Тој е импресивен начитан и харизматичен човек, конзервативен револуционер кој сонува за силна Русија во обединета Евроазија и не ги прифаќа универзалните претензии на САД и Европа.
Путин често зборува за неговото сценарио. Филозофот и политиколог Александар Дугин работи како професор во социолошки факултет на Московскиот државен универзитет и е официјален советник на претседателот на руската Дума Сергеј Наришкин. И најважно: многумина веруваат дека токму тој ги поднесе клучните реплики на претседателот Путин.52-годишниот Дугин е е импресивно начитан и харизматичен човек кој умее да го користи алатникот на езотериката, за да ги намести историските настани како што му одговара, вели во својата репортажа dw.de.
Неодамна тој сочувствувал со новата десница во Западна Европа и се профилирал како идеолог на некаква “конзервативна револуција”. Неговата биографија е повеќе од шарена:се зачленува во национално-патриотскиот фронт “Меморија” и окултниот “Црн орден”,ја базира партијата на национал-болшевизмот, чита предавања за теориите на заговор во Генералштабот на руската армија, пропагира различни верски учења. И најмногу: Дугин е човекот кој успеа да го избрише правот од литературните идеи за “Евроазија”, популарна најмногу меѓу некогашната руска емиграција во Париз и Берлин.
Токму Дугин ги воздигна во статус на визионерско учење за иднината на Руската империја. Во едно од своите дела тој пишува: “По колапсот на марксистичката идеологија и победата на Западот во Студената војна, на местото на марксизмот не се појави никаква значајна и стабилна идеологија која можеше да се натпреварува со либерализмот. И во овој момент најмногу жедните за знаење умови, најчистите срца и разгорени лица се свртија кон наследството на Евроазија “.
За “смртниот грев на Западот”
Еве како новинарот на “Франкфуртер алгемајне цајтунг” Керстин Холм ја опишува средбата со Александар Гелевич Дугин:
“Професор Дугин ме пречекува во својот кабинет на четвртиот кат на универзитетска зграда од Сталиновата ера. На ѕидот виси огромна мапа на светот, по полиците и на подот се наредени неговите трудови: “Филозофија на политиката”, “Апсолутната татковина”, “Руската геополитика”, “Конспирологија”.
Се познаваме од 90-тите години на минатиот век, кога Дугин го печатеше сомнителното списание “Елементи – евроазиски преглед”, каде меѓу другото проповедаше ставови дека падот на Советскиот Сојуз беше кобна грешка. Во тоа време Дугин наоѓаше по некоја добар збор за германскиот национал-социјализам и за фашизмот. Денес Александар Гелевич е култна фигура и веќе ги мери бајките. Денес тој ми објасни колку фашистички и тоталитарен всушност е западниот либерализам и уште од прагот започнува луто да ме поучува како повеќето Европејци не го разбирале токму тоа.
Смртните гревови на Западот, според Дугин, се состојат во тоа што ги смета за универзални сопствените вредности и се обидува да ги наметне на другите. Според бледоликиот мислител со патријаршиска брада токму тоа било расизам. Човечките раси биле културни категории, веќе се знаело дека расата не се определува од генетските фактори. Во таа смисла Декларацијата за човековите права, на пример, имала расен колорит. Самиот Дугин немал ништо против брадати жени во Австрија, дури бил согласен со родовата-теорија, според која полот на човекот не е биолошки определен. Но, додека на Запад поединецот сам го решава прашањето за својот пол, во Евроазија ова решение го носи општеството. Во поддршка на нивната теза Дугин го дава историскиот пример со робовите кои се облекоа во женска облека, за да ги сметаат како не-мажи.
Главниот евроазиски мислител на Русија го повикува Западот да се навикне на мислата дека неговите културни вредности се локални. Како пример ги покажува Русите, кои во моментов не се обиделе да ги наметнат на другите своите сопствени вредности. А тоа е добро за полицентризмот и за културната разновидност, смета Дугин. Арогантна е најнапреднатата универзална претензија на американските експанзионисти или пак на ЕУ која се водела дотаму што специфичноста на регионалните култури и автентичните “различности” се самозатруле.
“Христос дошол со меч”
Спор нема, дури и во Русија Дугин никогаш нема да освои широка популарност. Пак не ја ни сака. Како еден вистински конзервативец револуционер, тој ги презира масите. Го инспирираат тезите на Иван Грозни, а по прашањето за корупцијата тој става јасна граница помеѓу “компрадорите” кои го извезуваат своето богатство во странство, и безопасната “патриотска” корупција на државните службеници во земјата. Зад неговиот грб виси постер со царски круни на десктоп пред него – црна кафена чаша со ликот на Сталин, кој според Дугин бил “значаен државник и теоретичар на марксизмот-ленинизмот”.
Александар Гелевич сака да се знае дека е православен христијанин, но слично на достоинственици од Московската Патријаршија и тој потсетува дека Христос дојде со меч. По тој повод познатиот новинар Владимир Поснер (искрен атеист) неодамна го праша Дугин дали би убил човечко суштество. Дугин возврати со прашање: “Непријател ли?”. Поснер повтори: човечко суштество. “Ако е непријател – да”, возврати Дугин. “/