Руските пилоти им даваат лекции на колегите од САД, но тие постојано ги забораваат.
Само пред три дена, на 17 април, имаше голем скандал со американски разузнавачки авион RC-135U кој се приближил на 70 км од руска територија во Балтичкото небо, но беше истуркан речиси насила од Су-27. Кремљ и Белата куќа си разменија ноти, Кери и Лавров си разговараа по телефон, но веќе сè е на пат да се заборави. Пилотот на авионот Су-27 ги наруши мерките за безбедност, но пак авионот RC-135U сакаше да добие информации на штета на безбедноста на Русија.
Американците се силни играчи во сите сфери на светското битие, особено во армијата и конкретно во воената авијација. Тие ја почитуваат и ја ценат силата, дури и кога манифестација е против нив. Затоа таа треба почесто да им се демонстрира.
Историјата памети случај кога само неколку дена пред да заврши Втората светска војна, на 29 август 1945 година на Далечниот Исток во областа на советските сили крај Канко се закачил американски Б-29. Потребно му било да слета со еден мотор оти другиот горел.
Првата крв која Русите пролеваат врз Американци, е на 8 април 1950 година над Балтикот кога разузнавачки авион PB4Y Privateer од ескадрилата во Визбаден (Германија) го нарушил советскиот воздушен простор над Либава во Латвија. На предупредувањата Американците одговориле со оган и целиот екипаж од 10 лица бил погребан во Балтичкото Море. Следните години ништо не се променило суштинско.
САД и СССР / Русија никогаш не објавија информации за победите и загубите на топлото небо на Студената војна. Сите податоци се на ентузијасти-летописци. Според едни податоци САД во текот на 10 години, од април 1950 година, направија 81 обид да навлезат во воздушниот простор на СССР, во кои 20 авиони не се вратиле во базите. (На интернет има доволно податоци.) Според информации на германското воздухопловна издание Flug Revue, Американците почнале со своите разузнавачки летови над советска територија во 1949 година на специјално преработени бомбардери со далечна акција. Нивната задача била откривање на мржата од радари на ПВО на СССР. До ноември 1960 година од летови не се вратиле 17 авиони – меѓу нив бил и U-2 на Френсис Пауерс, кој бил соборен на 1 мај 1960 година
Точно еден месец подоцна, на 1 јуни, разузнавачки RB-47 од составот на 55-то авиокрило на ВВС на САД ја преминал северната граница на СССР во реонот на Архангелск. Во пресрет полетал Миг-19 со капетанот В. Полјаков. Тој сторителот без наредба го симнал на дното на морето – толку му дошло трпението поради секојдневните полетувања на тревога. Од шесте Американци преживеале двајца. Пилот бил веднаш уапсен, но кога информациите достигнале до Москва, тогашниот државен раководител наредил да му донесат Полјаков во кабинетот: по што добил чин мајор, награда го со орден и му била исполнета неговата желба да биде преместен да служи во Украина.
На 28 ноември 1973 година на небото на Закавказието подвиг извршил капитен Г. Елисеев со Миг-21СМ. Во Азербејџан откај Иран влегол двосед F-4 Phantom. Елиесеев го израмни малку пред “Иранец” да излезе, а наредбата од командната била категорична: да се уништи. Елисеев одлучил да направи тоа, при кој загинал, а двајцата од авионот-натрапници преживеле: инструкторот се испоставил Американец, а ученик му бил Иранец.
На 17 јули 1981 година шкотски трговец со сомнителна репутација најмува за превоз на оружје до Иран Canadair CL-44. Така тој дава инструкции на екипажот да следува јужно границата со Ерменија, без да ја нарушува. При една поголем кривина тие сепак преминуваат директно. Дежурен офицер во советскиот КП не реагирал. Следниот ден транспортниот авион тргна назад од Иран за Турција и повторил истата итрина. Овој пат од грузиското аеродром полетал капетен Валентин Кулјапин со Су-15ТМ. Тој го пресретнал сторителот неколку километри пред да ја напушти советската територија, а имал под крилото само ракети за далечен ракетна борба. Ја извршил задачата екипажот на транспортниот авион загинал, а Кулјпин добил орден.
Случајот со јужнокорејскиот Boeing 747 на авиокомпанијата KAL од 1 септември 1983 година на Далечниот Исток е толку познат, дека не заслужува внимание. Но вреди да се потсети дека пред тоа на 20 април 1978 година патнички Воеing 707 на јужнокорејската KAL наруши северната граница на СССР, не ги исполни наредбите на капетанот А. Босов со Су-15ТМ, наоружан со две ракети Р-60 го погодил крилото на ” Кореанецот “и тој паднал во мразот на смрзната езеро. Оттогаш пред летови над и крај Русија јужнокорејските пилоти се подготват исклучително темелно.
Инцидентите со транспортните авиони, при тоа едниот тараниран, преиспитување заслужна да се урне транспортни авиони при нејасна ситуација. Советското раководство, при целата своја тоталитарност, си направило корисни заклучоци и остави Матијас Рустам да слета на Црвениот плоштад во Москва, наместо да заповеда да го соборат. Потребните заклучоци, сепак не си направија во Вашингтон.
Впрочем не е сосема така: Американците тогаш сфатија едноставната вистина дека нивната авијација и морнарица не треба да приближуваат до границите на СССР со исклучена добра електроника, бидејќи таа ги демаскира, но ги означува и чува.
На пример фрегатата “Јорктаун” (USS CG 48 Yorktown) и деструктивниот (миноловецец) “Керол” (USS DD-970 Caron) во 1986 година влегоа во советските територијални води со целосно вклучена апаратура. Воа 1988 година операција на советскиот флота го натера “Јорктаун” и “Керол” да се повлечат од таму каде што дошле.
За награда на трпеливи читатели ќе им понуди нешто многу љубопитнои – историјата на воениот пилот Василиј кимвали. Тој е одликуван за исклучителна храброст, дрскост, лекомисленост и доза авантуризам. Служел во Далечниот Исток, каде минал со хеликоптер минал “пријателски” покрај носач на авиони.
Испратиле полковник да служи во Килп Јавр крај Мурманск. Задачата на полкот била да не допушта прекршување на границата во реонот на Баренцово Море. Силите на НАТО воделе активно следење на советските подморници – во воздухот постојано имало нивни авиони и хеликоптери. На пилотите им се наметнуват на ден по 7-8 пати да полетуваат по тревога. А дежурен во ден.
Кимвали решил да се одмазди на нестандарден начин. Прелетал над палубата на авиони на неколку метри, тој над нив го вклучил системот за итно отстранување на горивото. По ова леталата многу поретко летале.
На 13 септември 1987 година во реонот на Баренцово Море долетаа норвешки разузнавач P-3 Orion. Веднаш командата дала аларм, Василиј Кимвали полетал со Су-27 со патен број 36.
Кимвали затекнал норвешкиот “Орион” да фрла хидроакустичеси средстства со цел да откријат како и кога излегуваат советските подморници во морето.
Приближувањето на Су-27 не дало резултат, по што тој се свртел со стомакот со ракетите – пак истото. Два пати влегол во напад со цел да го респектираат од “Орион” и да го напушти курсот. Но, залудни напори.
Тој се подвлекол под телото на “Норвежанецот” со цел да престане ставање на опремата. При една од маневрите со левиот вертикален стабилизатор удира во завртките на крајниот десен мотор – и го претвора во парчиња, тие дури пробиле телото. “Орионът” веднаш зел курс сум аеродромски.
На кимвали сепак тоа му се сторило малку и тој решил да стигне авионот-разузнавач, за да потврди успехот и да се збогува како што му доликува.Врз авионот- пуштил порција керозин право на кабината. По ова се приземјил на Килп Јавр.
Авиотехниците веднаш забележале недостасува парче метал на стабилизаторот и прашале пилотот за што станува збор. Кимвали кренал рамениците и им одговорил дека нема идеја. Не го распрашуваше знаеле дека не е многу зборлив, и едноставно го смениле стабилизаторот.
Бурата експлодирала вечерта кога оштетениот “Орион” се доближил во Норвешка. Советскиот амбасадор во Осло бил повикан во МНР, каде му предале протестна нота и еден куп фотографии на Су-27 со патен број 36. Дипломатот веднаш доложил во Москва.
Започната истрага, при што кимвали не објаснил ништо значајно. Меѓународниот воздухопловен скандал бил “дамка” и сите се труделе несреќата да биде заборавена.
Во реонот се фокусирани на советски подморници во Баренцово Море и неколку дена не се појавиле НАТО разузнавачки авиони. А секое следно зближување со руските “Су” било придружено со хистерични извици на радио, проследено со паничен изјави од претставници на НАТО.
Што се однесува до кимвали, тој бил испратен далеку од гревот во “глува линија” во Кримската во Краснодарския крај, каде што нема Американци.
На новиот аеродром кимвали летал нормално, но продолжил да води предизвикувачки живот. Во 1993 година дури учествувал во Руско-грузиската војна во Абхазија. Во почетокот на 2000-тите години, сепак се удавил во Варнавенската брана.
Целата раскажана приказна е поучна не за командата на руските ВКС, тие си знаат пилотите. Таа е поучна првенствено за командата на американските воздухопловни сили – јенките треба да знаат дека руските пилоти се борат во своето небо како ѕверови, без оглед на ризикот и без страв. И почесто треба да се потсетува на натовците дека нивните норми никогаш нема да важат за Русите и тоа во руското небо.