Склоноста на Саудиска Арабија кон сечење на глави – вкупно 47, вклучувајќи и на шиитскиот теолог шеикот Нимрим Бакр ал Нимрим проследено со оправдување на егзекуциите со Куранот – беше достојно за ИД. Можеби тоа е најважното.
Ова необично крвопролевање во земјата на сунитската муслиманска монархија Ал Сауд – дефинитивно наменет да ги испровоцира Иранците и целиот шиитски свет – повторно го провоцира религиозниот конфликт за да ги ги насочи кон тоа ото ИД го прави толку многу. Сè што е недостасува е видеото од обезглавувањето – иако 158-те обезглавувања во кралството минатата година се целосно синхронизирани со учењето на вахабизмот на “Исламска држава”. Фразата на Макбет “крвта ќе доведе до уште крв” сигурно се однесува за Саудијците, чија “војна против тероризмот”, се чини, сега го оправдува секое количество пролеана крв, како сунитска, така и шиитска. Но колку често ангелите на Милостивиот Бог се јавуваат пред овој саудиски министер за внатрешни работи принцот Мохамед бин Најеф?
Европа има грижи за “благостојбата”, Блискиот Исток за “примарниот инстинкт за опстанок”
За шеикот Нимрим не станува збор само за старо претчувство. Тој поминал години како научник во Техеран и Сирија, бил почитуван шиитски водач на петочната молитва во саудиската источна провинција, и човек кој остана настрана од политичките партии, но побара слободни избори, и бил редовно апсен и измачуван – на негова сопствена сметка – за спротивставување на сунитската вахабистичка Саудиска влада. Шеик Нимрим рече дека зборовите се посилни од насилство. Чудната сугестија на властите дека немало ништо секташки кај оваа најново крвопролевање – со основата дека тие ја отсеков главата како сунити, така и на шиити – е класична реторика на ИД.
На крајот на краиштата, ИД ги сече главите на сунитските “вероотстапници” и сунитските сириски и ирачки војници исто толку лесно како што коли шиити. Шеик Нимрим би бил третиран на ист начин од сабјата на “Исламска држава”, како што беше од Саудијците – макар и без исмејувањето на псевдо-правно судење, до кој шеикот Нимрим стигна и од кој дури Амнести се пожали. Но убиствата претставуваат многу повеќе од саудиска омраза кон духовникот кој ликуваше при смртта на поранешниот саудиска министер за внатрешни работи – таткото на Мохамед бин Најеф, престолонаследникот принцот Најеф Абдул Азиз ал Сауд – со надеж дека тој ќе биде “изеден од црви и ќе биде подложен на мачењата на пеколот во гробот “.
Егзекутирањето на Нимрим ќе даде нов поттик на бунтот на хутите во Јемен, каде Саудијците упаднаа и бомбардираа оваа година, во обид да ја уништат шиитската власт таму. Тоа ги нанервираа мнозинството шиити во сунитски Бахреин. И духовниците во Иран веќе изјавија дека обезглавувањето ќе предизвика соборување на саудиското кралско семејство. Тој исто така ќе се претстави пред Западот како можно застрашувачки блискоисточен проблем: постојаната потреба од подлизурство и понижување пред богатите и автократски монарси на Персискиот залив, додека нежно се изразува нивната вознемиреност во гротескен масакр кој саудиските судови едноставно го послужуваат на непријателите на кралството.
Ако ИД ги пресекува главите на сунитите и шиитите во Ракка, особена загриженост будеше шиитски свештеник како шеикот Нимрим, можеме да бидеме сигурни дека Дејвид Камерон би изразил преку Твитер одвратност кон толку гнасно дело. Но човекот кој го симна британското знаме при смртта на последниот крал на оваа апсурдна вахабистичката држава, користи лукави зборови, кога зборува за сечење на глави.
Иако многу мажи сунити од “Ал Каеда” исто ги изгубиле главите – буквално – од рацете на саудиските џелати, во Вашингтон, а и во европските метрополи ќе биде иницирано прашањето: не се ли обидуваат Саудијците да го уништат иранското нуклеарен договорот, и ќе ги натераат западните сојузници да ги поддржат овие најновите безобразно? Во затапениот свет во кој живеат, во кој младоликиот министер за одбрана, кој упадна во Јемен и до краен степен го мрази министерот за внатрешни работи – Саудијците уште се славославени за “антитерористичката” коалиција од 34 големи сунитски нации, кои, според општото мислење, формираат легија на муслиманите и се противат на “тероризмот”. Дефинитивно егзекуциите беа необичен саудиски начин за задоволување на новата година – ако не и толку спектакуларни како огномет во Дубаи, кои отидоа напред во вестите, заедно со согорувањето на еден од најпознатите и најдобри хотели во Емиратите. Надвор, политичките последици, сепак имаат едно очигледен прашање кое треба да биде поставено – во самиот арапски свет – за Домот на Сауд: Не ли полуделе владетелите на кралството?
Коментарот на Роберт Фиск е отпечатен во “Индипендент”