Научниците објавија дека успеале да ја одгатнат загатката на спираловидните отвори Рuquios во реонот на пустината Наска. За разоткривањето помогнале сателитски слики, пријавени ВВС. Претходно научниците сметаа дека геоглифите на Наска, исполнети во форма на луѓе, животни и митски ликови, всушност се јавуваат во антички иригационен систем. Но за мистичните спирални дупки во земјата досега не можеа да најдат објаснување.
Научниците се обиделе да ги истражуваат Рuquios, но не постигнале успех поради неможност ада користат радиојаглероден метод за проучување на тунелите. Самите претставници на цивилизацијата Наска не оставиле никакви клучеви за разоткривање на потеклото на незапирливото дупки – како и многу други јужноамерикански култури, со исклучок на Маите, Наска немале писменост.
Како што објаснува Роза Лазапонара (Rosa Lasaponara) од Институтот за методологијата и анализа на животната средина во Италија, дупките Рuquios всушност се јавуваат како дел од антички комплексен хидрауличен систем дизајниран за извлекување на подземните води.
Според зборовите на Лазапонара, фотографиите направени од сателит, научниците ја анализирале поставеноста на спираловидните дупки, а во меѓувреме го дознале движењето на водата во пустината. Сите дупки се соединуваат во систем од тунели, слични на современото метро.
Секоја од незапирливото дупки се јавува нешто како пумпа, ги пополнува тунелите со воздух и ја насочува водата кон потребното место. На таков начин водата течела кон населбите на луѓето, каде што ја користеле за секојдневни потреби. Научниците сметаат дека инженерскиот систем била изграден толку квалитетно што многу од дупки Рuquios можат да функционираат и денес.
За да се создадат вакви дупки во земјата, Наска имале потреба не само од посебна техника, но и од длабоко познавање по геологија и движење на подземните води, бидејќи дел од тунелите минуваат низ тектонски пукнатини. Покрај ова би требало да постои и систем за одржување на такви “воздушни бунари”. Роза Лазапонара не исклучува исто дека отворите може да биле поврзани на геоглифите на Наска. Покрај тоа, според нејзините зборови , таквиот систем во културата Наска играл политичка улога: власта можела да ги контролирано волумените вода, дистрибуирани меѓу општините и на тој начин да се одржува постоечкиот општествен поредок.
Наска е доколумбова цивилизација која постоела на јужниот брег на Перу од II в. П.н.е. до VI в. од н.е. Геоглифите на Наска претставуваат група од геометриски фигури во пустината во јужниот дел на Перу.
Научниците изброиле околу 30 фигури, меѓу кои птица, мајмун, пајак, цвеќиња и сл. Освен тоа кон геоглифите се однесуваат и околу 700 геометриски фигури, меѓу кои преовладуваат триаголници и трапез.
Формите достигнуваат должина неколку стотици метри, затоа тие се забележани дури по првата слика од воздухот во првата половина на дваесеттиот век. Детална карта која ги отсликува сите перуански геоглифи, сеуште нема. Во различно време научниците сметале дека геоглифите може да биле астрономски календар или верски симболи.