Поради својата голема брзина од 76 км / час тие биле недостижни.
За време на “Студената војна” Советскиот Сојуз создал подморница која Западот ја смета за сериозна закана поради нејзината брзина, длабочина на потопување, иновативен дизајн на куќиштето и други технички карактеристики, пишува воениот набљудувач на The National Interest Роберт Фрли.
Советските нуклеарни подморници “Лира” (Alfa по класификацијата на НАТО) му дозволиле на СССР да стане страшен подводен противник за земјите од Алијансата, вклучувајќи и за САД. Тие биле главно наменети да пресретнуваат носач на авиони на САД.
Куќиштето на овие подморници било од титаниум и обезбедувал на подморницата необична брзина (41 јазли – 76 км / час), маневрирање и длабочина на потопување до 700 м. (Поголема брзина развивала само единствена подморница К-222 – 84 км / час) .Овие карактеристики максимално ја посрамоти НАТО за да ги детектира и ги уништува.
Екипажот бил малоброен (само 31 лица, главно офицери), основните системи за управување биле целосно автоматизирани, што ја зголемуваат брзината за бојно реагирање на екипажот, се вели во публикацијата.
На “Лирите” бил поставен уникатен реактор со течнометален топлоносител (легура на оловото со бизмут има точка на вриење – 1679 ° C.). Благодарение на него подморниците располагале со огромна моќ, сепак доживеале проблеми со поправка – екипажот не можел да решава сите можни технички проблеми не само во морето, но и во пристаништето.
Подморницата имала исклучително мали димензии: должина – 81 метри, волумен – 3980 тони во подводна состојба. Тоа не дозволувало на неа да се држи богат арсенал на оружје, а се ограничувале со шест 533-милиметарски торпедни апаратот, 18 обични или нуклеарни торпеда.
Благодарение на најновите во тоа време (1972) карактеристики, “Лира може да избега повеќето торпеда на НАТО, при тоа секогаш имале можност да нанесат удар.
НАТО била присилена од седумте произведени “Лири” од советското супероружје да се обидуваат да проектира моќно оружје способно да конкурира со советската подморница или да ја погуби. Како резултат на тоа е создадено торпедо Марк 48 ADCAP што според објавените податоци може да развива брзина 63 јазли (над 115 км / час /), се вели во публикацијата.
Подморниците “Лира” поради цената биле наречени “Златна рипка”, кон крајот на 1980-тите години, пред распадот на СССР, останале на џебот на советскиот буџет.
Веднаш по завршувањето на Студената војна Русија се откажала од нивната експлоатација. Во средината на 1990-тите години сите подморници од класата се извадениод флота и се неутилизирани, соопштува авторот.