Ви пренесуваме дел од портретот на Владо Апостолов објавен на Призма а посветен на довчерашниот премиер а сегашен претседател на ВМРО-ДПМНЕ, Никола Груевски:
Има ли нешто што не знаеме за премиерот чија што „времена“ оставка стана реална? Крие ли тајни ликот кој долго време, како негатив-фотографија, останува во зениците, откако ќе го исклучиме телевизорот? Изненади ли Груевски со прекршување преку колено на пржинскиот јазол фрлајќи ги сите карти на избори на кои ќе ја престигне Катица Јанева?
Години отсега, различни луѓе крајно внимателно ќе посегаат по сосема различни сегменти од неговото владеење и со тоа или ќе го глорифицираат или ќе го ничкосуваат, ама веројатно никој нема да негира дека Груевски беше најмоќниот политички лидер во последнава декада во Македонија, алфа и омега на анестезираната политичка сцена, човек кој сите сегменти од општеството херметички ги затвори во една стаклена божиќна топка, потресувајќи го тој кревок кристален свет кога и како сакаше и предизвикувајќи „снежни бури“.
Она што тој сакаше да го сподели за себе, трпеливо, од пи-ар аспект хируршки прецизно и пред сè успешно, го сервираше на тацна преку медиумите речиси десет години, додека неговата темна страна срамежливо се откриваше во политиките што ги спроведуваше, во изјавите и во секој премолчен одговор пред новинарите.
Опозицијата се обиде да го открие целиот портрет со „бомбите“, во еден миг да го симне белиот превез од лицето на политичарот и на човекот Никола Груевски, а историјата на веќе познат начин да си поигра со уште еден водач кој заспа на тронот, заблуден дека може самиот да го конструира сопствениот мит.
Монашки скромен и чесен младич
????????????????????????????????????
Ја вајаше сликата за себе со приказната дека е чесен и монашки скромен младич од нашето маало, работлив и патриот кого го красат моќта на Александар Македонски и мудроста на еден Гоце Делчев. Токму затоа овие квалификативи беа и стратешка цел што опозицијата ја „бомбардираше“ во процесот „Вистината за Македонија“, процес што на моменти повеќе прилегаше на обид за откривање на вистината за Груевски.
Чесноста и скромноста на премиерот во оставка мораа да имаат референти точки од минатото, позиции со кои карактерот на Груевски ќе се споредува од некакви си хималајски морални височини и затоа уште во 2006 медиумската машинерија очекувано го компарираше со разузданата олигархија од деведесеттите („која ги искраде фабриките“) и со човекот „виновен за сè“ – Бранко Црвенковски.
Затоа не се пресели во премиерската вила на Водно туку остана да живее во станот на неговата мајка, да покаже дека премиерот Никола Груевски не се разликува по ништо од човекот што се одѕива на истото име и презиме. Затоа на Денот без автомобили, едно септемвриско утро со извежбаната детска насмевка на лицето пешачеше од дома до „Илинденска“ во директен пренос на А1 телевизија додека сè уште беше во добри односи со газда Велија.
Затоа не пропушташе бадникарски оган во Мичурин, мал фудбал со другарите од Ѓорче и затоа секој од преку 450-те премиерски викенди се појавуваше на телевизија во кежуал варијанта, макар и по цена Фејсбук и Твитер да се исмеваат до смрт на неговата виолетова маица со темно сини линии и џемпер со тонови од мочуриште, што ги носеше при посетата на индустриската зона Жабени.
Веројатно затоа СДСМ ја лансираше „бомбата“ со луксузниот „мајбах-мерцедес“ вреден повеќе од половина милион евра со телевизори на задните седишта.
Денес на скромноста не ѝ прилега да биде во иста реченица со карактерните особини на Груевски. Минаа десет години во кои под неговото будно око студиозно се релоцираше крупниот капитал во рацете на неколку луѓе од доверба и се формираше октоподска офшор-олигархија, чии пипала од сите егзотични страни на компасот допираат до ликот и делото на Сашо Мијалков, неговиот прв братучед.
Аурата на чесност го донесе на лидерското место во ВМРО-ДПМНЕ во 2004, по краткиот престој во Белград како советник на српскиот министер за финансии, Божидар Ѓелиќ. Во раните 2000-ти, Груевски беше доживуван како вистински антипод на Љубчо Георгиевски за кого се залепија сите корупциски афери, a по успешната промоција на ДДВ-то, беше перципиран и како прототип на модерен политичар опериран од идеологија.
Тогаш уживаше огромна поддршка од медиумите, во 2000-та магазинот „Форум“, кој беше гласен критичар на Љубчо Георгиевски и на владејачката ВМРО-ДПМНЕ, го прогласи за Човек на годината и го вброја меѓу десетте најпосакувани ергени.
Тој, сепак, не излезе без „опашки“ од овој период, му се влечат становите на неговата мајка кои опозицијата ги проблематизира и ги множи со два и контроверзната приватизација на Национална платежна картичка (НПК) на чело со помладиот братучед Владимир Мијалков, а интересно е и дека официјалната премиерска биографија е посиромашна за информацијата дека во 1998 работел во „Балканска банка“, која се поврзуваше со спорниот бугарски холдинг „Мултигруп“.
Боголидер на држава-корпорација
Груевски ја водеше Македонија како да е директор на компанија, кој менаџерство научил од неколку скапи курсеви или, пак, од книгите по теркот на онаа на Доналд Трамп, „Размислувај како шампион“ – агресивно и постојано, како во некоја вечна предизборна кампања. Само во таква држава-корпорација им се крати од платата на пратениците кои го бојкотираа Собранието по инцидент како што беше оној на 24 декември 2012.
Лидерот израснат на фрази од популарната бизнис-литература ја откри својата природа во едно од ретките интервјуа во кое говори за себе, во емисијата „Пулс“ на Алфа ТВ. Се пофали дека не прифаќа неговите соработници да му велат „не можам“ и „невозможно е“, а сите знаеме дека ја зборувал вистината откако ја чувме „дил ориентед бомбата“ со Миле Јанакиевски.
Станува збор за микроменаџер кој под мотото „не ветувам многу, ама тоа што ќе го ветам го остварувам“ во тефтерот водеше сметка за секој проект што го спроведуваа неговите министри и директори.
Ваквиот берзански пристап во политиката нема многу допирни точки со демократијата, онаква каква што ја знаеме од учебниците туку повеќе одговара на автократските режими каде сите го слушаат лидерот, а тој не ферма никого.
Целиот портрет прочитајте го на Призма на следниот линк.