Треба да бидеме реални: Унгарците, кои се во Европа, повеќе не ја сакаат, а Европската унија не успеа на еден задоволителен начин, за седум години, откако станаа членови да ги интегрира Бугарија и Романија.
За луѓето кои се чувствуваат напуштени, Европската унија изгледа атрактивно. Тоа е зона на мир. Но, сето тоа не е доволно за да се оправда членството во него. Таквата позиција изразува Валери Жискар Дестен, поранешен француски претседател (1974-1981 година), за француското списание “Меѓународна политика”, цитиран од БГНЕС.
Концептот “Европа”
Мој предлог – концепт “Европа” – се базира пред се на констатацијата на фактите. Во современиот свет, каде што гледаме драстично развој на големите земји, Франција е просечна држава како по бројот на своето население, така и по своите димензии. Зад себе има славна вековната историја, која во минатото дозволила да постигне светски влијание и да создаде постојана и до ден-денешен да живее нејзината култура. Но денес нејзината економија е многу слаба, нејзиниот Бруто домашен производ повеќе не расте и згора на тоа драстично го губи својот индустриски потенцијал. Една од главните објаснувања за тоа, освен отстапките во економската и финансиската политика, се состои во следново, дека патот на зацртаните од француските основачи на проектот “Европа” Жан Моне и Роберт Шуман, беше прекинат на почетокот на 90-тите години на XX век.
Во 1992 година Мастришкиот договор беше потпишан од 12 земји-членки, вклучително и од 6 држави-основачи. Но за релативно кратко време европскиот систем неочекувано вклучи 16 нови земји, при тоа нејзините структури не беа адаптирани за прием на нови членови и целите, проследено со Унијата, не беа наведени. Во периодот 1950-1992 одејќи по патот утврден од основачите на “Европа”, постигнавме блескави резултати, поконкретно ставање во промет на вкупната парична единица. Денес повторно е потребно да не се згреши во изборот на вистинскиот пат. Токму суштината на проектот “Европа” им овозможува на земјите кои сакаат да продолжат европската интеграција, да се префрлат во нејзината новз фаза.
Европа без харизматични лидери
Отсуството на харизматични лидери е проблем. Денес такви лидери нема. Ние присуствуваме на залезот на една цела генерација. Со доаѓањето на корисничко општество политичарите заборавија за решавање на големите задачи и се зафатија со исполнувањето на личните потреби, вдахнувања само за време на предизборната борба. Лидерите, држејќи исклучителни квалитети, исчезнаа. Без сомнение, ние гледаме како во текот на локалните избори се појавува нова генерација во Италија, во Полска и дури во Франција – нова генерација што кога ќе дојде времето, ќе се подигнат во лидери од меѓународна величина. Но, дотогаш ние сепак би можеле да одиме напред.
Такви гиганти како де Гол, Рузвелт и Черчил повеќе не постојат. Токму големите настани заработија на сцената големи луѓе. Ни треба Кенеди, за да ги привлечеме младите. Но нема да се обесхрабруваме. Не е исклучено дека во еден убав ден ние ќе видиме нивната појава.
Пред сè Франција треба да биде обвинувана за овој пропуст, бидејќи сите големи европски иницијативи до сега биле од Париз. Германија мноу ретко предлагала идеи. Затоа денес Франција треба да предложи редовно да се собираат Советот на државните и владините глави од еврозоната и да се создаде за него потребниот Генерален секретаријат, кој треба да биде француски. Европа поседува втора по значење меѓународна монетарна единица, и тоа во свет опфатен со криза, за што денес зборува за рубљата. Но највисоките државни лица на земјите од еврозоната се собираат многу ретко – максимум два пати годишно. Денес ситуацијата на Франција е толку слаба, дека таа повеќе не смее да крева смели иницијативи. Таа мора повторно да ја преземе иницијативата во свои раце.
Европските грешки на Париз
Главната грешка на Франција се состои во тоа дека таа не спровела неопходните реформи. Уште една грешка се состои во тоа што таа се откажа од реализацијата на договорите кои е потписник и за кои е гласањето во буџетската сфера. Ние се откажуваме да применуваме Пактот за стабилност и раст и сакаме од нашите партнери да се направи исклучок за нас, овозможувајќи ни да го зачуваме својот буџетски дефицит и да продолжиме да ги зголемуваме нашата задолженост, што во перспектива за нас е темпирана бомба, и тоа беше потврдено од зголемувањето на американските камати во 2015 година! Без да сметам Грција и Италија, во оваа смисла Франција е последната земја во еврозоната. Ова е сериозна грешка: во очите на европските партнери таа ја поткопа довербата кон нас, што и без тоа сериозно настрада заради нашата негативна позиција на референдумот во 2005 година по прашањето за европскиот устав.