Кина ќе биде принудена да се откаже од економијата на високиот раст, Јапонија ќе гради моќна флота, а двете страни ќе влезат во судир за наследството по слабеењето на Русија, која нема да може да ги брани своите интереси преку море.
Кина престанува да биде економија на високиот раст и ниските плати. Колку растот на кинеската економија ќе се забавува, ќе се јавува потребата од создавање на економска инфраструктура, прилагодена да обезбедува работни места за нископлатена работна сила. Во пристанишните градови тоа може да стане брзо, но во внатрешноста на Кина ќе биде потребно доста време. Кина ќе ја нормализира својата економија, како што веќе тоа го направија Јапонија, Тајван и Јужна Кореја. Спектакуларно проширување секогаш стигнува до својот логичен крај и структурата на економијата се менува. Основен проблем на Кина следните 10 години ќе бидат социјалните и економските последици од оваа промена.
Во моментов крајбрежните области целосно се однесуваат на најбрз висок раст и врските со европските и американските потрошувачи. Но по претстојниот пад на овие врски, ќе почнат да се јавуваат политички и социјални предизвици. Во исто време нема надежи дека внатрешните делови на земјата ќе се развиваат толку брзо како и во крајбрежните области. Следната деценија ќе биде посветено на решавање на овие проблеми. Зајакнувањето на диктатурата на владата и големата антикорупциска кампања, која всушност претставува обид за централизација на власта, покажуваат како ќе изгледа Кина следните 10 години.
Кина избра хибриден пат на развој. Од една страна е централизацијата на политичката и економската моќ и зајакнувањето на власта на партијата на армијата, плус обединувањето на нецелосните и расфрлани индустрии како јаглен и челик.
Од друга страна се внимателните пазарни реформи во државната индустрија и банкарскиот сектор. Многу веројатно е дека на крајот ќе се добие цврста диктатура со поскромни пред економски амбиции. Другото сценарио е помалку веројатна, но е можно – политичките елити по крајбрежјето можат да се бунтуваат против Пекинг, протестирајќи против прераспределбата на богатството во корист на централните области на државата, за да се задржи политичката стабилност. Во Кина такво нешто веќе се случило и тој излез треба да се има предвид, иако тој не е најверојатен. Нашата прогноза е воспоставување на комунистичка диктатура, висок степен на економска и политичка централизација, зајакнување на национализмот. Кина нема да може лесно да има национализмот во надворешна агресија. Неговата географија ги прави овие обиди по копно сложени, ако не и воопшто невозможни. Исклучок тука може да биде искуство за земање под контрола на руското крајбрежје. Ако нашата прогноза се исполни, ќе се дојде и до распадот на Русија. Тука Кина најверојатно ќе се сретне со силно спротивставување од страна на Јапонија. Кина гради голема флота, но таа нема искуство во морски војни, ниту пак подготвени офицерски кадар потребни да водат воени флоти со повеќе искуство, вклучувајќи ги и американцитет. Јапонија има доволно ресурси за изградба на помоќни флота, има и воено-поморски традиции. Покрај тоа Кина е многу зависна од увозот на суровини од Југоисточна Азија и Персискиот залив. Јапонците пак ќе зја асилуваат флота. Нема да има војни за малите острови кои произведуваат енергија, која не носат профит. Наместо тоа во регионот ќе се расплетува игра меѓу три страни. Слабеење на Русија и постепено ќе се губи способност да ги заштити своите морски интереси. Кина и Јапонија ќе се заинтересирани да стават рака врз нив. Ние претпоставуваме дека со постепеното бледнее на Русија овој конфликт ќе стане главниот судир во регионот и кинеско-јапонската непријателство ќе се засилат.
————————
Прогноза за наредните 10 години на приватната американска аналитичко-разузнавачка агенција “Стратфор”. Агенцијата направи предвидувања за Европа, Блискиот Исток и САД,, кои локално во континуиет ги објавува