Дванаести клас е толку бескорисен, колку и Изборниот законик
Баловите се социјална слика за бугарско општество. Но секое резиме е злосторство.
Еуфоријата околу матурските балови е еуфорија и за родителите и за детето кое одамна не е дете, но се повинува на улогата – мама и тато, кои воскреснуваат спомени, но всушност им ги хранат амбициите. Тоа е социјална желба.
Незаборавна вечер (ноќ) е незаборавенa за семејна меморија – бидејќи ништо незаборавно не може да се случи на ученичка во дванаeсти клас или како што е таму одделение. Што имало да се случи, се случило во деветти. Незаборавно е затоа што не е во суштина. Тоа е во надворешноста. Тимови, тела, колективната наметка за повеќето е визија. Повеќе забава. Се раѓа слобода. Нешто глупаво што треба да се случи. Што?
Да сретнеш голема љубов? Е, при толку алкохол не можеш да ја сретнеш, зашто се се гледа двојно. Да покажеш „цицки„? Па, половина гимназија веќе ги видела. Да вреска, да врти Чочек, да сврти копнеж за различни тоа е во хистерија? Да, претставата не е оригинална – се се повторува секоја година. Некогаш во оваа ноќ ученичките губеа невиност – еве нешто во суштина. Денес ученичките губат такт или градник – сепак таа во ниту еден пораз не носи профит. Носи тага. Зошто?
Бидејќи созревањето се случило. Многу пред таа ноќ, во која ништо не се случува. Детето пораснало доволно да го очекува најголемото изненадување. И бидејќи таа не доаѓа, поентата се претвора во досада. Шминката паѓа, дождот расипува фризури, сè тргнува по вода. Само што тоа е тргнала одамна. Кон полноќ таткото е пијан од синот, презимето – по среќно. Мајката рони повеќе солзи од ќерката – штом ќерката нема што да загуби, за што да плаче?
Паметни има насекаде, особено глупите чиновници кои воведоа дванаесето одделение. Нешто како задолжителното гласање.
Го воведоа, без да ги земат предвид реаолностите. Животот се покажа побрз од нивното размислување. Ограниченото размислување на изработени правила, кој не познава правила. За тоа што е дванаесети клас? Станува збор, децата се развиваат побрзо од мама и тато. Зборуваат англиски, уживаат на интернет, брзаат врски, кршат граници, комуницираат без епитети и без чувства, созревањето е технолошки – тие не страдаат.
Кој го продолжи созревањето со уште една година? Наместо да влезат во битката во единаесети, ученици влегоа уште во два рокот – влече во никаде, во класнитт часови, во формалното присуство, во заемното алкохолно уживање.
Зошто никој не ја коригира одлуката на овие мудри секаде законотворци, овие ефемериди – инсекти кои живеат неколку минути? Тие не гледаат дека повеќе брзо растат, не ги гледаат трендовите во модерното образование, во новите технологии. Во раното влегување во битката работи уште еден механизам – економијата во сите нејзини форми и проформа добива рана инвестиција.
Државата – побрз јавен ресурс. Дванаести класа е толку бескорисен, колку и Изборниот законик. Многу енергија поради некакви си ефемериди!
Затоа, обезсмислен е дванаесетиот предел и неговата тампон зона, оти тие веќе се подготвени за долгиот маратон, матурантите тргнуваат кон свечената вечер со повеќе тага – го одложиле своето деби за цела година. Следи резиме.
Ако ѕиркаат во мрежите, ќе треба да се вооружени со трпение – не вадете пиштолот. Иако ќе ви дојде да пукате против резимето. Матурантките несомнено се тапи, а ако не се – се проститутки. Сите се силиконски, пошли, манекенки на шега. Секој кој прави генерализации, е побаран криминалец.
Затоа да се навикнеме да гледаме поразлично од надвор од крајните дефиниции. Илјадници матуранти носат дух и знаење системи од значења кои не се вредносни на мама и тато. Тие се повеќе од родител и тело. Заработиле на конкурси, на олимпијади, почит. Повеќе вооружени се за првата победа. Повеќе амбициозни. Повеќе мотивирани.
Аплицираат во авторитетни универзитети кај нас и во светот. Животот бил покорисен од училиштето. За овие деца на транзицијата нема ништо минливо. Веруваат во вредносните и во конструкции. Сами си ги создаваат, сами си ги полнат со содржина. За оваа категорија навиваат луѓе, а матурска е досаден ритуал. Нешто како задолжително гласање. Нешто како слика за спомен.
Па, ќе се изгуби време за малку суета. Сепак – нов фустан (не ја шиев сама). Фризура. Ѓердан. И други додатоци. Детали на надворешното. Бидејќи домашното работи е позначајно.
Трката по визија има други играчи, друга публика. Веројатно ќенаречат чалгија. Затоа сите ќе си најдат една предизвикувачка кукла. Со деколте до папокот. Со камшик наместо клин. Висат меса. Да не прецизираат какви. Кој сака да ги види, да влезе во мрежите. Да влезе, да ги испита, да се возхити или да пцуе, но да не прави генерализации. Чалгијат постои, за да се препознава. Таа има карактеристични лузни – оди по ниските катови. Секоја година матурската еуфорија ја има по своите природни нивоа.
Само хејтерите сакаат сите на едно место. Разслојувањето, фала богу, работи. Колку и да не е популистичко. Кристијан тргна со метро за матурска. Исклучокот стана ѕвезда.
Мојот позната од град К. ми затруби главата: “Помогни, те молам. Фустанот на ќерка ми е розов. Сака розов Бентли. Во краен случај може и беемве. ”
Прашав – а не сака ли две шлаканици? Но некои мајки ја слушаат само сопствената манија. Замислете! Познатата ми од град К. ја обиколи државата фирмите за увоз на автомобили, пазарите за елегантни автомобили во кои се продава беемве седма серија – од онаа каде што се управува со гестови. Конечно мајката од К. најде розов Бентли.
Таа пристигна од приватна фирма од Варна во К. Направете две-три независни кругови околу гимназијата. Мајката направи три заемот од три независни банки. Забавата во К. започна масовно и обемно. Бентлито се врати кон Варна.
Таткото се напи прв. Мајката – пред него. Беа толку среќни што не успеаја да видат колку се амбициозни. Што да се прави, има розови амбиции. Нивната ќерка тргна по розовиот свет. Танчерка во градски клуб. Имаше подготовка. Уште од детска возраст. Насловна, во дневната соба, под звуците на Цеца. Подоцна и на гради ја донесеш. Па, видете ги во мрежата. Не се којзнае што, но пак сме тука плукаа датум при д-р Енчев.
Некои дипломирањето балови го имаат во продолжение. Оксфорд, на пример. Други имаат розов Бентли. Баловите се социјална слика со карактеристично бугарско учество. Клик! Ама секое резиме е злосторство.