Веќе четвртина век лидерите на Русија се прашуваат дали да го погребаат телото на Ленин. И уште не го прават тоа, бидејќи тоа ќе предизвика раскол во општеството. Полни глупости, пишува DW.

Сега веќе ja знаеме точната цена на Ленин – 13 милиони рубљи годишно. Толку чини одржувањето на “живaта слика” на џелатот на Русија. За оваа поддршка е одговорна Федералната служба за безбедност (ФСО). Но не затоа што таму е полно со радикални ленинисти, туку затоа што мавзолејот на Ленин се наоѓа на Црвениот плоштад – зона за која административна и финансиска одговорност носи токму ФСО, пишува во обемниот материјал на Дојче Веле.

Затоа и Канцеларијата плаќа формалин и другите средства за чување на една од најпознатите мумии во светот. Да, 13 милиони рубљи годишно се ништо за државниот буџет. Но и покрај тоа не разбираме зошто даноците на граѓаните треба да одат за одржување на оваа мумија.

Историјата со Ленин е една од најпознатите симптоматски во современа Русија. Бројот на луѓето кои би сакале неговото тело да биде погребано, и на оние кои го оценуваат позитивно неговото дело, е речиси еднаков – плус-минус една третина од руското население. Многу повеќе се луѓето кои се воодушевуваат на Сталин. Бидејќи го гледаат во него “црвениот император”, бруталниот вожд, кој го покорил светот и ги натерал сите да ги почитуваат СССР – и да се плашат од него.

Кај Ленин е друго – една третина од Русите го почитуваат, а останатите две третини го доживуваат или со отворена омраза, или со целосна рамнодушност. За Руската православна црква да не зборуваме – од почетокот време таа инсистира телото да биде погребано. Но непознатото зошто веќе четвртина век властите заземаат исклучително чудна позиција по повод посмртните останки на главниот болшевиците.

И Борис Елцин, и Владимир Путин повеќе пати ги осудуваа делата на Ленин, но секогаш со забелешката дека прашањето за погребот на посмртните остатоци “не треба да увезува раскол во општеството”, дека било потребно да се консултираат со јавното мислење и да се најде некој заеднички именител.
За последен пат властите се повикале на општеството во декември 1993 година, кога на референдум го гласаа новиот устав на Русија. Оттогаш не се запрашало општеството ниту по повод операцијата “Приемник”, ниту кога се откажаа изборите за гувернери, ниту кога испратија војници во Сирија. Зошто тогаш прашањето за судбината на Ленин да бара особено деликатен пристап?
Борис Елцин, кој дефинитивно не ги сакаше комунистите, многу сакаше да го закопа неговото тело. Но токму во негово време комунистите се преродија како политичка сила и благодарение на нивната активност во 1999 година Елцин се покажа на прагот на импичмент. Значи Елциновото одбивање да го закопа Ленин барем може да биде разбрано.
Поинаку стојат работите со Путин. Според анкетите, неговиот рејтинг се колеба меѓу 70 и 80 проценти. И ако се верува на неговите зборови, тој самиот има негативен став кон Владимир Илич и неговите соборци. “Поставија атомска бомба под зградата наречена Русија, и тоа се урна”, изјави Путин во јануари. Само неколку дена подоцна сепак Путин повторно проговори за тоа што е потребно да “пристапуваме внимателно” кон прашањето за оддржување на Ленин од мавзолејот. И дека не треба да го “исклучуваме”, туку да го “сплотуваме” општеството.
Да се ​​соочиме директно: одлуката на Путин (што е и во неговите компетенции) да го погреба телото на Ленин и да го исчисти централниот московски плоштад од страшната “црвена некропола” нема да доведе до никаков раскол во руското општество. Да, комунистите на чело со Зјуганов ќе видат бучни некое време, но што? Општеството, кое во последните години докажа дека е исклучително попустливо пред телевизиската пропаганда, многу брзо ќе заборави Ленин.
Два-три филма за црвениот терор и создадените од Ленин концентрациони логори така ќе влијаат на јавното мислење што одлуката за затворање на мавзолејот ќе изгледа како одраз на новата општествена реалност. Руската православна црква исто така ќе биде задоволна од погребот на својот непријател. Затоа мислам дека во Кремљ веќе разговараа за оваа идеја. Можно е дури да ја реализираат уште во 2017 година, по повод 100-годишнината од болшевичкиот удар.
Дали земјата, која трпи гробишта на убијци во центарот на својата престолнина и сеуште ги благословува чудовишните дела на Сталин и Џержински, ќе стане подобра по едно такво решение? Не. Или поточно – не веднаш. Но барем ќе е направен првиот чекор.