Затоплените односи на Куба со САД донесоа нови пари и нови туристи на островската држава. Истовремено со тоа се зголеми и расната нееднаквост, пишува во извештајот на фондацијата “Томсон Ројтерс”.

Економијата се зголеми за 4% во 2015 година, а над 3,5 милиони туристи ја посетија земјата, околу главниот град се отворија нови хотели и ресторани, а животниот стандард на богатите Кубанци се подобри.

Потемените сонародници сепак не можат да се искористат. “Афрокубинците беа најголемата поддршка за револуцијата и се најпогодени од влошување на нееднаквост”, вели Паоло Спадони – политиколог во Универзитетот на Огаста, САД.

Причината за тоа не е толку директната дискриминација, колку мрежите за миграција, кои праќаат од странство пари за пошироките економски промени.

Зошто заговорите пропаѓаат?

“Црните немаат силни семејства и тоа продолжува од генерација на генерација”, вели 54-годишниот Мигел Перес.

Помалку од 10% од Кубанците се идентификуваат како црни, покажува пописот од 2012 година Но статистиките се неточни, бидејќи над четвртина од населението е потомство на различни етнички групи.

“Треба да си бел, за да најдеш добра работа”, вели 42-годишниот Даниел Алберто Суарез. “Хотелите и баровите заработуваат добри пари, но за обичните луѓе животот е тежок. Немам роднини во странство, кои ќе ми праќаат пари”.

Африканските робови биле донесени на островот во 16 век, за да работат на плантажите. Ропството е забрането во 1886 година, но потоа голем дел од афрокубинците остануваат да работат таму.

Комунистичкото управување на Фидел Кастро воведува закони за расно вклучување, започнува кампања за описменување и ги прави јавните услуги достапни за сите. Ова им овозможува на социјалните групи во неповолна положба исто така да станат наставници, лекари или државни службеници.

Голем дел од претежно белите бизнис елита се преселиле во Мајами, Флорида, по револуцијата. Овие луѓе живеат само на 150 километри од кубанскиот брег и праќаат пари на своите роднини, кои од своја страна можат да инвестираат во ситен бизнис.

По падот на Советскиот Сојуз, кој беше главниот трговски партнер на Куба, оваа можност се почувствува уште посилно. Просечната плата на државните работници загубила три четвртини од куповната способност по 1989 година

Куба има две валути – кубанското песо, со што се плаќа на државните работници и што чини околу 4 американски центи, и конвертибилниот пезос што чини еден долар.

Во потрага по валута дури академици почнуваат да работат како келнери во хотелите, а лекарите – како таксисти. Црните Кубанци сепак тешко наоѓаат работни места во местата каде што се движат туристи.

Иако младите да се оптимисти за иднината на Куба, постарите се плашат од можните загуби. “Треба да ги зачуваме идеите на револуцијата – бесплатно образование и здравствена заштита, грижа за стари, расите”, вели 52-годишната Марија Лус Фернандез – административен службеник во основно училиште.

Фернандез добива 40 долари месечно и е свесна дека келнерите од соседството земаат поголеми плати. Младите луѓе сакаат големи куќи и автомобили, но “револуцијата не може да го гарантира тоа на секој”, смета таа.

Се надева дека откако во економијата ќе влегуваат повеќе пари од странство, придобивките од нив ќе бидат за сите и државните службеници ќе добијат поголеми плати.