Десет години на врвот на европската политика изгледаат повеќе од доволно и за Ангела Меркел, која тоа го прослави оваа есен како десет години канцелар на Германија. И ќе го разбере тоа многу брзо. Одеднаш, наместо да дели заповеди на Европа, таа ќе почнува да проси од други држави, колку за поделба на товарот од својот емоционален одговор на миграциската криза.
Највлијателната нација во Европа оди се поблиску до мајкоубиство, бидејќи поради нејзината позиција во однос на кризата, стануват делби. Одрекувањето од своите коалициски партнери, од германскиот бизнис и синдикатите, кои велат дека не можат да се интегрираат новодојденците во економијата , потоа и од локалните совети, кои велат дека тие немаат простор за живеење, нејзината позиција ја прават несигурна. Кризата во Германија може да биде за Меркел она што беше данокот по глава на жител за Маргарет Тачер – моментот кога пред доминантен лидер се ниша врз нескршливиот постамент.
Меркел веќе можеби влегува во зоната Auf Wiedersehen (збогум )
Колку што историјата покажала дека нема доминантен европски лидер кој стигнал подалеку од десетте години во канцеларија, без ситуацијата да станала непријатна. Да го земеме ментор на Мeркел, Хелмут Кол. Тој владее на крајот на својата децениска на власт во почетокот на 90-тите години на минатиот век . Кол управуваше за време на крајот на советизмот, на обединувањето на својот народ, на силен економски раст со пристоен удел и социјална правда и при раѓањето на сериозни зелени политики. И потоа сè се урна. Трошоците за обединување беа многу високи, што наметнуваше нови даноци за западно Германците. Кол беше вмешан во обвинението за незаконски црни партиски каси што во многу земји ќе доведе до апсење и судско гонење. Тој немаше одговор на конфликтот на Балканот и неговата млада штитеничка Ангела Меркел, почна да го критикува својот шеф јавно. Во рок од неколку години Кол премина од положбата на доминација кон одумирање и лесно беше поразен од Герхард Шредер на изборите во 1998 година
Правилото на десетка важи и на друго место. Деценија откако Познатиот генерал Де Гол ја презеде власта во Франција во 1958 година, земјата беше опишана како срамно “досадна” од “Ле Монд”. Неколку недели подоцна, во мај 1968 година избувнаа граѓански немири. Погрешните активности на Де Гол во однос на востанието доведе до неговото повлекување во 1969 година, откако пропадна иницирани од него референдуми за уставни промени.
Франсоа Митеран, исто со добри први десет години, но неговиот последен период во кабинетот, до 1995 година, беше катастрофа. Франција веќе е променета правилата и претседателскиот мандат е долг пет години, но никој навистина не верува дека е можно еден иден француски претседател да остане на власт во текот на повеќе од една деценија.
Најуспешниот премиер на Шпанија Фелипе Гонзалес имаше десет победнички години на модернизација по 1982 година, и држеше да продолжи. По големата деценија неговите последни години во власта беа нарушени од тајните одреди на смртта и се поголеми нивоа на партиската политичка корупција. Ова прашање и до денес се уште ја тресе Шпанија.
Врвот во споредба со сите нив е Маргарет Тачер, која имаше 10 доминантни години по влегувањето на №10 во 1979 година, ја загуби моќта да се бори за власт, кога се обидуваше да продолжи и да продолжува. Па ако има некој железен закон во европската политика, тој е лидерот кој ја а отворат вратата на која пишува “излез”, кога десетгодишната управување ја заврши ротацијата Поради тоа Дејвид Камерон мудро најави дека нема да остане по 2020 година, исто како и Тони Блер, кој паметна се повлече на десетгодишнината победата во 1997 година .
Меркел може и да мисли дека може да ги надмине “правилото на десет” и да биде постојано успешна и, се разбира, сите правила се направени за да бидат прекршени. Ако таа сака да победи останувањето на функцијата во текот на 14 година на Конрад Аденауер или или да надмине 16-те години на функцијата на Хелмут Кол (и на тој начин да остане канцелар до 2021 година), таа може да биде во можност и да стои до последниот ден како кралицата Викторија. Но преседаните не се многу. Ако Меркел верува дека таа е неопходна и продолжи во втората деценија на власт, ќе мора да се спремни за разочарување. И тоа веќе започна откако подраматични и дарежливиот гест со предлог за засолниште на еден или два милиони бегалци почнува да тлее и ќе скисне многу брзо
………………………
Автор на коментарот во весникот. “Индипендент” е Денис Мекшејн, поранешен британски министер за европски прашања и автор на книги за европската политика и политичари. Неговата последна книга е “Брекзит: Како Британија ќе ја напушти Европа”.