Најмногу титулуваниот и без сомнение неодамна најмногу презираниот европски политичар на ХХІ век “полтрон на големите” Жозе Баросо беше прогласен пред неколку дена за нов член на Управниот одбор на американската банка “Голдман Сакс”.
Еврокомисијата веднаш повика поранешниот началник да не открива никакви тајни за процедурите и политиките со кои раковоси ЕУ. Малку подоцна, можеби се истакнува во уредничкиот коментар во. “Монд”
Францускиот проевропски медиумски столб “Ле Монд” го нарече “антиевропеец”, за “Либерасион” “Баросо покажа среден прст на Европа”;страницата ЕурАктив го опиша како “најсилниот адут во рацете на еврофобите”. Негативните реакции за новата работа на поранешниот шеф на Еврокомисијата светкаат со денови. И никој веќе не верува во независноста на демократијата во Европа од приватните банкарски гиганти.
Кој уште ја запамети финансиската криза од септември 2008 година, инстинктивно поврзување на името на “Голдман Сакс” како еден од трите американски банкарски “гиганти” нерешено со “Леман брадерс” и “Мерил Линч”, чија бесрамност и алчност го полекува светот кон пропаста. Кога Жозе Баросо уште беше претседател на ЕК. Директорите на американската банка, Мајкл Шрууд и Ричард Гноди изјавија дека Баросо е вработен поради неговата способност да ја “разбира Европа”. Егати!
Но на крајот quis es, господин Баросо?
Вториот кој најдолго владееше како претседател на Европската комисија – од 2004 до 2014 година, (два мандати, нерешено со Жак Делор) е роден на 23 март 1956 година во Порто, Португалија. Завршува право на Универзитетот во Лисабон. Во студентските години е еден од раководителите на нелегално маоистички движење, дел од вкупната субверзивни кампања за соборување на “Ештадо Ново”, утврдената во 1933 година од Антонио Салазар десничарска диктатура, која паѓа со “Револуцијата на каранфилите” – лeвоцентристкиот воен удар од 1975, Во првите години по бунтот Жозе Баросо ги напушта редовите на Португалската работничка комунистичка партија, за да влезе во десноориентираната Демократска народна партија, преименувана подоцна на Социјалдемократска партија. И не се изненадувајте зошто во Португалија опозицијата на “социјалистите” отсекогаш биле “социјалдемократите”.Луѓето се буквалисти и имаат принципи! На крајот тие го открија светот за сите останати.
Во големата политика Дурао Баросо, како што е познат во Португалија, влегува во 1985 година, кога неговата партија, предводена од Анибал Чавако Силва, ја зема власта и младиот Жозе е назначен за државен серкретар за меѓународни прашања и соработката. Во тоа својство тој е главната движечка сила, која довела до потпишување на Бисеските договори од 1990 година, кои воспоставуваат примирје во граѓанската војна во Ангола, поранешната португалска колонија. За постигнувањата, Жозе Баросо е зголемен како министер за надворешни работи во 1992 година, каде што останува до 1995 година Истата година тој е избран за пратеник од Лисабон.
Подемот на Баросо започнува вистински во 2002 година, кога веќе е лидер на Социјалдемократската партија на Португалија и станува премиер на чело на коалициска влада. Мандатот нема да биде довршувам. Во 2004 година, премиерот ќе биде номиниран и избран од своите колеги од Европскиот совет за претседател на Европската комисија. Нема да бидеме искрени, ако не се обрне внимание на историјата за “четвртиот потпис”.Во март 2003 година Баросо (Португалија) е домаќин на Џорџ Буш помладиот (САД), Тони Блер (Велика Британија) и Хозе Мариа Азнар (Шпанија) на Азорските острови. Инспекторите од овој непослушен задушаван разговор за инвазија во Ирак и “коалицијата на оние кои сакаат”. Последиците уште ги живееме.
Како главен администратор на Европската унија, Жозе Баросо ќе остане во историјата со фундаментални достигнувања за обединета Европа – усвојувањето на кандидатурата за членство на Турција; неуспешен устав, претворен во Лисабонски договор и реформира на институциите на ЕУ;директивата “Болкенштајн”, формулирано односите во екстензии единствен европски пазар, и уште, и уште. Успеа да си легне два пати со сите големи европски лидери, за да си обезбеди втор мандат на чело на ЕК.
Златните години на ЕУ. За жал веќе ништо од постигнатото во периодот “Баросо” не изгледа одржливо по Брекзита. Најмалку Баросо.
Тоа е Европскиот, не Советскиот Сојуз
Наближува 1 јануари 2007 година Бугарија и Романија ќе станат членови на Европската унија. На иницијативен комитет од двете страни на Дунав му паѓа на памет генијална идеја да бара поддршка од земјите, за поставувањето на огромни портрети на претседателот на Европската комисија Жозе Баросо од двете страни на мосстот на Дунав . Коиќе светнат на полноќ на Нова година. Не сте слушнале оваа приказна, бидејќи разумот надвладеа.
За него или како го здроби угледот на ЕК
Оваа срамна топла врска меѓу политиката и бизнисот создава сомнеж за интегритетот на демократските политички процеси. Изненадувачки е но предавството на Баросо го уништува угледот на Европската комисија
Пензијата која Жозе Баросо ја добива како поранешен претседател на Европската комисија, треба да биде запрена, кога ќе наполни 65 години, а не да продолжува доживотна. Согласно член 245 од ДЕУ (Договор за функционирањето на ЕУ) европските вработени на високи позиции треба да “ги почитуваат своите обврски” и произлегуваат од нив одговорности како и да се покажат дискреција кога заземаат други службени позиции.
Треба да се почитуваат договорите или во папучите кај “Голдман Сакс”
Претседателот Јункер беше известен по објавувањето на одлуката (бел. Ред. – За назначувањето на Жозе Баросо во “Голдман Сакс”). Но, кога се врши транзиција од јавниот кон приватниот сектор, има многу конкретни одредби во договорите кои треба да се исполнат. Ние имаме обврска како Европска комисија да гарантираме дека овие обврски се почитуваат.
Неговиот престој (на Жозе Баросо) “по папучи” при “Голдман Сакс” е “легитимен”. Но, дури и да не зборуваме за конфликт на интереси, тој создава најмногу грда слика на Европа – онаа на инцестната врска помеѓу политичките сили и приватните финансии … Постапката му е антиевропски, со можност за ужасни последици, анализра „ Ле Монд“