Со наслов „Креативна деструкција во Македонија“, „Huffingtonpost“ пишува за кризата во земјава Концептот на „креативна деструкција“, кој беше создаден од економистот Џозеф Шумпетер во 1942 година, се чини дека во голема мера е применлив за политичката ситуација која се развива во Македонија во текот на изминатата година или две.
Креативна деструкција се однесува на постојаниот производствен процес со иновации кој се појавува во макроекономијата, односно новите производствени единици ги заменуваат застарените, или со други зборови, постојано градење на ново од распаѓање на старото.
Ни малку ненамерно, владејачките елити во Македонија се ангажирани во трајни домашни политизирања кои до сега резултираа во ситуација на социјална и политичка деструкција која доаѓа со потенцијал за креативен социјален и политички инженеринг и најверојатно, појавата на некои свежина.
Македонија се наоѓа во политички флукс, комплексност и несигурност во големина досега невидена во модерната историја. Се разбира, таквата политичка и социјална средина создаде длабоко чувство на вознемиреност меѓу обичните луѓе во Македонија. Се чини дека никој не знае што следува потоа и како ќе се реши политичкиот ќор-сокак и комплексноста.
Следејќи го големиот успех на опозициската СДСМ, под раководство на Зоран Заев, сериозно да го исфрли надвор од рамнотежа владеењето на ВМРО-ДПМНЕ, која беше изградена во текот на годините за да биде на власт, главно, себично асиметрични социо-политички „униполарни политики“, општата јавност во Македонија одеднаш се соочува не само со голема неизвесност, но, исто така, уште поголема дилема.
Ретроспективно, за многумина оваа дилема е по теркот на „Можно е да биде дека нашите владејачките елити навистина се ангажирани со цел да направат коруптивни и нелегитимни работи?“ Перспективно, дилемата на луѓето е од принципот „Можна ли е промената и може ли биде добро за нас и Македонија?“
Што се однесува на првиот дел од дилемата, во повеќето основни нивоа, тоа е прашање на едноставна веројатност. Како што Лорд Актон наведува уште во 19 век, моќта корумпира. Непобитен е фактот дека кога и да се креираат политичките средини кога владејачката партија (или партии) има речиси универзална и апсолутна моќ во рамките на повеќето ако не и сите домени на општеството (политиката, економијата, медиумите, академските институции, социјалните прашања, итн), искушението на злоупотреба, или дури злоупотреби, таквата моќ е огромна.
Во светлината на човечката несовршеност и во својство на нашата фасцинација со сила и суета, многу малку се оние кои ќе издржат толку длабоко искушение. Во ситуација на одржување на речиси апсолутна моќ (формална и неформална) во Македонија, за речиси една деценија, владејачките партии биле предмет на искушението на злоупотреба или злоупотреба на моќ. И „бомбите“ посочија за многу такви случаеви, за сите да можат да видат и слушнат.
Во врска со потенцијалниот втор дел од дилемата, тоа е покомплицирана и суптилна материја, но еднакво јасна кога ќе дојде време за граѓаните на Република Македонија да се изјаснат во врска со пожелниот „кастинг“ за своите гласови на избори.
Пред да потенцираме голем број на фактори во однос на овој дел од дилемата на луѓето, за појдовна точка мора да биде да се нагласи фактот дека она што следи во никој случај не укажува на тоа дека треба да го негираат што добро е направено под раководство на сегашната владејачките партии.
Веродостоен аргумент може да се направи дека постојат доволно големи причини и последици кои гарантираат, па дури и диктираат промена на политичкото раководство која треба да се случи во следните избори. Иако овие причини се побројни, јас би сакал да се осврнам на само четири, зарадио кои оние кои владеат во текот на изминатата деценија треба да бидат целосно одговорни:
– Поларизација на општеството;
– Исселување на младите и уништување на човековиот капитал во Македонија;
– Најниската благосостојба во цела Европа;
– Лошите надовершни политики и дипломатија, пишува „Huffingtonpost“./а1он