Ви пренесуваме дел од колумната на Катерина Блажевска за Призма:
Кога тоа сакрално сценарио денес би го поставиле на сцената на нашата реалност, не е тешко да се идентификува кој би можел да е Понтиј Пилат, а кој Јуда, според „евангелието на Тома“ од лустрациската. Не ќе биде тешко и да се лоцира каде е нашата Гестиманска градина, а каде Маслиновата гора зафатена од морални и природни свлечишта.
Вратени во таа рамка пред 2.000 години, сите ние „при очи слепи, повеќе или помалку наликуваме на двајцата Исусови ученици, Лука и Клеопа, кои разочарани од неговото распетие, а под тежок прогон од намесникот на Тибериј, барале засолниште во галилејското село Емаус, 11 километри североисточно од Ерусалим.
Кога воскреснатиот учител им се појавил на патот, тие не го препознале иако продолжил да чекори со нив и да ги охрабрува со истите зборови со кои им се обраќал и пред тоа. Дури за време на скромната вечера, кога учителот почнал да го крши лебот, тие на неговите раце ги забележале длабоките рани од клиновите со кои бил распнат на крстот. Тогаш сфатиле дека е жив. Дека неговите пораки се живи и дека се потребни храбри и самосвени следбеници кои ќе продолжат да проповедаат вистина, разбирање и љубов кон другиот и различниот.
Патот до Емаус го нарекуваат најдолгиот пат. Краток, но тежок до спознанието. Верувам дека сме тргнати по тој пат на недежта и истрајноста. Воскрсението денес мора да се гледа токму во димензиите на човековата надеж. Човек воскреснува секој ден ако е буден за духот на вистината. Воскреснува во зборовите што ги создава. Воскрснува во делата, тогаш кога освен за себе, живее и за другите. Во тоа е смислата на животот.
Пропагирањето вистина, правда и љубов, римскиот намесник го доживувал како лудост, анархија, предавство и бунт. Го осудил учителот кој пред следбениците пропагирал дека „само со тие вредности ќе станат луѓе“. Тоа не им одговарало на оние кои освен што биле на власт, сакале да бидат и „богови“ во своето време. Имале и употребиле доволно клинови за сечие распетие.
И по 2.000 години, за жал, таквите желби не пресушуваат. Лажни „пророци“ проповедаат непосредност и блискост со народот, а практикуваат боговска дистанцираност и авторитарност. Како ќе ги препознаете? Токму по фарисејството. Едно зборуваат, друго прават. Работат исклучиво за себе, не за заедницата. Не ги одликува скромност. Дури и во храмовите очекуваат посебен третман. Не се чувствуваат заштитени, доаѓаат со телохранители. И уште нешто. Нивните свеќи побрзо горат. Од срам.
Целата колумна на Катерина Блажевска прочитајте ја на Призма на следниот линк.