Во љубовта секој пројавува љубомора. Во некои врски таа е испровоцирана од било какви дејствија на партнерот, додека во други се претворила во болест. Следната поучна приказна ќе ви напомне за деструктивноста на љубомората.
Во едно село живеел мудрец. Еден ден кај него дошол за совет маж кој споделил дека е несреќен и се срами од своите пороци.
„Јас сум премногу љубоморен. Знам дека ова е недостојно чувство, но не можам да се справам со него. Мојата сопруга е лојална, ме сака, но јас сè уште се кинам од љубомора. Знам дека тоа е фер со мене, но имагинарните љубовници ме тераат да полудувам при помислата дека може да се исмејуваат со мене. Исцрпен сум до крај. Дајте ми совет како да се ослободам од оваа мака.“ – рекол мажот.
Мудреци се замислил, а потоа му одговорил:
„Слушнав една приказна за човек кој наследил убава црешова градина. Секоја пролет дрвјата биле во процут, сè било покриено со снежнобели ливчиња. Од најмалиот ветрец тие се кревале во воздухот и сето било толку убаво.
Сопственикот на градината се грижел многу за наследството и секоја година дрвјата давале богата жетва. Но, еднаш кај него се упатил лош човек, клеветник и завистник.
– Каква прекрасна градина. Штета што во текот на ноќта може да дојдат крадци – рекол непоканетиот гостин.
Откако си заминал, неговите зборови силно го загрижиле сопственикот на градината. Ноќе почнал да излегува и да ја чува градината, дење спиел бидејќи бил уморен, а и би требало да има нови сили за да се задржи неговата култура.
Со текот на времето никој не се грижел за дрвјата, оградата на имотот исто се разурнала. Така мажот седел секоја ноќ во градината, несвесен за прекрасниот вкус на црешите.