Се создава еден неконтролиран орган, кој ќе се претвори во вистинска партиска палка, која по вонредни постапки ќе испитува, каков имот има или воопшто ќе врши државна репресија.
Во годините на застојот, олицетворено од комунистичкиот лидер Леонид Брежњев, омилен маневар на родната номенклатура беа бескрајните реорганизации.
Состави две-три владини институции во едно мегаинституција, ги менуваш табелите на службениците и сталожено рапортираш дека си направил решителена промена во борбата со … се она што во моментов е актуелно.
По две години пак ги разделуваш. И пак сталожено рапортираш, но не за промена, а за решителен поттик. Пример, ако пак си со развиена имагинација, може и за иновација да се неметнеш.
Така времето тече, бирократијата работи по реорганизацијата неуморно. Плати, премии, награди … Се пишуваат закони, се укинуваат прописи, се прифаќаат наредби. И потоа истото во обратен редослед. Народот плаќа. А резултатите се исти, дури и полоши. Прелевање од пусто во празно.
Ако го пренесеме овој застоен менаџерски манир во денешниот ден, тоа нема – како да не го видиме спроведен до перфидност на т.н. антикорупциски закон на Кунева (кој во моментов во Бугарија е предмет на вчудоневиденост и коемнтари). Тоа нормативно недоносче нуди токму таква бесмислена реорганизација. Се спојуваат четири постоечки институции.
Тоа се Комисијата за спречување на судир на интереси, Комисијата за конфискација на нелегално стекнатиот имот, дел од Судот на ревизори и БОРКОР. Се прави механички, без сериозна анализа на досегашната нивна активност.
За да има што да се рапортира. По бриселски речено – се префрлува репер.
Но ако само тоа беше проблемот со предметниот закон, со мед да намажеш неособено слаткоречивоста на гостите на државната трпеза, кои се сочинети во оваа едноставна законодавна конфекција.
Само што не е само тоа. За што станува збор? Се создава еден неконтролиран орган назначен со просто мнозинство и уште со фиаско – партиска шема, пардон владејачка коалиција.
Овој орган, всушност е вистинска партиска палка, која по вонредни постапки ќе испитува, ќе тражи имот и воопшто ќе врши државна репресија. Видете сепак измама!
Лилјак на Кунева ќе работи по анонимни поткажувања. Нешто повеќе! Во духот на “народните судови” на Хитлер и болшевичката “законитост” на Вишински, за намерно во анонимните поткажувањато нема да важи презумпцијата на невиност. Напротив – еднаш наведен од анонимен, тие ќе треба да докажуваат дека немаат сестра.
Што да се мора – партиската палка да докажува !? Пак падне-стани. Дали сфаќаш колку судбини можат да бидат одбиени, ако некој овластен од политика во здолниште или панталони па решил! Вие нека сте невин, драги Европејци, но ќе мора со месеци да се гниете под ударите на лилјак, да ви ги трујат нервите, да ви посрамоти пред јавноста и блиски.
Ќе ве споменуваат во весниците со селектирана информации, а тие ќе пишуваат големи наслови. А ако по некакви чудни се соберат околностите ќе се случи неверојатното по нашите географски широчини – вистината земете ја дека е задоволена – и анонимното поткажување ќе се покаже како најдолна лага, никој нема да ви ја надомести, ниту ќе ви го врати здравјето и имиџот.
А пак медиумите ја одбележат вашата невиност со ситен фонт. Поверојатно ќе се појават коментари од типот “пак потурна мафијата”.
Општо земено, тоа предвидува како реалност законот на Кунева, нема никакви сериозни гаранции против ваквата злоупотреба.
Апсурдно е целата тврдење дека новата “мегаструктура” треба да биде поефикасна во борбата против корупцијата. Тоа не е ништо повеќе од пуста желба, со извинување кон нормалните мисловни процеси. Оваа тврдење е толку смешно што може дури Врховниот суд за казација да го доведе до главоболка.
Инаку воздржуваните судии директно најавија дека Кунева нормативно детиште “отвора врата за самоволие, несоодветен притисок, политички напади и популизам”.
Кон ова треба да се додаде и некои недоносени креации на правната култура утврдени во законот на Кунева. Воведуваат нејасни концепти како “корумпираното однесување” и “необјасниво богатство”. Оваа двосмисленост гарантира само едно – дека партиската палка ќе победи и ќе гази, до каде допира прво имагинацијата.
Да не зборуваме за барањето да се декларира имот и интересите на партнерот, со која фактички коегзистираат. Како точно ?! Ваша работа.
И додека прокламираната цел на законот е да се бори за транспарентност и отчетност, тогаш за антикорупцијата и бироото и слични принципи не важат. Нема сигурен механизам за контрола на контролираните.
Најмногу жално во целата приказна со овој несреќент закон е дека тој не е резултат на јасна раководна волја и сериозно јавно туку експертска дискусија.
Проектот “Кунева” е производ на банален партиски рекет – земате ми законот или излегуваме од владата. Тоа е провинциската ниво на кое оперативна денешното владејачко мнозинство. Сите гледаат дека проектот е ѓубре.
Но мора да го продадеме во името на коалицискиот мир и власта и опстанокот. Дури самата спонсорка Меглена Кунева вели дека меѓу двете читања сè може да се промени со цел да се подобри. Но, ако треба нешто да се менува, зошто воопшто сте го внеле?
Отсега е јасно едно. Усвојувањето на т.н.. антикорупциски закон нема да промени ништо. Ниту борбата против корупцијата ќе стане поефикасна, ниту државната бирократија повеќе реномирана.
Бидејќи нема како да ставаш салата во машина за шпагети и да очекуваш да произведе фино млечно чоколадо. Само по година-две најверојатно истите партиски кругови со комсомолски плам ќе не убедуваат повторно дека треба нова реорганизација. Отсега се обложувам дека ќе сакаат поделба на единствениот антикорупциски орган. За да рапортираат дека нешто прават.
Целото прашање е дека прелевањето од пусто во празно стана стил на оваа влада. И сето се повеќе почнува да личи на оној стар виц за советското Политбиро, што седи во спреј и од воз се одмавнува ритмички, за да имитира движење.