Американските политичари се носталгични по повоениот период и не сфаќаат дека САД веќе не се во состојба да го заземат своето место на светски лидер, пишува The National Interest.
Носталгијата по повоениот период кога САД демонстрираа супериорност во воено-економската и политичката сфера е целосно разбирлива, сепак не треба да се заборави дека таа е вештачка и се базираат на фактот дека целиот свет лежел во урнатини по Втората светска војна, смета Бари Гуин во пост American Power in an Age of Disorder.
Тогаш антикомунистичката идеологија беше обратна страна на американското кредо. Притоа Вашингтон ги разгледувал како партнери и дел од “слободниот свет” земји како Саудиска Арабија и Пакистан, пишува NI.
“Зад овие” бракови со сметка “обично стоеја доволно сериозни стратегиски причини, но од овие сојузи неизбежно зрачеше лицемерие” – се вели во публикацијата.
Кога Советскиот Сојуз си отиде и противењето на комунистичката идеологија ја загуби својата важност, тогаш и глобалното влијание на САД ја изгуби својата сила. Либералниот морален изглед на Вашингтон, кој стоеше во основата на американската супериорност, не го издржа притисокот на националната, етничката и верската припадност. Наметнувањето на демократија од САД не можеше да стане достоен одговор на конфликтите во Африка и на Блискиот Исток, смета Гуин.
Сето ова покажува дека на американската супериорност и е дојден крајот. САД веќе никогаш нема да си ги вратат улогата на лидер и треба да се чува она што им остана од минатото величие.
NI истакнува дека ако Вашингтон сака да ги задржи своите позиции, тогаш прво треба да се направи разлика меѓу неопходното од посакуваното, а посакуваната од можното.
Во “посакуваното” за САД влегува задржување на контролата, но сепак проблемот е таму, што тоа не се покажува можно, резимира авторот.