Се намалува не поддршката за демократијата, туку за формалната демократија, бидејќи таа не е вистинска. Во Европа одлуките се донесуваат во Брисел. Во САД околу 70% од населението – располага со ниски приходи – е целосно отсечено од политичкиот процес. Ова покажува дека постои голема зависност меѓу образовното ниво, животниот стандард и политичката активност. Не е изненадувачки тогаш дека демократијата не ги инспирира луѓето, забележува Ноам Чомски, американски филозоф и политички активист.

Тој е професор на МИТ. Тоа е дел од неговото интервју за шпанското издание “Ел Мундо”, цитирано од БГНЕС. Сиромашните, богатите и демократијата забележуваат разочарување од владејачката класа. Неолибералната политика покажа многу негативно влијание врз луѓето насекаде во светот. Примената на мерките за штедење во Европа во услови на економска криза беше апсурдно. Дури експертите на Меѓународниот монетарен фонд се однесуваа критично кон нивните последици во периферните земји од еврозоната, на пример, во Шпанија.

Ова може да се објасни само со класната борба: беше поставена цел да се поткопа демократијата и да се уништат постигнувањата на социјалдемократијата, кои беа многу значајни. Значи не треба да не чуди тоа што следуваше суштинска реакција. Светските листи покажуваат дека и богатите луѓе исто така се повеќе скептични кон демократијата. Тоа е така, бидејќи најбогатите навистина ја постигнале државата на сеопштото благосостојба, но тие сакаат уште повеќе. Тие не сакаат да бидат ограничени во можноста да ги ограбат сите останати. Каде ќе не однесе сето тоа? Можеби до повеќе демократија …

Кога центарот е нестабилен, почнуваат ексцесите. Веќе сум прилично стар и не се сеќавам на говорите на Хитлер на радио. Но се сеќавам возбудата, стравот … Тоа беше застрашувачки и се случуваше во Германија во 30-те години на минатиот век. Само една деценија порано, во 20-те години, Германија беше на врвот на западната цивилизација во областа на културата и науката. А по 10 години се распадна во најдлабоката провалија во историјата на човештвото. Еве што се случува кога центарот ќе исчезне.

САД се лидер, но не можат да ја наплатат својата позиција и ќе продолжат да вршат доминантно влијание на светските дела. Но тие брзо ја губат својата моќ. Да ја земеме за пример Латинска Америка, која во текот на 500 години се наоѓала под странска доминација, таму работите се менуваат. Економскиот свет беше повеќе поларен, бидејќи по завршувањето на Втората светска војна / 1939-1945 / САД имаа таква сила каква што ниедна друга земја во целата приказна. Потоа светот стана триполарен, со три оски: САД, Германија и Јапонија. Сега со излегувањето на светската сцена на земјите од групата БРИКС, Тајван и други локомотиви на економскиот прогрес тој стана мултиполарен.

Воено САД немаат еднакви шанси. Но тоа не значи дека тие можат да ја наплатат својата гледна точка на останатите. Не мислам дека ќе се дојде до вооружен судир меѓу Вашингтон и Пекинг. Кина стана економска супер- држава, но таа спроведува политика на воздржување во областа на одбраната и меѓународните односи, притоа нема намера да вели за својата моќ.

Со исклучок не Јужното Кинеско Море, најсериозните проблеми се јавуваат во односите со Русија. Неодамна поранешниот министер за одбрана Вилијам Пери изјави дека ризикот од нуклеарен конфликт со Русија сега е поголем отколку за време на Студената војна. Настана лак на нестабилност покрај западните граници на Русија од Прибалтикот до Турција, вклучувајќи ја и Украина. Ќе не заменат ли машините во следните 100 години? Тоа е глупост. Ние сами ќе се уништиме многу порано со помош на нуклеарна војна или предизвикувајќи глобално затоплување на Земјата.