“Слушна ли што тој лудак ова утро направи!” ечеше тогаш гласот на мошне силната фигура генерал Никола Љубичиќ, кон поранешниот градоначалник на Белград Бранко Пешиќ, кој ја слушаше критиката упатена тоа болно утрото полно со афоризми од Душко испратени кон полтичката ју(врхушка) од врвот на Белграѓанка
Редакциски телефони на врвот “Белграѓана„ тоа утро, на датумот кој не се памети и речиси никој не се сеќава зовреа, а тоа беше некаде помеѓу 1982 и 1983 година.
Белграѓани го повикуваа Студио Б. Тоа беше 7,15 наутро, кога Душко критикуваше. Паника! Некоја музика ја прекри играта, но сите тие кои го слушаа – на брановите од Теразије на Калемегдан, повеќе не го слушнаа неговиот рапав глас на Душко Радовиќ, потесетуваат српските весници, за еден од најголемите критичари, за гласот на слободата на размислување.
Се испостави дека наскоро тој глас на емисијата “Добро утро Белград” никогаш нема да се доживее и да се слушне на брановите на градското радио. Ќе биде затворен од политичките господари.
“Во гасењето” на Душко Радовиќ, легендарниот писател, поет, радио и ТВ спикер му претходеше, пресудата на Партијата, и големиот и растечки број на “несоодветни” политички афоризм, со кои урбаната легенда го будеше заспаниот свет на белграџани, кој ја разбуди вештачката спокојна атмосфера на осумдесеттите.
Иван Стамболиќ, шеф на Градскиот комитет на Сојузот на комунистите на Белград и генерал Никола Љубичиќ, претседател на Претседателството на Србија, кој по смртта на Јосип Броз Тито ја имаа контролата врз власта, внимателно го следеле она што Радовиќ зборувал во воздухот.
Го следеле, од раните утрински часови. бидејќи им одел на нерви.
– Тие забелешки и афоризми на Душко Радовиж многу му пречеле на Стамболиќ. Во една прилика, кога тој испил неколку пијалаци со пријателите во својата вила се пожалил: “Тој Радовиќ повторно не гледа што вели, има утре да го повлечам за ушите” – вели братот на Душан, Брана Радовиќ, кој овој детал го дознал подоцна, по смртта на брат му.
Врв на се била оваа реченица на Душан, која ја изговорил во етерот:
“Ако веќе можеме и мораме без Тито, ние можеме тоа да го направиме и без многу други.”
Се покажа дека овие по Тито биле уште по суетни од него. Работите биле сериозни. Радовиќ, наскоро ќе биде во фокусот на Централниот комитет на Сојузот на комунистите на Србија.
„Претседателството на Централниот комитет на 8 ноември 1982 година “разговараше за актуелните идеолошки и политички прашања на активности”, 16 ноември, објавени заклучоци:
“Афоризмите во популарната сатирична емисија” Добро утро Белград “во последниве години се повеќе ги имаат карактеристиките на политички пораки изрази на морална и демагошка позадина. Содржината на овие пораки понекогаш се крајно деструктивни и се неприфатливи. Неопходно е да се спроведе подетална анализа на идеолошката ориентација на оваа акција “, се вели во соопштението на СК СКС.
Набргу потоа следеше и оган. Партијата, сепак, е под притисок од јавноста. Слушатели, револт, кој го нарекуваа, протест, го бараа Душко да се врати. Тој е упорен, сепак, Стамболиќ. “Ќе го згаснам Студио Б, ако треба!”, вели лидер на партијата во телефонскиот разговор со Радовиќ!
– Душко по тој разговор, му беше јасно дека мора да го прифати она како што е, и тоа што тој го правеше првенствено поради нему драгото Студио Б. Тој не сакаше неговите колеги да ги загубат своите работни места, не сакаше другите да страдаат поради него. Второ, тој беше патриот и многу интелегентен човек. Тој знаеше дека многу е паметен, и дека тие беа многу помоќни – се сеќава Брана Радовиќ.
Стамболиќ наскоро се покајал. Тој сфаќа дека укинувањето на емисијата има повеќе штета отколку добро, и во крајот на 1983 година, му нуди на Радовиќ да се врати на шоуто. Тој, во негов стил:
“Јас секако сум мал човек од радио, но не сум оној кој вклучува и го исклучува копчето”.
Радовиќ веќе тогаш бил со лошо здравје и по намалувањето на емисиите сериозно се разболел.
– Душко веќе во тоа време беше болен, а потоа стресот и шокот поради емисијата која беше укината тој се разболе. Ние не откривме веднаш што се случува. Тој доби воспаление на ‘рбетниот мозок, болест која се предизвикува од сериозни стрес. Лекарот ова му го објаснил на Брана Црнчевиќ. Тој му рекол дека и Аристотел Оназис починал од иста болест коа ја добил кога неговиот син загинал во авионска несреќа. Лекарот му рекол на Брана: Кога Оназис кој има милиони немаше излез, а уште потешко ќе му е на Душко. Тој полека се гасеше пред нашите очи – вели Брана Радовиќ.
Душан Радовиќ починал на 16 август 1984 година. На погребот имало 10.000 луѓе, а кој знае колку полиција. На секој агол се шушкало и свиркале радио линкови. Цел Белград дошол да ја испрати легендата.
– Не треба човек да ја греши душата кога станува збор за брат ми и Србија. Сепак, Србија му се одолжи на Душко кого го има во учебниците. Децата знаат кој е тој, училишта го носат неговото име, има свој театар, некои од улиците се именувани по него. Сепак, јас се уште ја имам и книгата која Бранко Чопиќ му ја даде ма брат ми и со негова посветеност. Ништо не е случајно, двете се поврзани со крајот. Доживеаја слична судбина – заклучува Брана Радовиќ
Така зборуваше Душко Радовиќ
+++ Додека Метрото ќе дојде во Белград, многу ќе го сочекаат во земјата.
+++ Жал ми е за нашиот фудбал. Тој одамна се мачи, а никако да умре.
+++ Многу тела на општествена контрола и заштита изгледаат како измамените мажи. И тие последни се дознаваат за она што тие најмногу се загрижени.
+++ Над нашите деца ќе се изврши уште едрна реформа во училиштата
+++ Овие денови ни доаѓаат гости од цела Европа. Јас ги молам келнерите да не им наплатуваат на гостите воената оштета и некои други неизрамнети сметки за последните неколку векови.