Од вкупно 14 партии, кои поднесоа кандидати за места во Државната дума, четири успеаја да ја надминат петпроцентовата бариера – “Единствена Русија”, комунистичката партија, либералдемократите и “Праведна Русија”. Руската редакција на БиБиСи го замоли Владимир Гелман, професор од Европскиот универзитет во Санкт Петербург, да направи процена на изборите од 18 јуни.
Изборите гообновија балансот во рускиот политички систем, нарушен од постизборните протести во 2011 година. Руските власти успеаја не само да и го вратат на партијата “Единствена Русија” уставното мнозинство (над две третини од местата во парламентот), но и да наметнат политички живот кој во прилично голем дел побараа од активните избирачи, вклучително и од учесниците во протестите пред пет години.
Со други зборови власта ја примени стратегија за демобилизација на електоратот и постигна успех. Не само затоа ги повлече изборите од декември за септември, но и поради претстава во јавноста дека изборите не се нешто значајно и ништо нема да се промени.
Истиот заклучок наметнува и многу силниот пад на одѕивот, особено во големите градови.
Во мојот роден Санкт Петербург, на пример, таа беше малку над 30 отсто наспроти 55 проценти на претходните избори, т. Е. активноста е намалена многу силно.
Многумина гласачи останале незадоволни од изборниот резултат во 2011 година, сега само појавија оние гласови, кои одат секогаш на избори. Драстичната промена во составот на гласачите природно беше добредојдена за “Единствена Русија” и за Кремљ.
За демобилизација на избирачите помагна и тоа дека политичките сили што се кренаа против властите во 2011 година, тргнаа кон сегашните избори премногу фрагментирано и немаа шанси да го активираат електоратот, како своевремено.
Властите намерно користеа пристап како да ги уништат организациите кои претставуваат потенцијална закана за нив – од тактиката кон невладините здруженија до последниот случај кога социолошки центар “Левада” прогнозираше пад на активноста и намалување на интересот за изборите, и соодветно беше намерно прогласен за “странски агент “.
Според мене властите успеаја да го постигнат саканиот за нив резултат од гласањето и задачите поставени пред овие избори, се исполнети.
Генерално авторитарните избори имаат за цел, од една страна, да ја покажат легитимноста на важечкиот режим, да истакнат дека владејачките добиле мандат од граѓаните во државата.
Политичките режими од родот на овој во Русија (ги нарекуваат режими на изборен авторитаризам) доста успешно ги користат изборите токму со таква цел.
Од друга страна, авторитарните избори во очите на властите се многу важен тест преку кој можат да воспостават нешто каде не се вложува доволно напори, каде резултатот од гласањето не им се извезува и што морале да го променат.
Изборите од 2011 година беа важен сигнал – властите сфатија дека работите не одат како што им се сака, и презедоа мерки да ги отстранат оние што не им се допаѓаа во рускиот политички систем.
Сегашните избори не ја исполнија оваа сигнална функција, бидејќи беа занемарени од премногу гласачи – властите не разбраа што да очекуваат од овие луѓе во иднина, а засега тоа не го знаеме и ние.
Властите навистина се одлучија за тактички задачи, но одговорот на стратешкиот прашање – што ќе се случи допрва, уште не се знае. Јасно е само дека во моментов се задржува статус кво, нарушено во 2011 година
Изборни авторитарни режими има во различни земји. Најмногу канонски пример е Мексико, каде истата политичка сила – институционално-револуционерната партија – беше на власт 70 и повеќе години, се ‘до 2000 година.
Кога оваа партија беше во зенитот на својата моќ, одѕивот исто така беше многу ниска и владејачките себе се мачеа да ја зголемат. Затоа рускиот режим сосема не е единствен во овој поглед.
Системот не се движи во ниедна насока
Ако луѓето не се многу задоволни од постојниот ред, но не гледаат алтернатива, овој политички поредок, сепак, ќе е легитимен, без разлика колку проценти гласаат да биде зачуван. А проблемот со застапеноста на граѓаните е нешто сосема друго.
Дури и да претпоставиме дека изборниот резултат можеше да е друг, прашањето за легитимноста на денешната Дума не може да се става додека не видиме вистинска алтернатива – пребарување на промени, што се виде на изборите од последните години на Советскиот Сојуз (1989-1991).
Што не значи дека сите избори дотогаш биле нелегитимни, иако на нив луѓето гласаа за еден кандидат, без да гледаат за себе алтернативи, додека не се променија правилата на играта.
Рускиот политички систем не се движи наникде – задачата која си поставуваат властите, е точно да ја задржат непроменета; и како целина засега успеваат.
Друго прашање е до кога ќе успеваат да ја задржат оваа неподвижност. Ако судиме по денешниот изборен резултат, тоа изгледа едноставно е прашање без одговор.
Да, резултатот е удобен за властите и целосно признава дека гласањето ќе предизвика кај нив вртоглавица од успесите дури стремеж да произведат предвремени претседателски избори и / или да прифатат нов устав – додека имаат можност.
Всушност, сепак властите се обидуваат само да го задржат непроменет сегашниот политички режим, а граѓаните на Русија одлучија овој пат да не реагираат воопшто на овие обиди, за разлика од пред пет години, кога им се спротивставија активно.