Суверена и изневерена

Се топиме како луѓе, морално еродираме како човечки материјал, исчезнуваме како социјален капитал, наликуваме на охридски јагули кои одат во далечни води за таму да ги мрестат својата иднина и егзистенција, но веќе не се враќаат назад. Инстинктот за преживување им вели – пливај што подалеку од матната вода.

Политиките кои доведоа до експлозија на тој тренд, нѐ учат дека „каменот доаѓал од блиску“. Мене ме учеа дека „каменот тежи на своето место“. За жал, многу камчиња исчезнаа од мозаикот на оваа земја, заминаа и сега тежат на други места. Очекувано. Кога едно стебло паѓа, неговите корени се свртени кон небото. Натаму се стремат. Бараат друг пат.

Нашето стебло е длабоко разнишано. Дваесет и пет години чека да го зацрстиме, да го прихраниме, да му овозможиме и пролет, а не само зими. Чека да ја погребеме онаа смртоносна верзија на „љубов“ кон татковината, која стана еталон за лукративен патриотизам и субвенционирано засолниште на една нискоморална збирштина.

Само крајот на таа приказна ќе биде почеток за голем пораз на политиката што децениски ја игнорира реалноста. Ќе биде почеток на дискредитација на медиокритетските политички номенклатури, на нивните аутистични послушници и нивните налудничави проекти. Ќе биде почеток на заздравување на нашата земја и на духот на општеството.

Општество, во кое животот, достоинството и правата на човекот ќе бидат на повисок пидестал, а не под стандардот на едно шимпанзо со живеалиште вредно 230.000 евра, за разлика од обескуќени семејства за кои е „доволен“ државен аванс од 500 евра и хуманитарна помош од 200 евра.

Да не зборувам за стандардот на разни други животинчиња во скапи градини кои треба да никнат во рајот на нашиот пекол. Не знам до кој круг на пеколот дојдовме преку слични рајски проекти, но ми се чини дека сме некаде околу последниот.

Историјата нѐ учи како нашите храбри претходници се бореле за земјата. Без задршка и калкулации. Со цврста решеност да стигнат до идеалот. Без кубури оставени под перници за „тешки времиња“. Никогаш нема лесни времиња. И нема лесни и кратки патишта. Но, и најдолгиот пат започнува со првиот чекор.

Колумната на Катерина Блажевска во целост прочитајте ја овде