Сите кои се незадоволни од активностите на Меркел во бегалската криза и дури се заиграa со мислата за нејзиното повлекување, треба да сфатат дека без Меркел ЕУ е изгубена. Единствено таа е во состојба да го брани нејзиниот интегритет пишува Барбара Везел во коментар за Deutsche Welle.
Да, функционерите на владејачките партии во Германија се должни да зборуваат со Меркел за незадоволството и протестите на партиската база против нејзините активности. Целото нејзино управување нема друг проблем кој може директно да влијае на Германците, како кризата со бегалците. И бидејќи Германците мразат безредие, во земјата логично се издига повикот кон владата на еден или друг начин да ја преземе контролата над настаните. Но би било неодговорно и многу опасно ако токму во оваа ситуација се осврнува дебата за повлекувањето на Меркел од канцлерскиата позиција. Затоа во денешна Европа Ангела Меркел е едноставно незаменлива. Причината за тоа не се крие во некакви нејзини вонредни лидерски таленти, не. Едноставно во моментов во ЕУ нема друг политичар кој сака и може да го брани вкупниот проект.
Во Европа стана некомотно, Британците веќе одамна се отпишани од ЕУ, а референдумот во 2017 година само формално ќе го етаблира излегувањето . Во Франција Франсоа Оланд останува слаб претседател, кој не смее да ја поддржи Меркел по прашањето за бегалците – од страв дека тоа ќе предизвика пораст на десничарските националисти од “Националниот фронт”. .Оваа реакција е симптоматична за случувањата и во други европски држави .
Во Австрија, Шведска, Финска и Данска десните популисти исто се креваат и ги ставаат под притисок владејачките коалиции. Во Шпанија избори ќе се одржат на Божиќ, во Португалија управува влада без мнозинство, а во Италија премиерот Матео Рензо засега се справува некако со бранот бегалци, но во принцип, смета дека ова е германски проблем. А Грција, и Ципрас кој не може да одлучи дури за сопствените проблеми, трајно ги собрал рацете и не е во состојба да се справи со приливот на бегалци, кои доаѓаат од Турција.
Уште пострашно се случува кога човек свртена поглед кон Источна Европа. Во Полска на власт дојдоа десничарските конзервативци, чиј лидер Јарослав Качински рже против мигрантите од Блискиот Исток идиотски ги клевети, од кои би се засрамил дури некој неофашист. За ситниот унгарски диктатор Виктор Орбан веќе се е кажано.Со своите огради и кучиња-чувари тој е водечко ѕвезда за сите популисти.Чесите и Словаците, Срби, Хрвати и Бугари – каде и да погледнеш, се земји кои не сакаат да преземат одговорност дури и за оние бегалци кои би им се паднале по едно праведна распределба на товарот.
Реализација и што губиме!
На штета во Европа се креваат национализмот и и себичноста. И како никој не размислува што би значел распадот на ЕУ за секоја од овие земји. Затоа и Данци и Полјаци, и Италијанци и Британци ќе доживеат вистинска економска катастрофа, а меѓународното значење директно ќе им пропадне . Да не зборуваме, пак, што ќе им се случи на сиромашните Источноевропејци, кога ќе им престанат милијардите од европскиот буџет, кога се затвораат границите и отпадне бидејќи поволни за нив слободна трговија со богатите западни соседи. Оваа опасност е сосема реална, но владите во многу европски метрополи очигледно не го разбираат. Инаку немаше да се однесуваат како деца кои си играат со бензин и кибрит. Громогласните поплаки од лошата состојба на ЕУ од почетокот, се дел од секојдневјето во Брисел. Во моментов, сепак тие воопшто не се претерани, за жал. Најтешкото искушение за европското единство од Втората светска војна наваму се совпаѓа со трајната слабост на политичкиот персонал и со распаѓањето и поларизацијата на политичкиот пејзаж. И токму Ангела Меркел се испоставува како последниот созидан брег . Таа прва ги препозна глобалните димензии на кризата со бегалците, додека во исто време мнозина други продолжуваат да веруваат дека можат да се изолираат од проблемот со помош на бодликава жица. Германскиот канцелар е во моментов единствениот човек кој може да се посочи во ЕУ со најголемиот му културно и социјален тест од неговото основање па наваму. Ако Меркел пропадне – дома во Германија, така и во кругот на 28-те земји-членки – тогаш и Европа ќе пропадне. А за владините партии во Берлин тоа значи едно: сега е време да и го зајакнат грбот. И да, да се откажат од опасните игрички околу политичката иднина на канцеларот.