Ви пренесуваме дел од колумната на Катерина Блажевска за Призма:
Задоцнето е ова што сакам да го кажам, господине Мороа, бидејќи повеќе од две години не сте меѓу нас. И да дојдам во Франција, „ефектот“ би бил ист. Моите зборови би ги слушнале само птиците што кротко слетуваат на вашето почивалиште од црн мермер, и евентуално продававачот на цвеќе, извесен Ахмет, трета генерација од алжирски доселеници. Помислив да дојдам на стадионот во Лил, кој од 2012 година го носи вашето име, и таму да го слушам ехото на мојот крик: „По ѓаволите! Пјер, вие бевте во право!“
На крајот решив тоа да го сторам од овде. Од истото место од кое пред две децении „ве кренавме на клоци“, кога на еден од нашите политичари крајно грубо, навредливо и недипломатски му рековте дека „секое племе не заслужува држава“.
И денес стојам на ставот дека такви зборови не му доликуваат на поранешен премиер. Тежината на вашиот исказ не ја намали ни фактот што тогаш бевте „само“ претседател на Социјалистичката интернационала. Верував и верувам дека се може да се каже на поинаков начин, без да се осакати вистината, а кажаното повеќе да мотивира и мобилизира за решавање на проблемите, отколку да демотивира.
Од денешна дистанца, многумина би рекле дека бевте во право. Тогаш не бевте. Но, признавам, точно ги антиципиравте денешниве состојби.
Господине Пјер, народот на кој му припаѓам(е) никогаш не бил племе, ниту низ историјата рефлектирал некаква племенска пасивност, зачмаеност, затвореност во енклава. Напротив, сиромашен и многупати обесправен, секогаш бил на страната на правдата, против угнетувањето, со илјадници дадени жртви во борбата против фашизмот, во борба за права, за слобода, за своја држава…
Вие, господине Мороа, претпоставувам дека пред две децении интуитивно сте го почувствувале проблемот, но сте ја згрешиле дијагнозата. Имено, не е проблемот во „племето“, (народот/граѓаните) туку во неговите политички водачи, кои и покрај механизмите и алатките што им ги нуди современата демократска политика, сакаат да функционираат како племенски поглавици.
Таквиот порив не е поттикнат од „племето“, туку од нивната лична и лукративна потреба да ги делат граѓаните на племенски заедници за да можат полесно да ги манипулираат, дури и тогаш кога политички коректно ги нарекуваат „народ“.
Секако, има случаи и кога забораваат на лажната коректност. Вашиот колега, бившиот премиер Никола Груевски, во јуни 2010 година во говор пред партиските млади сили, македонскиот народ го нарече „каков-таков“. И не се извини. А до денес без срам упорно се повикува на тој единствен релевантен судија – народот.
Лека полека, она што не им успеа на историските непријатели, во изминативе години полека им успеа на домашните „пријатели“: да ги стават граѓаните во свој партиски џеб, да ги претвораат постепено во племиња, да ги нас’скаат eдни против други, да ги тераат да сечат дрва, затоа што нивниот добро платен врач прогнозира долга и студена зима од која можат да не спасат само тие и никој друг!
Целата колумна прочитајте ја на Призма на слендиот линк.