Можно ли е стотици новинари од десетици држави да анализираат една година над 11 милиони документот за активностите на офшор компании и да не напишат за ниту еден Американец?

Зошто водечки медиуми како “Зидојче цајтунг”, од кој се тврди дека тргнала истрагата, да изградат специјални сајтови за проектот и во нив да опишат граѓани на над 50 земји, но не и такви од САД?

Пропуштаат ли нешто “Гардијан”, ББС, “Тајмс”, “Дагес нихетер”, “Франкфуртер алгемајне цајтунг”, “Ди Велт”, “Либерасион”, “Монд”?

Овие (и не само тие) прашања ги покренува во блог Крег Мареј, поранешен британски амбасадор во Узбекистан.

Според него фундаментален проблем на проектот “Досиејата од Панама” е дека базата на податоци на која тој се базира, не е јавно достапен. Нема никаков начин да се бараат имиња на луѓе, компании, партии.

Позицијата на Мареј е декларирана уште во насловот “Корпоративните медиумски стражи штитат (најбогатите) 1% на Запад од протекувањето информации од Панама”.

Тој вели дека на прв поглед мотивот на оној кој ги предал податоците изгледа пофален – “да биде осветлен системот, овозможувајќи на најбогатите да кријат профит, често акумулиран преку корупција, како и сите оние кои избегнуваат да ги плаќаат даноците” .

Молдавија го напушти СССР, но СССР не ја напушта Молдавија

Но, за жал, тој дозволил кобна грешка, смета Мареј – се обратил кон западни корпорациски медиуми да ги објавуваат резултатите од анализата на архивата. “Како резултат, првата голема историја, објавен од” Гардијан “, е само за Владимир Путин и виолончелистот. Верувам во оваа приказна и не се сомневам дека Путин е дел од оваа мрежа. Но зошто фокусот е на Русија? Руското богатство е една мал дел од парите, прикриени со помош на адвокатска канцеларија Mossack Fonseca. Всушност, наскоро станува очигледно дека изборот, пројавен при работата на новинарите, се свртуваат против нив. ”

Многумина читатели обрнаа внимание дека под статиите на “Гардијан”, на пример, е заклучена делот за коментари. Некои од нив велат дека Панама е само едно од деловите во бизнисот со офшор компании, додека нема ништо за Кајманските Острови, Британски Девствени Острови, островите Џерси, Гарнси, швајцарски кантони, Луксембург, Американски Држави како Невада, Делавер, Вајоминг, Јужна Дакота .

Во неговата статија “Свет на скриено богатство: Зошто осветлување на оф-шор бизнисот” од “Гардијан” експлицитно наведува дека “иако повеќето од обелоденетите материјали ќе останат доверливи, има оправдани причини да бидат објавени дел од информациите, бидејќи документите го откриваат огромниот обем на една прикриена активност “. Изданието се надева дека “Досиејата од Панама” ќе придонесат кон важна јавна дебата – не само во Велика Британија, но и во светот – да се толерира ли оф-шор активност и што од неа е неприфатливо.

Крег Мареј обрнува внимание дека екипите на “Зидојче цајтунг” и “Гардијан” бараа претежно имиња поврзани со нарушување на режимот на санкции на ОН. Ова автоматски насочува кон Русија, Сирија, Зимбабве, Северна Кореја. “Но така филтрирањето на податоците од Mossack Fonseca од корпоративните медиуми директно следува на агендата на западните влади. Воопшто не се споменува адвокатска канцеларија да е користена од огромни западни корпорации или западни милијардери, кои инаку се главните клиенти.

Авторот вели дека не можеме да очекуваме откритија за западниот капитализам и “валканите тајни на западните корпорации” од организацијата Меѓународен конзорциум на истражните новинари (ICIJ), која целосно била финансирана и организирана од американскиот Центар за јавна транспарентност (Center for Public Integrity). Мареј наведува во овој дух се дел од големите спонзори: фондациите “Форд”, “Карнеги”, “Келог”, “Отворено општество”, Семејниот фонд на Рокфелер и Американската агенција за меѓународен развој (USAID).

Во коментарот на поранешниот дипломат се вели уште:

“Затоа очекувајте да ги удираат Русија, Иран и Сирија, а малку за рамнотежа да додадете некоја западна земја како Исланд. Ќе бидат жртвувани и неколку Британци, повеќето во поодминати години.

Корпоративните медиуми имаат ексклузивен пристап до база на податоци, до која јас и вие немаме. Тие се воздржуваат дури од тоа да видат дали има деликатна информации за западни компании во овие документи (). Никогаш не заборавајте дека на крајот “Гардијан” ги уништи копјата на досиејата на Едвард Сноуден по наредба на MI6. ()

Помислете само што би се случило ако беа побарале податоци за компании и организации кои се меѓу главните спонзори. Па ако беа прашале за секоја јавно за западна компанија или за секој западен милионер? Ќе беше многу поинтересно.

Знам дека Русија и Кина се корумпирани. Но, што ќе кажете, ако можеше да покренеме прашања за нашите дела, тука, на Запад? И ако пудлиците на корпорациите ги беа оставиле луѓето слободно да ја видат информацијата “.