“Ние денес јадевме пире за прв пат!”
“Ние веќе спиеме по 8 часа!”
“Имаме нова количка!”
“Ни никнуваат заби!”
“Бевме на вакцина!”
Ако сте збунети додека слушате млада мајка која зборува во множина за активностите на своето дете, значи сеуште не сте станале родители. Зборувањето во множина кај повеќето мајки започнува веднаш по раѓањето и за повеќето луѓе кои се уште немаат деца, тоа е сосема неразбирливо, пишува noviteroditeli.bg. Зошто зборуваме во множина за себе и вашето бебе? Причините за овој феномен во јазикот на младите мајки најчесто се должи на средината во која тие живеат и го одгледуваат детето. Дел од причините на честата употреба на множина “ние” кое го заменува “Јас – мама” и “Ти- бебето” можат да бидат:
– Мајката мисли дека ова е слатко;
– Зборувањето во множина станува навика која со времето тешко се совладува;
– подржување на другите мајки, кои се доживуваат како емоционално блиски или како родители достојни за имитација;
– Недостатокот на чувство дека бебето е посебна личност.
Детските психолози го објаснуваат присуството на овој “паразит” во говорот на младите мајки со недостатокот на јасно чувство за физичка и психичка одделеност меѓу бебе и мајка. Пресекол на папочната врвца за време на породувањето води до прекин на физичката врска мајка-бебе. Иако оваа ненадејна промена сепак емотивната приврзаност меѓу нив останува така силна. Метафорично мајката продолжува да “сече” и бројни други “врски”, додека детето расте – тоа се ритуали на афирмација на детската самостојност и увереност.
Причината мајката да зборува за себе и за своето дете како за една целина можеме да побараме во деветмесечна бременост. Таа сеуште не е сфатила и прифатила дека бебето е веќе личност, иако тоа не може да се грижи само за себе, па дури и е целосно беспомошно. Родетелите како да не можат да прифатат дека породувањето е раѓање на личност која се збогатува и развива со секој изминат ден! Во првите месеци мајката се идентификува со новороденчето, а потоа зборувањето во множина станува навика која тешко се совладува. Мајките почнуваат да зборуваат, користат заменка “ние” несвесно или ги имитираат други мајки. Зборувањето во множина продолжува во различен временски период, во кое и детето, и мајката треба да прифатат и сфатат дека тие се различни биолошки суштества и имаат различни чувства, мисли и сфаќања за светот. Често овој период продолжува додека детето биде “одделено” од мајката за подолг временски период – на пример спиње во креветчето, градинка или поминува подолга пауза при блиски и роднини. Тоа е “сечење” на папочната врвца, повторно, но метафорично кажано! Физичкото одвојување меѓу мајката и бебето често води до прекин и на зборувањето за активностите извршени од детето, како заеднички со мајката. Најдоцен момент во кој тоа е потребно да се случи е 2,5-3-годишна возраст.
Зошто татковците не зборуваат во множина?
Мајчиното чувство и интуиција се појавуваат уште за време на бременоста. Татковците доста подоцна прифаќаат дека нешто во животот им се менува, а често тоа се случува дури и неколку месеци по појавата на нивниот наследник. За разлика од својот партнер, тие стануваат родители одеднаш. Тие го прифаќаат детето како посебна личност уште од неговото раѓање и тоа е причината да не употребуваат оваа специфична особеност на јазикот. Тие не живеат физички поврзани со бебето 9 последователни месеци! А физичката близина и поврзување раѓа и емоционални чувства.
Јас сум си јас, Ти си си ти! Формирањето на човечката психа е долг период и почнува уште од зачнувањето.
Научниците тврдат дека детето има спомени уште од утробата. Тоа слуша, чувствува, гледа и доживува. Мајката е онаа која го претставува светот на своето дете и го прави уште во деветте месеци од бременоста. По раѓањето врската помеѓу нив останува така силна. И мајката и бебето имаат потреба од време, за да сфатат дека се посебни личности, одделни и независни едни од други чувства и мисли. Спротивно на мислењето на повеќето родители дека зборувањето во множина “ние = мама + бебе” може да влијае негативно на формирањето на детската индивидуалност нема научни податоци за такво влијание. Гледано реално, сепак голем дел од активностите кои ги врши бебето се заеднички активности со мајката – облекување, јадење, шетање и т.н . Но треба да се има во предвид дека детето има потреба да биде пофалено за она што само направило! И вербалниот израз треба да одговара на објективната вистина – т.е. ако детето се исправило само во кошарката, родителот треба да користи заменка “Ти” или името на детето, за да го фалат. Тоа е успех на детето, но се прифаќа и како успех и на родителот кој се грижи, така што да му обезбеди можности да го стори тоа – му покажува каде да се фати како да стапне на ногарките, става пожелна играчка – повисоко за да стимулирам детето да се соочи во кошарката, итн Токму поради оваа причина мајките често користат заменка “ние”, кога раскажуваат за тоа што се случило – ” Ние се сретнаа во кошарката!” Успехот на детето не смее да биде опседнат и претставен и како успех на возрасниот. Во гореспоменатиот случај бебето самичко е примивте и обработило информациите обезбедени од родителот, употребата е сопствените сили и можности. Убаво е навиката за зборување во множина да биде исчистена брзо да може детето да стекне доверба да почне да сфаќа дека има свои успеси и неуспеси, да сфати дека тоа е во основата на она што му се случува. Надминувањето на оваа специфика во јазикот на современите мајки е еден од првите чекори во признавањето на самостојноста на малиот човек. Постојат случаи во кои зборувањето во множина е знак за опседнатост од страна на родителот и неподготвеност да го признае отцепувањето на своето дете и неговото право на самостоен избор и контрола над животот. Така навидум безопасното на пр. ” ни никнува запче” , кажано на 6-месечна возраст, постепено преминува во “Оваа година сме апсолвенти.” Родители бидете внимателни! Малите деца го имитираат и родителскиоте говор и однесувањето дури и во малите детали. Веројатноста детето да почне да користи заменка “ние”, наместо “јас” со како прави мама е многу голема.