“Кога стравот /е стане колективен кога гневот ќе стане колективен, сè станува вонредна опасно. Впечатливо е … Мејнстрим медиумите и воено-индустрискиот комплекс создаваат за нас затвор, во кој треба да продолжиме да размислуваме, гледаме и дејствуваме на ист начин … Потребна ни е храброста да ја изразуваме во себе, дури и кога мнозинството оди во спротивна на нас 
насока. Бидејќи промената на насоката може да се случи само кога има колективно будење. Затоа е важно да се каже “Јас сум тука!” На оние кои ги делат нашите мисли “- цитат од книгата” Уметноста на моќта “на будистички монах Тик Нт Хан. Во последните недели очајно е многу што од политичкиот пејзаж. Овој цитат на Тик Нт Хан неодамна го покрена мојот дух и затоа го делам со вас. Бидејќи јас, ние, сме уште тука! Иако е јасно дека ждрепката е фрлена и Хилари Клинтон ќе победи. Ако се разбира верувате на броеви и материјализмот. Јас не, барем не целосно. Потребно е да се разбере во колку тешка ситуација ќе испаднеме, ако продолжиме со потешките верзија на Обама. Хилари Клинтон ефикасно ја затвори вратата на мирот, како мировниот процес во Палестина, така и овој со Русија, во иста недела. НАТО е нејзиниот бог – најдобро што “исклучителните” САД можат да изнесат во новиот “Американски век”.
Кој сепак ја наметна оваа политика и контролирање на земјата?
Нејзината перспектива е презаситеност од традиционалното по Втората светска војна, атлантсткото, доминирано од НАТО како разбирање за универзумот. Скокај е издлабеното во неа. Никој претседател, никакви претходни натпреварувања во Демократската партија, никакво медиумско несогласување не може да го промени тоа. Ќе учествуваме во гранични, ресурси и вечни војни во следните 10, 20, 100 години, додека, како што вели Доналд Трамп (на кој нашата влада во сенка никогаш нема да дозволи да управува) во типично искрен стил “, градовите ни не банкротираат”. Медиумите ни станаа коравосрдечни поради војната. Телевизијата не престанува да го бара следниот врв во следниот наслов – колку повеќе шокантно, толку подобро. Скромноста во американската политика е мртва. Подобро да е сензационално. Иронично е тоа што додека за нарекуваат Трамп “недоквакан” (каков што е), остануваш со впечаток дека Клинтон е “новото нормално”. Во овој случај тоа се покажа погубно од непотребната дихотомија во која Клинтон “заслужува почит”, исто како Ајзенхауер и Дулс заслужија почит во 50-тите, кога интервениравме и ги симнавме владите во многу земји. Разликата е дека тие барем имаа ум да не влегуваат во директни борбени дејства.
Мислењето дека НАТО мораше да се расформира во 1991 година по распадот на Советскиот Сојуз веќе не е релевантно. Алијансата на кој од 1991 година се приклучија нови 13 земји, треба да биде поддржано. Клинтон беше доведе од неоконсерваторите да мисли дека се е прашање на “руската агресија”, под услов САД да ги остварува најголемите (воени) купишта по европските граници на Русија потоа на Хитлер во Втората светска војна.
Берни Сандерс е единствениот кој до сиот глас против корупцијата.
Одиме на војна. Или ќе биде тоа хибридна таква цел да си врати руската држава до нејзината подредени состојба од 90-те, или вистинска, која ќе ја уништи нашата држава. Граѓаните ни треба да го знаат тоа, но нема да се случи, бидејќи медиумите ни се приближени до советска “Правда” во поддршката со која “заслужуваат почит” за агресивната влада. Ние сме водени, како што рече Чарлс Рајт Милс ( американски социолог) како пред 50-тите, од влада “на ексцентрични реалисти. Во името на реализмот се конструирани сопствена параноична реалност. “Медиумите и припишуваат на Хилари Клинтон одличено искуство во надворешната политика, без да се земат предвид резултатите од нејзиното властољубие . Хилари може да се спореди со Медлин Олбрајт, на тема Студената војна, назначена од Бил Клинтон, како еден од најлошите државни секретари кои сме го имале по … Кондолиза Рајс. “Ако треба да се користи сила, тоа е затоа што сме Америка. Ние сме незаменлива нација. Ние остануваме високо и гледаме подалеку во иднината од други земји “, не наду Олбрајт.
Досието на Хилари вклучува поддршка за варварските “Контра” против народот на Никарагва во 80-тите, поддршка за континуираната војна на Буш против Ирак, континуираната неред во Авганистан, а како државен секретар таа е одговорна за уништувањето на секуларниот држава во Либија, воениот удар во Хондурас и тековниот обид за “промена на режимот” во Сирија. Секоја од овие ситуации доведе до повеќе екстремизам, повеќе хаос во светот и поголема опасност за нашата земја. На ред се границите на Русија, Кина и Иран. Само чујте ја жестокоста во нејзиниот говор во Американско-израелскиот комитет за јавни прашања (AIPAC). Навистина ли ќе истрпи Клинтон да ја “качи Унијата ни (со Израел) на следното ниво”. Каде е здравиот разум? Нема ли како медиумите да обрнат внимание на овој екстремизам?
Мислам дека проблемот е во политичката атмосфера на “коректност”, која доминира во американското размислување. Поради тоа се молам за Берни Сандерс. Тој е единствениот кој има желба, најмалото од фискалната благоразумност, да ги намали воените ни интервенции, да го прибере војниците, а со заштедените трилиони да се заштити “татковината” да ги обнови и врати парите назад во луѓето, училиштата и инфраструктурата. Хилари Клинтон сепак ја прегрна корупцијата во американската политика.
“Мажите од мојата генерација ја носевме Шпанија во нашите срца. Таму дознавме дека човек може да е во право и пак да биде поразен дека силата го прекршува духот и дека има времиња во кои храброста не бива да е наградена. “Ова го пишува Албер Ками за осудени за Граѓанска војна во Шпанија во 30-те години. Точно е дека светлината на Пиринејскиот полуостров изгасна за неколку децении. Америка спиеше, но на крајот постапи правилно и отиде во војна со фашизмот. Верувам дека фашизмот е сеуште најголемиот ни непријател и образот постојано му се појавува надвор од нашите т.н.. “Демократии”. Власта секогаш оди по интересите на богатите. Тоа е фашизмот и тоа е опасноста, надвисната над нас и сега. Сандерс единствено зборува за пари, слушајте го. Тој зборува убедливо за парите и ниваната моќ . Тој е единствениот кој на сиот глас е против корупцијата во нашата политика. Клинтон ја прегрна оваа корупција.
————
Оливер Стоун, американски режисер. Тој е еден од познатите интелектуалци, кои се најмногу гласовити во критиката на САД внатрешна и надворешна политика од почетокот на дваесеттиот век. Анализата му е објавен во “Хафингтън пост”.