Mагарета, крстени по имињата на градоначалниците на општините, од кои потекнуваат, се тркаа 13-та година по ред во Аматриче, близу Рим. Во Пали ди Сиена, се собра илјадници гледачи на стотина километри северно од Вечниот град на 29 март.
Нетрадиционалните трки, кои од година во година добиваат се повеќе на брзина и на обожаватели се вистинска атракција за локалните жители и за туристите.
Чуда се прават во Пали, но се сепак не само учесниците, а и правилата за конкуренција меѓу нив се менуваат. Секое магаре го отсликува градоначалникот на родната општина. Затоа и на вратот му виси вратоврска со испишано негово име.
Секое магаре го носи името на градоначалникот на општината од каде доаѓа.
Покрај тоа што е главен јунак и ѕвезда за еден ден, магарето командува целосно во трката. Никој џокеј нема право да го удира ниту со камшик, ниту со клоци, а може единствено да gо моли со благи зборови да трача побрзо.
За таа цел во Пали специјално се гради “магаредрум”, зад чии кулиси се собира публиката.
Пред стартот магарињата се благословуваат, по што џокеј дава заклетва. На овогодинешниот турнир дојдоа учесници од сите 14 општини. На крајот Палија, или знамето на турнирот беше освоено од магарето на Монтеротондо, град на 20-ина километри од Рим.
Локални жители со историски костуми парадираа секогаш пред трката.
Во магарешка Пали сепак е важно не толку да победиш, а да не останеш на последно место, бидејќи во случајов е поставена картичка на угледот на соодветниот градоначалник. Магарето, рангирајќи се последно, автоматски го носи градоначалникот, за кого претставува “срам” за 12 месеци, или до следната трка. Дури тогаш тој може да ја врати загубената чест.
Атракција за туристите секоја година се обезбедуваат часови пред стартот.
Тогаш 500 жители на соодветните општини учеснички парадираа низ Аматриче облечени во историски костими.
Поглед од градот Аматриче, област Лацио, во кој живеат 2600 жители.
Следува ги парадата, која то така минува со аплауз од публиката.
Љубителите на добрата кујна исто така има од што да се облажат. По Пали и оваа година можеше да се обиде од озлогласената аматричанска шунка, како и од познатата во целиот свет паста ал’аматричана.
Токму распоредена на границата помеѓу областите Лацио, Марке, Абруцо и умбра општина Аматриче дала почетокот на рецепт за сос со домати, свински шунка “гуанчале” (во превод – перница) и овчо сирење “пекорино”.
Букатини ал’аматричана е типична за област Лацио рецепт – тоа е паста, слична со долги цевки, со сос од домати, свинска сланина гуанчале и овчо сирење пекорино.
Аматриче е вистински скапоцен камен сепак не само поради кујната, а и заради преубавите планински предели, историски споменици и култура, кои вреди се да се видат одблизу. Прекрасно е кулата од XIII век во историскиот центар, како и црквата “Сант Агостино” со прекрасни фрески и камбанарија.