Најстрашниот ноќен кошмар за политичарите, кои се наоѓаат на власт во целиот свет е референдумот. Тие доаѓаат на власт врз случаен бран на народното расположенија и потоа се обидуваат да се задржи на нестабилното место каде се остваруваат.
И бидејќи околу нив веќе беснеат други бранови од народни расположени, политичарот прави сé за да се искачи можно повисоко и да не обрнува никакво внимание на овие бранови .
Британскиот премиер Дејвид Камерон еднаш неблагоразумно им вети на своите гласачи дека ќе одржи референдум за излез од ЕУ. Тоа беше тактички потег за време на избори и најверојатно не планирал да прави референдум.
Резултатите сепак се покажаа различни од оние, поради кои премиерот даваше ветувања и референдумот сепак мораше де биде одржан. Резултатите се познати и така се оствари Страшниот кошмар на Дејвид Камерон. И не само за него.
Откако букмејкерите ги поделија премиите на познавање резултатот од Brexit, сега ќе прифатат нови облози дали ќе бидат реализирани резултатите од референдумот. Овој пат загуба на 23 јуни може да добијат реванш, бидејќи бранот на народните расположенија како да дојде да го негувале брегот кој се враќа, повлекува назад сè со себе.
Европските политичари секогаш знаат кој е подобро. И го знаат подобро од народот. Затоа референдумите во Европа се негира отворено, а не завиено.
Сосема не одамна, по референдумот во Холандија, на кој граѓаните се изјаснија против асоцијацијата на Украина во ЕУ, министерот за надворешни работи на Луксембург, се изрази отворено: “Ако сакаме да ја кршиме Европа, треба да спроведуваме повеќе референдуми.”
И додал дека референдумот не е соодветен инструмент за одговор на комплексните прашања во услови на парламентарна демократија. При демократија, која се извршува од страна на парламентот, а не од народот, референдумот навистина е совршено несоодветно алатка.
А лидерот на “зелените” во Европарламентот Ребека Хармс изјавила дека не треба да се подложат на гласање во одделна земја прашања кои влијаат на Унијата како целина.
Претседателот на ентитетот Мадрид Есперанса Агире по првиот референдум за независност на Каталонија во 2009 година, кога над 96% од каталонците се изјаснија за отцепување од Шпанија, волјата на своите сограѓани ја нареќе “малоумност” и “безумие”, додавајќи дека резултат од 96% може да има само во тоталитарна земја.
Потоа, по тој повод шпанските власти забранија одржувањето на други референдуми. Така наместо тоталитаризам повторно настапи демократија.
Еврокомесарот за проширување и европски политики Јоханес Хан по референдумот во Холандија рече: “27 члена на ЕУ веќе го ратификуваа договорот со Украина, Холандија претходно го ратификува, затоа можеме да кажеме дека договорот претходно влезе во сила”. Резултатите од референдумот беа помножени со нула.
Токму така воопшто без објаснувања беа игнорирани резултатите од референдумот во 1991 година за зачувување на СССР и зачувување на Украина во составот на СССР. Политичарите Елцин и Кравчук одлучиле дека знаат подобро од граѓаните.
Понекогаш станува така јасно дека од резултатите од референдумот не може да се одметнат. Тогаш се прави втор референдум – клин со клин се убива.
На пример така беше направено во Данска, која во 1992 година гласаше против ратификацијата на Договорот од Мастрихт, и тие го положија почетокот на ЕУ во денешниот изглед, а во 1993 година беше прегласувањето и се доби посакуваниот спротивен резултат.
Така беше и во Ирска, која во 2008 година гласаше против Лисабонскиот договор, но во 2009 година го прегласен правилно.
Историјата се повторува и со Кримскиот референдум: во Европа и во САД одамна се слушаат гласини дека нема да е лошо да се одржи повторен референдум, бидејќи жителите на Крим првиот пат не гласале не како што треба, но е можно вториот пат да гласаат правилно.
Истото експертите зборуваат по повод Brexit. Резултатите од референдумот немаат директни правни последици и Камерон може да апарати “втор круг” на преговорите со Брисел, како се договори за “широка автономија”. Договорите можат да се протуркаат во нов референдум и фактички зачувување на UK во ЕУ “. Ова е само една од опциите.
Мислењето на британските граѓани ќе биде прогласено за “препорачливо”, погрешно, неодговорно, неразумна, слабоумно … Политичарите секогаш знаат кој е подобар за граѓаните.