Вредноста на овие резерви се проценува на околу 47 милијарди евра, а златото е складирано во трезори во Карегаду, северно од Лисабон, како и во Лондон, објави Euronews.
Иако денес доминираат дигиталните плаќања и брзите трансфери, златото и понатаму се смета за најсигурна форма на имот во услови на глобална неизвесност. Станува збор за актива без кредитен ризик, независна од монетарните политики на други земји и отпорна на финансиски шокови.
Во последните месеци цената на златото достигна историски рекорди, поттикната од геополитички тензии и зголемена побарувачка за сигурни инвестиции. Во средата, цената на една унца злато надмина 4.800 долари, што е нов историски максимум. Истовремено, систематските купувања од страна на централните банки придонесоа вредноста на глобалните златни резерви да достигне околу 4 милијарди евра.
Со 382,66 тони злато, Португалија се наоѓа на 14. место во светот според обемот на златни резерви, а во Западна Европа е седма, зад Германија, Италија, Франција, Швајцарија, Холандија и Полска.
Овие резерви имаат неколку важни функции: ја зајакнуваат довербата на инвеститорите, служат како заштита во случај на монетарна или валутна криза и можат да се користат како залог за обезбедување финансиска ликвидност. Португалија токму тоа го направила за време на интервенциите на Меѓународен монетарен фонд во 1977, 1983 и 2011 година.
Според податоците на Светскиот совет за злато, бројни централни банки во светот активно купуваат злато со цел да ја намалат зависноста од американски долар. Во тоа предничи Кина, но најголем купувач минатата година била Полска, која ги зголемила резервите за 82,67 тони. Значајни купувања направиле и Казахстан, Бразил, Турција и Чешка.
Португалија најголеми златни резерви или над 800 тони имала во 1974 година. Нивното создавање е резултат на долг историски процес, од колонијалниот период и трговијата со Бразил, до политиките на режимот Estado Novo (1933–1974).
Особено значаен е периодот на Втора светска војна, кога Португалија, иако формално неутрална, тргувала со двете завојувани страни. Клучен извозен производ бил волфрамот, неопходен за воената индустрија. Тогашниот лидер Антонио де Оливеира Салазар инсистирал плаќањата да се вршат во злато, што довело резервите на Банката на Португалија да пораснат од 65 тони во 1939 на 306 тони во 1945 година, а до 1974 да достигнат дури 866 тони.
По напуштањето на златниот стандард во 1971 година, Португалија постепено продала дел од резервите, но и денес златото останува еден од клучните столбови на нејзината финансиска стабилност.