Во 1903 година, САД насилно ја  убедуваат Колумбија да отстапи од покраината, која се претвора во Панама. Планот е да се создаде држава, која ги задоволува интересите на Wall Street. Уште во почетокот на XX век Панама е создадена во корист на егоистичните богаташи. Тајмингот исто е право во целта – меѓу крахот на британската и раѓањето на новата американска империја. Писателот Кен Силврштајн многу јасно дефинира што се случило во статија од пред две години за магазинот VICE: “Во 1903 година, владата на Теодор Рузвелт ја извлекува  преку насилство провинција Панама од Колумбија.Рузвелт дејствува во име на различни банкарски организации – меѓу нив JP Morgan & Co, назначенаи за апсорпција на 10 милиони долари, со кои може да се забрза развојот на државата. ” Целта на САД, се разбира, е да се контролира подоцна создадениот Панамскиот канал и трговијата која  минува низ него. Високите луѓе во Панама сфаќаат дека нивната иднина е повеќе во угодуваме на “богатите странци”, отколку во тоа да се независен дел од Јужна Америка. Само  за годишната рента  Panama Railroad Company (за железничката линија што го поврзува тихоокеанското крајбрежје на Панама со атлантското) донесува повеќе пари во благајна на Колумбија отколку Панама што ги  враќа од Богота.

Панама најверојатно ќе се оддели , но во септември 1902 година е потпишан договор, според кој на Американците им е дозволено да го изградат Панамскиот канал. И само една година подоцна Панама прогласува “независност”. Историчарот Дејвид Бушнел смета дека потпишувањето на овој договор ги  покажува слабите вештини за преговори на Колумбија. Колумбија во тоа време е растргната од војната на либералната и конзервативната партија. Панама е едно од боиштата во подоцнежна фаза.Потпишувањето на договорот е проследено со “панамската  револуција”, потпомогната од фактот дека клаузулите на договорот им  забрануваат на колумбиските војници да стојат во Панама, за да не го прекинуваат протокот на трговијата .Врската помеѓу Рузвелт и Џ. П. Морган во изградбата на оваа нова држава (Панама) е недвосмислена. Документацијата на Американците е управувана од републиканскиот адвокат – Вилијам Кромвел. Ист е и советникот на Џ. П. Морган.

Морган ги воведува банките во Панама и ја претвора во финансиски центар и рај за даночно затајување и перење на пари. Се разбира, сето тоа е зад параванот на трговијата со бродови. Првично Панама почнува да регистрира странски нафтени бродови кои  пренесуваат гориво за Standard Oil. Така корпорацијата заштедува од даноци. Заедно со Хитрини на Standard Oil, Панама почнува да создава својот систем од лабиринтни системи за ослободување од даноци, додека Европа и Америка пропаѓаат во Големата депресија. Регулаторот на превозот, на пример, им овозможува на американски патнички бродови да служат алкохол за време на сувиот режим. Сето ова се случува со помош и под надзор на Wall Street. Николас Шаксон во книгата Treasure Islands цитираше писмо напишано од секретарот на американската каса Хенри Моргентау до Френклин Рузвелт: “Ситуацијата е толку сериозно, дека се потребни итни дејства”. Тој се жали дека во Панама и на Бахамите корпорациите допираат до секакви итроштини  поврзани со даночно затајување. Книгата на Шаксон зборува и за тоа како со овие активности нагризувањето на Америка одвнатре зема  “замав”.

Кога во 70-тите години на минатиот век САД  ја затегнуваат контролата врз даночна систем, Панама почнува да работи со полна брзина. Според Tax Justice Network банкарските депозити се зголемија од незначителни суми во 1970 година до 50 милијарди во 1980 година И ова е само почеток. Во меѓувреме, во 1977 година се склучени други два договори: едниот  дава картбланш на Америка да се брани каналот, а другото – да се предаде каналот на панамскиот управа во 1999 година Во 1983 година системот дава отстапувања: генерал Мануел Нориега утврдува воена диктатура во Панама.  Со години тој работи за ЦИА, но во еден момент сфаќа дека неговото богатство ќе е   уште поголеми, ако направи сојуз со картелот за дрога на Пабло Ескобар. Тогаш во 1989 година САД ја  напаѓаат Панама, за да го  урнат Нориега од власт и го враќаат стариот систем од банки, наследници на Џ. П. Морган. Шаксон тврди дека: “Панама е една од повеќето вешти офшор зони, но е дел од поголема глобална систем.

Велика Британија го поддржува глобален систем од прекуокеански територии, кои вклучуваат и некои од светските офшор зони. ” Џон Кристенсен, директор на Tax Justice Network, вели:” Важно е да се напомене дека офшор компании како Мосак Фонсека не функционираат како изолиран случај. Тие често се потпираат на други посредници, правни фирми или банки кои водат клиенти и им  помагаат во комплицираните структури. ” Историјата секогаш наоѓа начин да се повтори, во овој случај на два пати од создавањето на Панама. Едниот факт е дека човекот кој станува претседател на Standard Oil – Вилијам Фари III, се претвора во главен помошник и лејтанант на династијата Буш. Барбара Буш тврди дека тој е “речиси дел од семејството”. Вилијам е амбасадор на Џорџ Буш во Лондон. Еден од факторите кои го направија така лесно одземањето на Каналот од Колумбија, беше дека ако Панама не беше го добила, Никарагва требаше да интервенира. Сега, еден век подоцна,  Никарагва  отстои да се здобие со свој канал, чија изградба е платена и контролирана од следната  империјална сила – Кина. Објектот е алтернатива на Панамскиот канал и ќе може да преземе до 4,5% од меѓународниот товарен брод сообраќај, најмногу за јужноамерикански нафта на земји како Венецуела, Бразил и Уругвај, намалувајќи ги трошоците за превоз, најмногу  за корисниците во азиско-пацифичкиот регион, односно до Кина. Извор: a-specto