Секоја влада има своја политичка стратегија претставува пат за постигнување на долгорочни цели. Секоја стратегија е придружена со тактика, со помош на која се избираат маневрите за постигнување на овие цели во побрз начин.
Всушност тактиката се јавува во улога на прилив на реката со името стратегија: таа често се базира на измама и лукавство, за да бидат воведени во заблуда непријателите и ривали и да бидат склони кон соработка, за да достигнеш цели побрзо. Пред седум години, уште пред почетокот на војната во Сирија, сум пишувал за тоа во статијата под наслов “Турција: помеѓу стратегијата и тактиката”, објавен во ирачкото списание “Да почнеме од почеток”.
Во неа беа опишани политичките игри на Турција при Ердоган и тоа како Турција не можеше да се дистанцира од американско-израелскиот сојуз по политички, економски и психолошки причини, а сите нејзини активности за палестинското прашање не беа нешто повеќе од тактика за брзо постигнување на поставените цели. Но, на крајот, Турција постигна она што сакаше, кога во тешкиот момент успеа да го извади “Хамас” од сојузот со оската на отпорот, да се оддалечи од Иран, а потоа да почне битка во Сирија. Ердоган јасно ги изрази задачите на Турција во Сирија, велејќи им на слушачите: “Кога влеговме во Сирија, нашата цел беше соборување на претседателот на Сирија Башар Асад”. Дури и кога битката за Алепо заврши со победа над терористите и нивните поддржувачи, Анкара им фрли спасувачки појас на вооружени групи од опозицијата. Потоа таа се сврте кон Русија, па тврдеше дека сака да ја реши сириската криза и да ја прекине војната во регионот, благодарение на тоа што се претворила од спонзор на тероризмот во држава, сега во држава која се бори со него. Само што овој чекор не го натера сирискиот Лав и неговите сојузници да и верувате на Турција (игра на зборови, бидејќи името на Асад од арапски се преведува како лав – бел. Ред.).
Тие продолжија да се вознемируваат од неа, а во некои случаи и да се сомневаат во неа. Зошто?
Турската лисица е искусно животно и размислува за секое свое движење, бидејќи внимателно ја прочитала политичката историја на модерна Турција и историјата на движењето “Муслимански браќа”: твојот противник може да те уништи, а ти дури нема да го забележиш тоа.
Во политичките игри секој треба да биде внимателен.
Руската мечка излезе од сон и почна да се движи кон исток, за да го оствари својот сон да навлезат во железната завеса, која постоеше од децении токму со цел да не се дозволи навлегување на Русите во овие територии.
Дури кога Русија отиде во толку тесна соработка со Турција, предизвикувајќи немири во своите стратешки сојузници, турската лисица сепак се фрли врз мечката. Тоа очигледно се појави на самитот “Астана-2”, за која се претпоставуваше дека треба да стане база за Женевската конференција. Тогаш лисица повторно ја манифестира предавничката природа. Турција го покажа своето вистинско лице со својата позиција по војната во Сирија. На турската лисица и успеа да ја направи руската мечка глупава, но со сирискиот лав нема да оди лесно. Сите махинациите на Турција и донесоа победа во тактички игра, но во стратешки план таа загуби. Алепо стана пораз за Турција и таа повторно се врати на старата песна – желбата Асад да биде соборен. Руската мечка и остави на Турција поле за акција, претпоставувајќи дека тоа ќе и помогне на Москва за остварување на нејзините цели и бидете сигурни во однесувањето на лисицата … анализирајќи ја ситуацијата руската мечка дозна дека Турција може да го надомести она што е можно таа да го загуби во Сирија и да му вдахне живот на остварувањето на својата сон. Но по успешниот маневар во кој Русија претрпе пораз, а Асад стана будното око , Турција повторно се врати на својата стратешка игра. На руската мечка ќе и се наложи да и плати на лукавите лисица, но што ли ќе направи таа, кога турската лисица повторно ја измами?
———–
Абд ал-Манама ал Хајдари, “Middle East panorama”, Либан.