Сабине Галушка ги познава сите во Бад Годесберг. 57-годишната Германка држи мала цвеќара на главната улица. Со клиенти разговараше по најразлични теми: за времето, за здравјето, за семејството и за бурките. “Дефинитивно не ми се допаѓа дека сите тука се шетаат забулени. Јас сум од луѓето кои сакаат да знаат кој се крие зад шамијата”, вели Сабине. Секако, не сите жени тука одат забулени. Но Лош Годесберг е дефинитивно кварт на контрастите. Гледаме девојки и млади жени, кои во топлиот летен ден се шетаат по кратки здолништа или шорцеви. Но сретнеме и многу забулени жени, од кои некои го покривате целото тело -им се  гледаат само очите .

“Знаете, не можам да кажам ништо лошо за арапските жени . Повеќето од нив се многу љубезни и секогаш ме поздравуваат учтиво. Но е жално што ги  кријат лицата “, вели една минувачка. Изразот нејзин издава дека многу внимава да не испушти некој политички некоректен збор. “Забулувањето е дел од нивната култура. Свесен сум дека не се покрила, за да нас не лути, но сепак сметам дека кога човек отиде да живее во некоја друга земја, треба да се прилагодува  кон тамошните патишта. А ако тоа не им се допаѓа, нека едноставно отиде на друго место “, додава жената. И не моли да не го спомнуваме нејзиноти име .

Многу од луѓето со  кои се соочуваме во Бад Годесберг, не сакаат да зборуваат со нас ниту за бурка, ниту за бегалци – од страв дека ќе бидат напикани во “десниот агол”, иако  ги делат сосема отворено своите погледи. Многу гласини се носат во овој кварт на Бон. Многу нешта се зборат  само под маса. Се зборува за примери за некои  лица кои купувале станови за арапски бизнисмени. Други пак велат дека “Арапите” плаќале по 20 евра за квадратен метар. Еден средовечен човек е видливо навреден: “Ова овде е двоен морал. Сите сакаат арапските пари, но не ги  сакаат Арапите.” Правиме обид да разговараме со арапски претприемачи, но без успех. Најчестиот одговор гласи: “Не сакаме расправии.” Невозможно е да разговараме и со некоја обвиткана жена или пак со нејзиниот придружник. Штом ќе го видат микрофонот, брзо го менуваат правецот.

Во цвеќара на Сабине Галушка среќаваме една клиентка, која не се плаши да зборува сосема отворено. 50-годишната Симоне Лаван ни кажува дека е против забраната за носење бурка. Според неа оваа мерка е чисто и едноставно бесмислена, вистинските проблеми се на друго место: “Секој ден станувам сведок на предрасудите на арапските мажи спрема жените. Влезете во кое и да е кафуле во соседството и ќе се убедите дека сум  во право. Секој пат кога некоја жена ќе помине покрај локалот, Арапите се  намуртени  “, вели Симоне и додава дека не чувствува страв, но дефинитивно вели дека е принудена да трпи ваквов третман во сопствената земја. Потисокот  го менува обликот на соседството. “Арапските установи никнуваат како печурки по дожд. Насекаде се шири оној сладок мирис. Тука не остана речиси ништо германско или пак италијанско. Се е веќе арапско”, вели жената. “Насекаде”, “сè” – слични генерализации се сигурно претерани но очигледно не се толку далеку од вистината: одвикнувањата   во локалниот партнер на голем германски синџир за намирници и гледаме дека сите табели се на германски, англиски и арапски.