Шенгенскиот договор, Даблинскиот договор, Лисабонскиот договор, Европската централна банка, која управува со еврото и е присутна во секоја точка на светот. Со еден збор огромен континент, најбогатиот, најразвиен на граѓанско-правен и социјален план.
Сепак тоа воопшто не е така: овој континент се распаѓа на делови меѓу земјите царуваат несогласувања и сите 28 влади се согласуваат само во едно – никој не сака целосно да се откаже од својата национална независност. Во сè друго тие се расправаат со полна сила и планираат да продолжат во истиот дух. Еве така отстапи од своите позиции несреќната Европа, преплавен со миграциски текови од Африка и Блискиот Исток, кои од очај се решаваат на смртоносно патување, а ако дојдат живи, се соочуваат со ѕидови и бодликава жица.
Оваа миграција ќе трае со години, според едни таа ќе се одолговлечи половина век, други пак сметаат дека ќе трае цел век.
Зошто се потребни антивладини медиуми!
Постои ли начин да се надминат овие народни страдања, продлабочување од страшниот тероризам на “Исламска држава”, која дивеење низ целиот свет, особено на исток и во земјите од Европа? Решението се состои од три дела: да се решат конфликтите во земјите од каде доаѓаат миграциските текови, да се помогне за нивниот економски развој, а што е најважно – да биде укината ИД и Европа да биде прилагодена кон заедничка култура, која ќе помогне да се надминат внатрешните несогласувања и ќе поврати напредокот на единствената европска нација, каква што во моментов не постои, со исклучок на ставовите на ретките идеалисти.
Евроскептиците се прашуваат дали има единствена култура и според нив одговорот на ова прашање е повеќе негативен: поинаква приказна, различни јазици, различно јавно мислење. Нациите стануваат така затскриени и ранливи, бидејќи господарува поединецот и неговите интерес. Се друго не е важно. Затоа развојот на една заедничка култура е може да биде основен фактор, што е предуслов за формирање на единствена европска нација. Но постои ли европска култура, на која може да се потпреме – вкупна уметност или заеднички традиции? се учат ли овие прашања во училиште? Дали во културниот туризам, во ширењето на идеите, воопшто насекаде нешто ќе одредува европско граѓанство и припадноста кон него?
Еве на овие аспекти треба да се обрнува внимание, инаку сите ќе потсетува градина полна со цвеќиња, кои сепак не цветаат. Такво е ситуацијата во која завршивме: или цвеќињата даваат живот, или гаснат и тогаш сè ќе биде изгубено. Ако сакаме да ги разгледаме овие цвеќиња одблизу, најнапред треба да се запреме на уметноста: на римската архитектура, исто на византиската и готска, на архитектурата на ренесансата и барок, на романтичната и современата архитектура. Музиката и сликарството исто така ја збогатија цела Европа и во нив е претставена нејзината заедничка историја. Истото се случи и со науката, која полека се шири низ цела Европа, а потоа и во целиот свет. Многу побавно се одвива процесот со поезијата, литературата и филозофијата, но и овие форми за изразување на мисли и чувства станаа вонредно важни за формирање на единство. И конечно е религијата – христијанството – особено во првиот милениум по падот на Римската империја. Потребно е длабоко да се изучуваат овие сегменти, бидејќи токму тие ќе послужат како основа за развојот на една политичка Европа. Културата во секоја своја манифестација е доминантна тема за сегашноста и за блиска иднина. Таа е претставена со луѓе кои благодарение на своите дела и креативни способности станаа главните ликови на минатите и на заминување епохи.
Овие луѓе, како и културата како целина претставуваат инструмент за будење на европските народи од наркозата на рамнодушност и егоизмот, во кои се паднати. Целта е да се роди европско јавно мислење, достојна владејачка класа, соодветни институции и заеднички вредности – слобода, социјална правда и чувство за припадност кон европската држава, чиј граѓани се јавува.
—————————–
Еуџенио Скалфари, познат италијански новинар и интелектуалец. Анализата е објавена во италијанското издание “Л’Еспресо”.