Ќе постои ризикот за оној кој зема еднолични решенија – тој ќе ја носи и целата вина при неуспех. Ердоган денес е најмоќниот човек во Турција.
Но, сака уште повеќе моќ. И очигледно заборава дека во таков случај самостојно ќе биде одговорен за сите неуспеси во земјата, пишува Петер Шурм во коментар за “Франкфуртер алгемајне цајтунг”, објавен од “Дојче Веле”.
Ако одлучиме да ја анализираме ситуацијата во Турција единствено на политички план, ќе наидеме на еден исклучително интересено сценарио. Една земја која се распаѓа по сите азимути, си дозволува луксуз да се преврте наопаку целиот политички систем и авантуристички да ја стави својата судбина во рацете на еден човек.
Оваа постапка благозвучно се нарекува “уставна реформа”. Дури и во нормални времиња таквите промени се мошне проблематични – и тоа не само поради принципите на демократијата.
А денес времињата не се нормални. Различни терористички групи ја напаѓаат Турција, а вклучувајќи и поради тоа економијата на земјата е во криза. Ситуацијата се влошува уште поради намерно изолиранииот дел од турскиот народ, што ја спроведува Владата во Анкара.
Претседателот Ердоган нема како да ги затвори очите пред оваа реалност. Но останува негова тајна како планира да се справи еднолично со сите овие проблеми. Бидејќи Ердоган се стреми токму кон единствена власт – упорно и во многу години. И веќе успеа да стане најмоќниот човек во земјата. Во исто време, сепак во Турција ништо не оди на подобро.
Напротив: работите се влошуваат. Дали Ердоган не признава барем пред себе дека носи дел од вината за случувањата? Или во најмала рака – дека не е во можност да го промени? Едвај. За луѓе како Ердоган возбудата на „вожд„ е токму во тоа што формално не се одговорни пред никого. Сите водачи (а денес во светот има неколку) секогаш и со задоволство ги затвораат очите за ризиците. Но кога одлуките се донесуваат единствено и само од нив, сите неуспеси се исто нивна единствена вина.
И со текот на времето постепено им ја завршуваат работатат пиони кои можат да бидат жртвувани за да го свртат вниманието од сопствениот неуспех или барем од сопственото неумешност. Тажно е што турските парламентарци се вклучија во гигантскиот експеримент наречен создавање на „вожд држава„.
Бидејќи на овој начин тие се на пат своерачно да се обезвластат. Останува една (точно премногу нејасна) надеж: дека ќе биде свикан референдум на кој народот сепак ќе го посака новиот устав. А во тоа време западните пријатели на Турција ќе продолжат да ги следат случувањата во оваа земја. Со напон и премногу беспомошно.