Терористите од ИД губат територија. Со враќањето на контролата над Палмира, ние небаре конечно нагласивме еден опиплив резултат на терен против Исламска држава (ИД). Така е, ако “ние” се однесуваме кон сирискиот претседател Башар Асад, Русија, Иран и “Хезболах”. Претседателот Барак Обама и некои од потенцијалните сојузници се задоволени: Терористите од ИД губат територија. Америка впрегна малку средства и не пролеа крв. Нашите сојузници во Сирија напредуваат. Што е проблемот? Чекај, “сојузници” ли? За време на петгодишната сириска граѓанска војна Белата куќа постојано го утврди Асад како непогоден да раководи државата.

Ако не друго, претставници на властите повторно и повторно нагласија, тој мора да биде изведен пред судот за воени злосторства. Во меѓувреме “Хезболах” е на чело на листата на терористички организации на Стејт департментот. Иако по бескрајната предигра на Обама во однос на Иран, администрацијата сеуште гледа на оваа земја, барем официјално, како на противникот. Па Русија? Комплицирано е, но тие не се доверлив пријател. Во текот на викендот лојални на Асад единици од сириската армија ја презедоа Палмира, поддржани од руски авиони (Чудно, но откако Владимир Путин објави претходно овој месец дека Русија се повлекува од Сирија, зошто тој продолжува да влева воени средства во земјата).

Фактите во кои веруваат сите христијани се целосно неточни!

“Хезболах” и иранските револуционерни гардисти исто помогнаа. Ова е прва ваква победа за Асад. Сириски извори ми рекоа дека сириската армија и нејзините сојузници би можеле успешно да преземат сличен напад во секое време по месец мај минатата година, кога бандите на ИД ја зазедоа Палмира и продолжија да го шокираат светот со уништување на нејзините бесценети антиквитети – или како од ИД ги нарекуваат “симболи на идолопоклонството”.

Патем надвор од нејзината вредност за луѓе од типот на Индијана Џонс, Палмира е од стратешко значење, бидејќи се наоѓа меѓу Дамаск и источните пустини на земјата и ирачката граница. Па како е случи така Асад да чека толку долго пред да нареди на армијата да ја поврати контролата над градот? Бидејќи Асад никогаш не гледал на ИД како на свој главен непријател. Побрзо групата беше неговата полиса за осигурување: Колку страшна и посилна изгледаше таа за Западот, толку повеќе ние гледавме на војната како на избор меѓу него и ИД – и го избравме него. Па тој тргна мирно против ИД и ги напаѓаше сите други сунитски групи кои се стремат да го соборат од власт. Сега, кога Америка, Русија и ОН се (веројатно прерано) почнале да ги планираат повоените политички аранжмани, Асад треба да ја покаже својата вредност како единствениот сериозен тампон против ИД. И така, со Русија, иранските револуционерни гардисти и “Хезболах” Асад со битка ја извади Палмира од рацете на бандитите од ИД кои го шокираа светот со уништувањето на прекрасни антички артефакти, и светот е импресиониран. Јавно, официјален Вашингтон ја држи целта “Асад мора да си оди”. Но зад кулисите го поздравуват неговиот најдобар нов маневар. Сепак секој кој ќе ја ослабне ИД, е добредојден. Освен ако ИД не се во ред.

Всушност групата веќе ги премести свои средства во Либија. Со нашиот пристап да не се мешаме, пропуштивме да култивираме значителни сојузи во Сирија (за разлика од успехот во оваа област за време на “брзањето” во Ирак 2007-2009 година). Како резултат на тоа никој таму не се обложува на нас. Поради што треба да се потпираме на Русија – иако со Москва одат “Хезболах”, Иран и (барем засега) Асад.

Тоа ќе доведе до бескрајни немири. Сунитите нема да ја прифатат. Експанзијата на иранската шиитска полумесечина веќе разгори локални војни меѓу проирански и просаудитски сили во Јемен и Бахреин, во прилог на Сирија. И како што соопшти од Ирак Томас Фридман, тоа е војна во целиот регион. Во меѓувреме “Хезболах” и Иран се обидуваат да создадат база на Голан, каде се надеваат да отворат нов антиизраелски фронт. Надвор смрдеа, дали победа на оваа гадни коалиција е во наш интерес?

Тоа ќе доведе до бескрајни немири. Надвор смрди, дали победа на оваа гадна коалиција е во наш интерес? Тоа ќе доведе до бескрајни немири. Значи, не. “Ние” не победуваме во Палмира. Ние ја оставивме битката на други кои не се ни сојузници.
Така гарантирано го засилија хаосот кој порано или подоцна може да достигне и до нашите брегови. Треба да учат од опасностите на пристапот на немешање. Наместо тоа нашите водечки кандидати за претседателската функција се повеќе ја поддржуваат жалбата на Обама дека нашите сојузници не преземат доволен дел од тежината на глобалната безбедност. Еден од лекциите од нередот во Сирија е дека кога Америка се откажува од одговорности, нашите сојузници нема да ја кренат диригентската палка. Наместо тоа празнината ќе биде исполнета со најлошото од најлошото. / БГНЕС
———————————————— –

Бени Авни, “Њујорк пост”.