За време на Втората светска војна нацистичка Германија води расно-идеолошка војна, со цел уништување на СССР и тие народи. Во ноќта на 8 против 9 мај 1945 година во источното Берлинскиот предградие Карлхорст се случи официјалната церемонија на потпишување на актот за безусловна капитулација на нацистичка Германија.
Советската делегација предводена од маршал Жуков, САД – од генерал Спатс, британската – од маршал Тедер, француската – од генерал Де Латр де Тасини. Од името на Рајхот потпишува фелдмаршал Кајтел. Ова е крај на Втората светска војна во Европа. Веста за капитулацијата на Германија го обиколува како молња целиот свет. Во СССР таа е пречекана со особено спектакуларен ликувања. Милиони луѓе излегуваат на улиците на градовите и селата низ целата земја. Москва го забележува овој ден со грандиозна почесна стрелба. Завршува 1418-дневната епопеја, наречена Голема Татковинска војна, зад која се крие Море од лишувања и страдања, тага од поразите и радост од големите победи. Главна заслуга за победата на Хитлерова војски во Европа има непостоечки денес СССР.
Воениот судир меѓу нацистичка Германија и СССР започнува рано наутро на 22 јуни 1941 година, кога германските трупи навлегуваат во пределите на СССР по целото должината на западната граница од Балтикот до Карпатите. Започнува војна, невидена порано во човечката историја, постојано ја чувствувате Првата светска / 1914-1918 година / по својата острина и сила, според бројот на активирано техника: топови, тенкови, авиони; според бројот на жртвите: убиени, ранети, осакатени не само борби на фронтот, но и меѓу цивилното население. Поаѓајќи од старата идеја “Drang nach Osten”, Адолф Хитлер ја оправдува својата теорија за проширување на животниот простор на германската нација, што може да се случи само за сметка на Русија. Тој тврди дека Словените се родени робови, кои се разбераат само од камшик. Според генералниот план “Ост” Русија треба да се “истурка од Европа”. Волшебна територија треба да биде колонизирана од Германците, а ресурсите да бидат ставени во служба на Рајхот. Историчарите често се расправаат какви побуди ги натерале нацистичка Германија да почне војната против СССР. Тука спорот може да биде бескраен, мислејќи на бескрајната импровизации на Фирерот. Судејќи според неговите говори, во едни случаи тој може да зборува во должина и нашироко за потребата за Рајхот од советските јаглен, нафта и железо, а во други – да се изразува по одделни аспекти на “источната политика”, да зборува за својот однос кон Словените . Но генерално јасно може да се трага по концептот за расно-идеолошка војна, со цел уништување на СССР и тие народи. Зборувајќи за карактерот на конфликтот, несомнено за нацистичка Германија тоа е војна за уништување, а за СССР – војна за опстанок, за правото на неговите народи на постоење.
Втората светска војна не може да биде сведена само до описот на воените дејствија. Една од нејзините помалку познати страни е конкретното спроведување на нацистичките планови во освоените советски земји. Окупираните територии на СССР се расчленувани на одделни делови. Прибалтикот и поголемиот дел од Белорусија се вклучени во рајхскомисариата “Остланд”, Украина и јужните региони на Белорусија – во составот на рајхскомисариата “Украина”. Двата рајхскомисариата се третирани како области кои се предмет на “колонизација”, односно во нивното претворање во колонии на Рајхот што се спроведува од почетокот на војната.
Бесарабија и земјиштето меѓу реките Дњестар и Јужен Буг се окупираат од Романија. Дел од Литванија и Белорусија формираат округот “Белосток” и се вклучени непосредно во Рајхот, дел од Западна Украина е прогласена за генерал-губернаторство. Областите околу фронтот се под директна контрола на Вермахтот. За управувањето на освоените територии одговара Министерството за прашањата на источните територии, а полициската власт е во рацете на рахјсфирерот на СС Хајнрих Химлер. Сите ресурси во освојувањето полиња се прогласени за сопственост на Рајхот. По Вермахтот во окупираните територии влегуваат како чиновници, така и претставниците на големите концерни / Крупа и др. /, кои ја ставаат под своја контрола индустрија.
Околу 22 милиони луѓе биле привлечени да работат “во името на германските цели и под германски надзор”. Во фабриките е воведен принудна, практично роб труд. Работниот ден бил со времетраење 14-16 часа во деноноќие. Храната била исклучително ретка. Од првите денови на војната окупациските власти најавуваат дека земјата и колхозното имот поминуваат во нивна сопственост. Колхозният поредок е резервиран за да се конфискува непречено земјоделското производство за потребите на Рајхот. Подоцна оваа политика се диференцира со воведување на обшти форми на земјоделство. На окупираните територии хитлеристите ги забрануваат сите јавни организации, спроведување на митинзи и собири, ги затвараат театрите, музеите, универзитетите, училиштата и дури градинките. Една од најтрагичните страници на Големата Татковинска војна е историјата на “остарбајтерите” / источните работници /. По советски податоци во Рајхот се испратени 5,3 милиони советски граѓани по германски – 2,8 милиони луѓе. Разликата се објаснува со тоа дека германската статистика зема предвид “остарбајтерите”, кои се во границите на Германија до 1937 година, додека нивниот труд бил користен во сите окупирани од нацистите земји. Околу 2,2 милиони “остарбајтери” умираат во текот на годините на војната.
Друга трагична страница е нацистичките заробеништва. По германски извори, во својство на воени затвореници, меѓу кои се вклучени не само борците на Црвената армија, а сите способни да носат оружје, се земени 5,7 милиони советски граѓани. Околу 1 милион заробеници во годините на војната принудно или доброволно изразуваат “желба да помогнат” на хитлеристите. Во концентрационите логори гинат 3,3 милиони заробените / 57% /, од нив речиси 2 милиони луѓе до февруари 1942 година, загинувањето на такво огромно количество на луѓе е поврзано со бедните услови, сместување и малтретирања на заробениците, Првата работа е да се одделат и застрела комесарите / комунистите / “Евреите” и други “радикални и штетни елементи”. На окупираните територии и во Рајхот нацистите градат густа мрежа од големи и помали концентрациони логори. Заробениците се чуваат во ладни и непогодна за живеење простори. Храната била минимална. Развиен е дури “леб за Руси” по специјален рецепт. Војната со нацистичка Германија е исклучително тешко искушение за СССР.
Зад фасадата на победата се кријат многу тешки рани, проблеми и пороци кои влијаат на понатамошниот развој на СССР. Грандиозни се човечки загуби. Самиот Сталин ги проценува на 7 милиони луѓе. Во 50-те години на минатиот век е наведена друга бројка – вкупните загуби надминуваат 20 милиони, што е поблиску до вистината. По обелоденувањето на документите станува јасно дека загубите на Црвената армија се 8,7 милиони луѓе. Покрај нив има многу повредени и осакатени. Во исто време Демографите проценуваат вкупните загуби на СССР на 27 милиони луѓе. СССР излегува од војната со десетици илјади разурнати градови и села, со деформирани економија, со еднострано развиен воено-индустриски комплекс, со нарушена социјална структура, со уште уништена отколку пред војната социјална сфера.