Денешна Русија е конструкција, паоддржана од контролираните од Кремљ телевизиски канали. Нивното влијание врз јавното мислење може да се спореди со влијанието на психоактивни халуциногени дроги, пишува DW.

Манипулациите od совладаnite од режимот на Путин главни телевизиски канали ja искривиле кај многу Руси претставата за светот. Наместо реалноста тие им претставуваат на своите корисници содржини, карактеристични за компјутерските видео игри: “херојски” сцени на опасно ниско летање над американски борбени бродови, руски ловци или истрелување од подморници во Каспиското Море ракети кон Сирија. На гледачот сепак му натуруваат информациите дека во секој нареден момент брзите ловци можат да бидат соборени и светот да се покаже на прагот на нуклеарна војна. Тоа го пишува британскиот новинар Аркадиј Островски во бестселерот “Откривањето на Русија”, награден со Оруеловата премија за 2016 година.
Така Островски го опишува влијанието на зависните од Кремљ медиуми врз формирањето на јавното мислење во Русија. Тие играат централна улога во зајакнувањето на режимот на Путин – исклучок прават само базираните на интернет медиуми. Важноста им е иста како во времето на перестројката, кога тие мораа да ги шират идеите на Горбачов за заживување на социјализмот со алатки како погласно привлекувањет на интелигенцијата.

Welt: Од Унијата можат да излезат уште пет земји

Во книгата “Откривањето на Русија” објаснувањето за распадот на “Империја на злото” се поврзува со падот на двата столба врз кои таа се држела – столбот на репресиите и колоната на идеологијата, пропагандата и лагата. Според Островски, парадоксот во случајот се состои во фактот дека медиумското пропагирање на перестројката била доверена токму на тесно поврзани со КГБ советски новинари кои работат во контролираните од Лубјанка и наменети за извоз од странско говорно подрачје весници и радио-телевизиски емисии. Таков на пример бил исклучително популарниот во времето на Горбачов телевиски водител Александар Лјубимов. Истите луѓе подоцна го вајаат и медиумскиот имиџ на Елцин и придонесуваат за “севернокорејскиот” рејтинг на доверба од над 80% за неговиот наследник Путин. Телевизиите градат верувањето дека само вождот Путин, често прикажан полугол како јава, лета и плива, може да ја поправи “најголемата геостратешка грешка на 20 век”, како што тој го вика т распадот на СССР.

Диктатот на телевизијата

Аркадиј Островски смета дека едвај има друга земја во светот како Русија, каде улогата на телевизијата има толку силно влијание врз општествениот живот и каде со нејзина помош “различни луѓе и генерации се обидуваат да конструираат земја”. По тој повод авторот потсетува на анализите на рускиот физиолог Иван Павлов дека Русите не се заинтересирани многу за реалноста и фактите, а за сигналите – толкувањата на реалностите и фактите и начинот на кој тие се жртви. “Во многу случаи директно вклучување на телевизиските канали одат пред случувањето на настаните. Така се случи при инвазијата на Донбас, кога првата задача на руските “доброволци” била да ги исклучат украинските канали, раскажува Островски. Во исто време течат и репортажите за режираниот “сенароден” пречек на “учтивите” луѓе при анексијата на Крим.

Пред тоа – на Олимпијадата во Сочи во февруари 2014 – се разигрува специјално подготвено за телевизиската публика гигантско пропагандно шоу за моќта и мудроста на путиновото управување со наслов “Откривањето на Русија”. Сличностите со учество на филмот и телевизијата при градењето на ликот на нацистичка Германија во 1936 година и натаму даваат основа на рускиот публицист Виктор Шендерович да спореди ја “путиновата” Олимпијада во Сочи со “хитлеровата” Берлинска олимпијада. Логиката на современата руска врхушка добро се вклопува во сентенцата на покојниот олигарх Березовски: “Богат ли си, тогаш си умен, а штом си богат и умен, значи треба да се управува”.

Комплексите на Путин

Според Аркадиј Островски, во Русија нема елита, бидејќи елитата значи присуството на група на луѓе кои ја преземат одговорноста за судбината на својата земја и дејствуваат за општото добро и просперитет. За разлика од сегашната врхушка во Кремљ, чија волја се диктира од еден владетел и има комплекси поради загубената Студена војна, некогашното советско раководство било во некаков степен колективно управување и немало комплекси по победата во Втората светска војна.

“Затоа, за разлика од сега, советската влада не си дозволила да го плаши Западот дека ќе го претвори во грст радиоактивна пепел. Режимот на Путин се однесува неодговорно кон можноста да избувне војна, за него таа е само видео игра”, тврди Островски и додава: “Самиот Путин не учествува во телевизиски дебати, бидејќи тој е цар со божествена мисија. Но, тоа воопшто не пречи при неговото управување да го газат огромни корупциски скандали. Логиката на актуелната администрација е дека сè што се случува во спротивност со интересите на империјата, е “платено” однадвор. Како така, на пример, на Киевскиот Мајдан со месеци можат да се собираат стотици илјади луѓе и да протестираат за независна Украина, ако не им било платено? “, објаснува авторот оваа логика.

Во книгата британскиот новинар раскажува и една приказна, зборување за параноичниот изблик во однесувањето на Путин: На вечера кај најблискиот Игор Малашенко – генерален директор на контролираните телепрограми од Кремљ и емитирани од кулата во Останкино , а подоцна и на поддржаната од режимот телевизија НТВ – Путин се револтира дека домаќините ја оставиле ќерка им да ја земе случајно такси во Лондон, каде што учат децата на кремљската врхушка. На аеродромот девојката се разминале со колата, испратена од колеџот, се јавила дома, за да праша што да прави, и мајка и ја посоветувала да си фати такси. “Згрешивте. Па ако таксито не било вистинско? “, им рекол Путин. Впрочем, за неговите ќерки не се знае речиси ништо.