседателот Барак Обама.