Говорот на г-дин Плевнелиев во Народното собрание е уште еден медиокритет на претседателска фантазија од политичко лицемерие, голи клишеа и шуплива фразеологија. Да не зборуваме дека повеќето од темите кои тој ги искажа како во школски концепт немаат ништо заедничко со уставните функции и општествено-политичката улога на шефот на државата. Удар во воздухот.
Што значи еден претседател да каже од парламентарната говорница за санација на префарбарните блокови и да не каже ниту збор по клучен аспект од неговите овластувања – националната безбедност и одбрана. Оставам настрана тоа што гласно објавено од Владата програма за санација е корупциски инструмент од кој нема да има реален социјален ефект, туку само ќе се збогатат блиските до владејачките фирми, додека уште еден заем од 1 милијарда ќе се плаќа од целиот народ.
Целото прашање е дека претседателот должи голем број одговори за целокупната надворешнополитичка сервилност која ги оштетува националните интереси.
За без повод му е соучуството во делото на Бугарија на статусот на “фронт држава” и системските обиди да се демонстрира непријателство спрема Русија. За тоа дека папагалството на точките на јастреб во НАТО и на “партијата на војната”, наместо на “партијата на мирот” во САД. Тој должи и не го раздели одговорот за новите сериозни загуби за нашата економија и за туристичката индустрија, предизвикани од санкциите против Русија. Треба да објасни на јавноста зошто не зазема сообразена со националните интереси позиција по ова прашање, како што го прават Шпанија, Италија, Грција, Унгарија, Австрија, Кипар, Словачка.
Особено уништувачко звучат приказните за согласност кога поаѓа од Плевнелиев и денешните владетели. Со целокупната досегашна политика во последните години тие се негација на самата идеја за согласност за главните приоритети на Бугарија. Токму тие воведоа ароганцијата и профанизаацијаата како водечко начело во бугарската политичка реалност. Факт!
На она што да се согласуваш – тие да крадат под звуците на “Одата на радоста”, а ние да им аплаудираме? Да наметнуваат поробување од 16 милијарди долг, кој ќе го плаќаат генерации напред – без тоа дали се согласуваш? Или неразумна политика на обземена од демоните на пазарниот фундаментализам – немаш пари, нема да се лекуваш; сиромашен си, значи детето ќе учи во лошо училиште, а со парите на даночните обврзници ќе финансираме приватните училишта каде учат децата на богатите?
За да има некаква смисла и конкретни резултати од каков и да е повик за согласноста, премисата дека е една – оставка на непринципиелната четворна коалиција. Без оставка, не може да има согласност. Бидејќи политиката на оваа влада и на претседателот е штетна за државата и ја осудувааат огромен дел од луѓето на одржлива сиромаштија и гарантира богатство на олигархијата и владејачката клептократија.
Борислав Цеков, Движење “Модерна Бугарија”