Московските власти ќе ги затегнат навртките на репресивниот апарат уште повеќе, предвидува Виктор Ерофеев.
Животот во Русија станува возбудлив. Дознавме на пример, дека ќе има реформа на специјалните служби – на местото на директно надлежната ФСБ (Федерална служба за безбедност) ќе се појави нова, или подобро кажано подзаборавената веќе структура од времињата на повоениот сталински период – МГБ (Министерство за државна безбедност).
А оваа аналогија би можела да значи само едно: дека властите ќе ги затегнат навртките на репресивниот апарат уште повеќе, пишува Виктор Ерофеев од Дојче Веле, цитиран од Стандард.
Во времето на Сталин МГБ се прослави со својата борба против космополитизмот кој се изроди во безмилосно и во апсурдна битка со Западот и во моќната антисемитска кампања. Оваа кампања, која се претвори во увертира кон масовно затворање на советските Евреи во Сибир, на крајот на Сталиновиот период беше доверен во рацете на лекарите – на т.н.. “Убијци во бели мантили”.
Имаше и една “ленинградска операција”. Властите едноставно објавија дека властите во градот и политичари на сите нивоа за “непријатели на народот”, по што ги убија. И тоа – по херојски однесувања на ленинградчани за време на нацистичката блокада.
Во креативните кругови на Русија МГБ беше запаметена по извршувањето на Ахматова и Зошченко. Последователно МГБ започна да ја тероризира целата советска интелигенција. Дури и за оние кои имаат само површни историски познавања за ерата на Сталин, е јасно дека кратенката МГБ е крајно несреќна – тоа има повеќе злобен звук дури од познатата на сите КГБ.
Зошто ли некој се обидува да ги плаши луѓето со слично име?
Дали тоа не е навестување за масовни репресии? Или пак е заканувачко свиткување на тупаница против надворешните непријатели? А можеби е удар по корупцијата во истите овие енергетски сектори, која заканувачки расте? Или е само израз на недостаток на јазично чувство? На сите овие прашања нема да добиете никаков одговор, бидејќи тој едноставно не постои.
Животот во Русија се повеќе почнува да личи на спецоперација со доверливи цел. Слично неверојатно развој немало во целата досегашна руска историја.
Во времето на руските цареви општеството било изградено во согласност со три основни критериуми: самодржување, православната религија и народноста. Комунистите внесоа темата за светлата иднина со формулата “од секого – според способностите, секому – според потребите”.
Дури во времето на Сталин, кога комунизмот беше мешан со силниот царски свест на шефот, стануваше јасно дека под маската на советската револуција Русија се стреми кон доминација во светот. Па, тоа не се добива сосема, но особено во Источна Европа беа постигнати големи успеси во таа насока.
При Горбачов и Јелцин се продискутира за општочовечки вредности и Русија почна да се подготвува за брак со Западот. Ова исто така не се доби целосно, но барем беше направен обид.
Со доаѓањето на Путин бракот со Западот брзо се распадна, а верувањето дека може да биде создадено удобно корисничко општество пропаднаа доста подоцна. За целта требаше да поминат неколку години, во кои се сметаше дека ќе ја стигне Португалија по животниот стандард. Дури потоа стана јасно дека нема да ја стигне.
Каде оди Русија со овие кинески дарови, со чија помош би можеле да го залееме светот со сопствена продукција? А откако пропаднаа сите илузии за корисничко општество, постепено излезе сликата на тагата по нешто загубено.
Почнавме да тажиме по за распадот на Советскиот Сојуз. Дури политичарите во врвовите почнаа да прават трагични изјави по оваа прашање. Та нели токму тогаш, во сталинските времиња, беше констатирано идеалот за државата на социјалната правда и супердржавността. Останува сега кон социјална правда да додадеме и православие и работата е испечена – ќе се вратиме назад на претходната слава!
Досега не беше прифатено да се зборува отворено за враќање кон времињата на Советскиот Сојуз. Но иако сето се маскира во пропагандна магла, движењето во оваа насока е јасно забележливо.
А православната црква е убедена дека е дојдено време да купените врски со странците и вметнати на рускиот народ западни вредности треба да и се помогне за зајакнување на државата. Самата власт, пак, е убедена дека моделот на Советскиот Сојуз е единствениот точен модел за просветленоста народ.
Тука сепак се прикрадува еден важен детал. Советскиот Сојуз беше утопија, филозофски изградена врз марксизмот и империјалистичките блокови од деветнаесеттиот век. Но самата држава се крепи најмногу на силата на оружјето и универзалниот страв. Заклучокот е јасен.
Носејќи ја оваа утопија во ХХI век, руските контролори романтичари го претвораат движењето на Русија во спецоперација, за време на која се присвои Крим, продолжуваме да сонуваме за Новорусија дека дури и по враќањето на старите граници на СССР – барање што е утврдено во политичката програма на Жириновски.
Од сето тоа на соседите им станува прилично страшно, а тој страв ги претвора во наши непријатели. А населението кое беше лишено од западните стока, започна да тестира некои сосема реални тешкотии.
Впрочем тоа и денес тоа верува на федералниот телевизор и гласа, како што се бара од него, за да може некој ден како чудо да се покаже во една цел-држава, со сето она што произлегува од тие привилегии. Но патот до оваа супердржава е трновит, а се потребни и силни помагачи.
Токму тука се вклопува фантомот МГБ. Не некаков си комитет со нејасни надлежности како КГБ, а посебно овластено министерство кое ќе се тепа со злите сили. Ќе се бори против оние кои надворешно се согласуваат со утопија, но инаку живеат според законите на капитализам.
Тоа прво. И второ: Министерството ќе биде неподносливо кон неистомислениците, туку кон средната класа, која не никннала од утопија. Трето: тешкотиите кои ги очекуваат широки маси од населението на патот назад кон светот на минатото, можат да доведат до спонтани бунтови, како што е познато од советската и руската историја.
Власта во Русија го води народот кон општество комбинирано во најубавите земји на самоодржавување и комунизмот. Не знам колку се остварливи овие планови, бидејќи не се знае до каде се протега трпението и преданоста на масите и елитата. Но, тоа зависи и од ситуацијата во светот, бидејќи ако не беа рапавоста и дупките на тој утописки кремаљски пат, ако глупавите соседи од Украина не се беа стрчаа кон Европа, сите Руси уште денес ќе беа веќе во СССР, а МГБ требаше да им е како добра мајка закрилница.