31-годишниот Тунижанец е еден меѓу 60 000 забележани од француските тајни служби
како особено опасни.

Трагедијата во Ница е заради група луѓе во светот, кои се чувствуваат толку во неповолна положба и потчинети, што нивната единствена шанса да се почувствуваат реализирани, е да повредат други луѓе.

Ако размислуваме, сите големи битки, војни, противењето, масовни истребувања кои човештвото ги има направено, биле материјални побарувања, маскирани зад идеолошки отпечатоци. А посебно историските спротивставеносит меѓу континентите Европа и Африка датираат од векови. Очигледно група луѓе од одреден географски регион со вредносна доминанта “нашата религија, нашиот начин на живот, нашиот начин на размислување е во право” ја мотивираат својот материјална претензија – сакаме ние да сме богатите, може и другите, а не оние од западниот свет.

Многумина прашуваат зошто Германија со турските гастарбајтери ги нема проблемите на Франција со луѓето од Магреб? Според мене една од причините е дека Турците ја населуваат Европа толку многу векови, што делумно научиле важна лекција – дека
полесно стануваш богат, кога си интегриран, а не кога водиш војна за тоа богатство.

31-годишниот Тунижанец кој со посебна суровост уби 84 Французи, меѓу кои мајки и деца, всушност е претставник на една огромна група која живее во Франција. Над 60 000 луѓе биле забележани како потенцијално опасни од француските тајни служби. А тоа значи дека потенцијалот на опасните е многу поголем. Чинот на 31-годишниот Тунижанец покажува исклучителна слабост, нееднаквост, нерамнотежа. Гледано психолошки кога нема со што да импресионираш ниту себе, ниту околните, ниту светот, единствениот начин да го привлечеш вниманието врз себе, е да удриш во своите грди . Убиваш не воини во еднаква битка, туку со сите свои комплекси ги убиваш најнезаштитените – жени, деца.

Тоа е демонстрација на недостаток на интеграција и крах на оваа политика. А чувството дека се туѓи на тоа општество кое ги пригатило, е дадено токму од него. Независно од тоа што Французите сакаат да ги користат како работници на црно,
тие одбиваат да ги прифатат како француски државјани. Овој процес социолозите го набљудуваат децении.
Социјалистичките влади предходно положија огромни напори за завршувањето на арапските гета и за создавање на пристојна културна средина. Независно од фрлените средства сепак сето тоа многу брзо деградира. Бидејќи не е доволно да стекнеш формалните знаци на богатство – да изградиш игралишта со лулашки, да направиш градина, да измачкаш бетонските блокови, за да изгледаат поубаво. Најважните работи кои го прават животот исполнет, се поддршката и разбирањето. Токму тоа сепак луѓето од Магреб не го наоѓаат во Франција. Тука гледаат на нив како на луѓе од втора рака.

Најуспешниот модел на интеграција – американскиот кој мина низ толку тешки бремиња, стана навистина успешен дури откако интеграцијата стана државна политика. Пристапот кај нив не беше “да фрлиме едни пари за да ја облагородиме средината во која живеат различни од нас”, туку да ги претвориме овие луѓе во национални херои. Така најдобар полицаец станува црниот полицаец, а лошиот – белиот полицаец. Стигнаа дури дотаму да изберат црнец за претседател. Замислете на претседателските избори во Франција да се кандидира некој од Магреб. Сигурно ќе го отфрлат.

Трагедијата во Ница е резултат на проблеми, трупани повеќе од 30 година, наследени од Алжирската криза, од политиката на Де Гол. Од една страна, Франција сака да дојдат работници од Магреб, од друга страна, тие се надеваат дека, ако не тие самите, тогаш барем нивните деца ќе се еднакви во француското општество. Тоа сепак не се случува со третата и четвртата генерација родени во Франција. Луѓе кои секојдневно си го поставуваат прашањето “Па, добро, јас кога ќе бидам еднаков?

Кога ќе можам да ја побарам раката на француска госпоѓица од елитата?

Кога ќе престанат да ме одбиваат? “А кога се чувствуваш така, какви шанси имаш да кажеш:” Еј, луѓе, јас сум тука! Не сум невидлив, мене ме има! ”

Има и друг отежнувачки проблем – економската ситуација во Франција, а и во цела Европа не е сјајна. И мнозина намерно поради тоа, не само кризата, но и бегалците. велат: “страдам поради овие странци кои го земат мојот леб!” Ги покажуваат мигрантите како црна овца: ” Ни ги грабнаа социјалните фондови! Не сакаат да работат. Тие треба … “, а не” ние треба! “Така градат човечко-ненаситна идеологија” да ги истребиме, да ги тргнеме! “И се поставуваат реваншистки. А такви расположенија налеваат вода во воденицата на крајниот национализам. Тоа не не прави сплотени и солидарни како заедница, туку ни разединува.

Затоа мислам дека во одделот на светот на “свои” и “странски” се крие и одговорот на прашањето зошто се случуваат трагедии како во Ница.