Ердоган и Путин прво се фатија за коса и си разменија реплики кои не би требало да влезат во речникот на шефовите на регионалните сили со претензии за големи достигнувања
Сега двајцата се прв геополитички другари.
Но, тоа според одредени скромни размислувања, е повеќе конјуктура љубов, како резултат на не успесите во надворешната политика и сериозните тешкотии кои ги доживуваат економиите на самостојно управуваните од нив земји кои во себе имаат царски самодоверба, базирана најмногу на империјална меморија која одамна ја нема со години.
Ни се чини дека субјективните прилики за дослуџ меѓу двајцата ќе се покажат многу послаби и далеку краткотрајни од објективните причини за раздори, колку во главното, во најважното се геостратешките приоритети на двете земји, кои не се совпаѓаат и се спротивни.
А, во еден регион двајца мегаломани се премногу. Да не зборуваме дека православниот великоруски шовинизам кој е антипод на исламскиот великотурски шовинизам, колку првиот не е ништо повеќе од последно прибежиште на кагебизмот и весела, помпезна пропаганда во која просечниот Русин не верува, а само сака да му ја почитуваат државата (некој беше рекол дека Русија и на меѓународната сцена постојано ги влече за реверите другите, прашувајќи ги: Ти мене ме почитуваш ли!?), додека вториот веќе го убива искрениот исламизам.
Од друга страна регионот е во многу сложена ситуација – тој треба што поскоро да се откаже од импровизација и имитација на надворешната политика, од површинско и првосигнално однесување во и околу Црното Море. Од светата едноставност со која на високо ниво се управува и се бистри геополитика и при тоа се повлекуваат црти за цели периоди од најновата историја на меѓународните односи, ни се подаруваат проценки кои до Патос обземени со страст на сенка “збор” и она што го носи во себе зборот “Правда”.
Со таквото однесување, дали Ердоган и Путин ќе се помирување меѓу сластно или ќе се караат страсно (човек никогаш не може да предвиди како ќе се однесуваат самозабравилите се двајца политичари со авторитарни инстинкти во нивниот сличен манија за величие и при оваа им безконтролност и безалтернативност во нивните држави), Бугарија ризикува да биде во улога на тревата врз која орбитираат слоновите. Затоа дали слоновите водат љубовна игра или се борат, сеедно конечно тревата бива изпотъпкана, како што е многу добро познато на повеќето африкански племиња.