Без учество на САД, европските земји немаат самостоен, континуиран систем за пресретнување на балистички ракети.
Во моментов, сите клучни елементи на мрежата за откривање и уништување ракети во Европа се американски или зависат од американски надзор, што значи дека евентуално намалување на американското присуство во НАТО може драстично да ја промени ефикасноста на одбраната.
Лансирањето на иранските ракети не би било веднаш забележано, бидејќи европските земји немаат сателитска мрежа способна за детекција на такви лансирања.
Францускиот радар „Нострадамус“, сместен 90 км западно од Париз, би можел прв да ја регистрира ракетата благодарение на рефлексијата на радиобранови од јоносферата.
Радарот покрива дострел до 4.000 км, но неговата прецизност е ограничена, со мртви зони и зависност од јоносферските услови.
Додека ракетата поминува над Турција, европските земји нема да можат да ја следат, а дури кога ќе се приближи до Романија, таа може да влезе во дострелот на британскиот радар „AN/FPS-132“ во базата „RAF Failyngdels“, кој припаѓа на американскиот систем, иако е во британско сопствеништво.
Единствената земја во Европа која би можела да се обиде на пресретнување без американска поддршка е Германија, која го распоредила системот „Arrow 3“ во базата „Feuerwer Holzendorf“, 80 км јужно од Берлин.
Радарот „EL/M-2080“, дел од системот, може да ја открие ракетата на растојание од околу 900 км, кога таа веќе е над романско-унгарската граница.
Доколку ракетата ја надмине способноста на „Arrow 3“, единствените преостанати обиди за пресретнување би можеле да се изведат со системите „Patriot PAC-3“ во Германија, Холандија, Шведска, Романија и Полска, но само ако системите се во приправност и го штитат целниот објект, наведува „Defense Express“.
Системите „SAMP/T“ во Франција и Италија не се доволни за ефикасно пресретнување на модерните оперативно-тактички балистички ракети со среден дострел.