Пред 20 години, исто така, се водеа слични дебати, делумно Исти како сегашните. Односно за миграциската политика на германската влада тоа е еден вид дежаву. Откако излезе   озлогласената реченица “Ќе се справиме”, а медиумите го поттикна, Ангела Меркел отитде во  рикверц и пред неколку дена изјави дека Германија обезбедува само привремено засолниште на повеќето бегалци и очекува дека така и бегалците од Сирија и Ирак да се вратат во своите родни места, кога борбите таму ќе завршат.

Водиме многу проблематичен дебата во едно крајно несоодветно време, смета заменик-претседателот на организацијата “Pro Asyl” Бернд Мезович. Сето тоа многу го потсетува на деведесеттите години на минатиот век – за време и по војната во Босна и Херцеговина. Според него, сегашниот дебата за деградирачко право на бегалците да бидат признати како такви, до еден вид “привремени гости”. Исто како своевремено се случило и со бегалците од поранешна Југославија. А тоа воопшто не придонесува за интеграцијата на овие луѓе, додава тој. “За разлика од другите европски земји, своевремено Германијаим  даде на повеќето босански бегалци само привремен , а не постојан азил. И веднаш по потпишувањето на Дејтонскиот договор во 1995 година им беше речено дека треба да се вратат што е можно побрзо во татковината “, потсетува Мезович.

До есента 1998 година 250 илјади од вкупно 350 илјади босански бегалци ја напуштиле Германија – врз основа на потпишаниот во 1996 година договор за реадмисија со Босна и Херцеговина. “Германската влада сепак допушти и некои грешки во овој процес, кои не треба да се повторуваат сега”, вели заштитник на човековите права. Една од овие грешки е дека тогаш никој не водел сметка за тоа дали овие луѓе биле прогонувани, измачувани или силувани во татковината .”Врз нив едноставно беше извршен  толку силен притисок дека многумина од нив немаа друг избор освен да се преселат во други земји”, вели тој. Според него е срамно дека токму САД, а не Германија или некоја друга европска земја, им дале на босанските бегалци шанса за нов живот. Во оваа врска Мезович  се сеќава на коментарите на некои од бегалците дека за нив тоа било еден вид на “второ раѓање” – овој пат од Германија. Притоа повеќето босански бегалци тогаш биле добро интегрирани во германското општество, а многу од нив имале роднини и познаници гастарбајтери кои гарантирале за нив и им помагале да се најде сместување и работа. Децата на босанските бегалци оделе на училиште и брзо научиле германски. “Интеграцијата на овие луѓе ќе биде поуспешна ако им беа поштедени оние маки на крајот од нивниот престој”, вели Мезович, кој  ги смета  бегалците за жртва на оваа политика.

Овие грешки од минатото не смеат да се повторуваат сега и со бегалците од Сирија и Ирак, додава тој. Ако во овие кризни региони настапи мирот, многу од бегалците ќе сакаат да се вратат во своите родни места. Така постапија и многу од бегалците од поранешна Југославија. Но иднината е нејасна и не знаеме дали и кога ќе настане мир. “Покрај тоа, некои од нив, кои се загрозени од прогон и тортура, најверојатно ќе се замислат дали да се враќаат. Затоа е многу важно навреме да се разгледа нивната интеграција тука”, вели Мезович. Звучи како мала утеха за германската политика: една дел од некогашните деца-бегалци од поранешна Југославија, израснале во Германија и го совлада добро јазикот, сега се враќаат повторно во земјата како студентите инженери или квалификувани медицински кадри. Извор: “Дојче веле”