Влијанието на Берлин во Европа слабее, и покрај неговата економска моќ, пишува уредникот на Politico Флориан Едер. За тоа, според него, сведочат пред сè слабеењето на централнодесничарите  во Европската народна партија – паневропско обединување, во која влегуваат христијанндемократите, националистичките, конзервативните и други партии во Европа од централнодесничарскиотспектар. Тоа се случи како резултат на парламентарните избори во 2015 година голем број земји од Европа (особено Грција, Финска, Шпанија и Полска).“Како резултат  на тоа Ангела Меркел остана во ЕПП единствениот претседател на влада на голема европска земја. Нејзините идеолошки партнери исчезнуваат, исто како и приврзаниците на нејзината политика “, се забележува во статијата.

Второ, постои појавата на нови сојузи, пишува Едер. Миграциската криза и противречностите во Германија ги сплотија поблиските  земји од Вишеградската група – Полска, Чешка, Словачка и Унгарија. И кога активностите на овие земји, од гледна точка на ЕУ, почнуваат да се спротивни на основните европски вредности, законите не  му дозволуваат на Брисел да возвратат со правни мерки. Покрај тоа, зајакната е и независноста од Берлин и Париз на институции како ЕК и ЕП кои почнуваат да дејствуваат како самостојни политички играчи, забележува новинарот. При тоа Германците во овие организации, дејствуваат на земјата на Брисел, а не на Берлин. Такви  се , особено, позициите на генералниот секретар на ЕП Клаус Веле и заменик-претседателот на ЕК Мартин Селмајер. И, конечно, Ангела Меркел не располага со доволно силни партнери во другите земји од ЕУ, кои би помогнале со одлуката на миграциските прашање, а премиерот на Велика Британија Дејвид Камерон се придржува кон својата линија кога станува збор во ЕУ за мигрантите.

“Подемот на ДАЕШ, терористичките акти во Париз, неовластениот конфликт во Сирија, нападите во Келн во новогодишната ноќ – сè е поврзана и не е можно да се испуштаат одделни предмет за решение  на проблемите. И Меркел ризикува да ја преземе вината, бидејќи нема кој да и помогне во  океанот од кризи “, заклучува Флориан Едер.