Животните биле дел од чуден проектот на со кодно име “Ангора”
Малкумина знаат дека во концентрационите логори не само што живееле луѓе, но и ангорски зајаци. Првите страдале од чуден глад, а вторите – чудно се прејадувале. Дејствието се одвивало веднаш по војната – 1945 година
Воениот репортер од популарниот американски весник “Чикаго трибјун” Сигрид Шулц иззлегува од вилата на Хајнрих Химлер во Тегернзее, со чудни дикументи. Шулц не може да ја пропушти можноста и решава да погледне што нашол. но тоа го направил дома. Таму бара автобиографијата на Хитлер, но сведочии за активностите на нацистите против човештвото. Наоѓа мек албум, рачно изработен, направен одзајачко крзно. Означен е со признанија на SS и натпис “Ангора”.
Во албумот имало фотографииа на зајаци. Точно 150 парчиња. Ѕверчињата биле ласкаво држени во рацете на весели ариевски жени, гестаповци и страшно слаби луѓе- робови. На фотографиите се гледа како зајаците јадат слатко моркови и со задоволство се фотографираат, исправени на задните нозе. На едната страна над сликата стои натпис: Бухевалд, Заксенхаузен, Дахау, Аушвиц и уште десетици имиња на кампови на смртта. И тоа не е сè. Во албумот има пописи. Мал зајак, поголем, најголем. За секој чуден стојат бројки: 6.500, 13.000, 25.000.
Тоа значи дека воо 1941 година зајаците, живееле во концентрационите логори и биле 6.500, а во 1942 – нивниот број расте до 13.000. Во 1943 година зајаците биле околу 25.000 на број. На друга страница се гледаат планови за воспоставување на германската армија на CO облечени ангорска кожа.
Џемпери – 12.100 парчиња, гаќи – 13.100 парчиња, чорапи – 52.500 парчиња. Ова е тајниот проект на Химлер под назив “Ангора”. Хајнрих Химлер, поранешен агроном, ги сакал животните. Слично на другите раководители на Третиот Рајх, тој обожавал својот мал љубимец. Кога доаѓа на власт во 1933 година, веднаш пишува закон за Заштита на малите браќа.
Забрането е сецирање животни. Тоа било потребно за да се намали болката која животните ја доживуваа. Во 1942 година во логорите на Исток доаѓаат бројни вагони наменети за превоз на животни. Во нив сепак се наоѓаат луѓе. Крај Сталинград се убиваат обични германски војници. Над градовите во Германија светкаат бомби.
Но, министерот за наука, воспитувањето и народното образование Бернхард Рустам се возбудува од нешто друго. Воо пресрет на доаѓањето на зимските мразови Рустам се возбудува од судбината на морските прасиња, наменети за медицински испитувања. Пишува експлицитно да се избегнуваат долгите патувања на животните, во случај дека треба да се транспортираат. Но да се вратат зајаците.
“Кралот Хајнрих”, Како бил нарекуван Химлер, бил запознаен со врвниот квалитет на ангорската кожа.
Уште во 17 век одгледувањето на ангорски зајаци бил вообичаена германска индустрија. Според извештаите во Германија во 30-те години имало над 20 фарми. Официјално се регистрирани 65 до 100 одгледувачници за зајаци.
Со чиста германска педантичност Химлер решава да ја искористи можноста и да припреми изобилство нан зајаци. Така одлучил да се насочи кон логорите, бидејќи таму работна рака била ефтина. Формирана е посебна организација на одгледувалишта под назив Reich Specialized Group.
Предвидено е во меки алиша да биде облечена елитата на германската армија и свештеничката врхушка. За зајаците биле одгледувани секаков зеленчук.
Грижата за милениците се спроведуваат вото целосна согласност на со науката – чисти простори, загрени клетки, храна, приготвена по специјален рецепт најдобра ветеринарна грижа. Во 2007 година во едно интервју за јавното радио истражувачот на холокаустот Харолд Маркузе раскажува како неколку гладни затвореници си зволиле да изедат еден зајак. Тие биле застрелани за својата постапка. Секој кој се однесувал со непочитување кон зајаците бил казнуван.
И сето тоа при сознанието дека еден ден зајаците и онака ќе бидат убиени за да бидат одрани. До денес се уште се знае малку за проектот “Ангора”, но чудно е она што се знае и може да се заклучим дека бил неуспешен. Кога вагата се навалувала конпобеда на другата страна, сонот за ангорските зајаци пропаѓа.