Сегашната непријателство со Турција е само една епизода од зголеменото противење меѓу Русија и надворешниот свет. Секој може да стане следен “непријател”, тврди во својот коментар за “Дојче Веле” социологот Игор Ајдман.
Еден од последните висок профилираните настани во изминатата година беше уште затегнување на односите со Турција. Русите веќе навикнаа на бескрајната серија на казни и контрасанкции. Конфронтирачката политика на путиновото водство внесува нови земји на листата на земјите, кои се противат на Русија. При тоа секој надворешнополитички конфликт веднаш се претвора во инструмент за влијание врз руското јавно мислење. Државата дава наредба на медиумите “Чувајте!”, по што тие го полнат населението со омраза кон серискиот “суптилен противник”.
Резултатите од истражувањето на “Медиалогија” покажуваат дека на крајот на 2015 година Турција се префрли над Украина и е застаната на чело на листата на непријателите на Русија. Оваа ситуација веднаш се одрази и на резултатите од социолошките истражувања. Речиси една третина од руското население почна да се однесува лошо кон Турците во последно време. Така на пример 70 проценти од испитаниците ја одобруваат забраната за вработување на турски граѓани.
Закана од Истокот! Северна Кореја се подготвува за тест на водород бомба
До неодамна Русија ги поддржуваше целосно пријателски односи со Турција. Турскиот бизнис присуствуваше во многу клучни гранки на економијата – од градежништвото, та дури до автомобилската индустрија. Релативно евтини турски стоки се бараа од населението. Русија и Турција планираа големи заеднички проекти во гасната сфера. Турција беше преферирана дестинација за руската средна класа. И само за неколку недели, како резултат на путиновите санкции, сè стана прав и пепел.
Русија ќе загуби повеќе од Турција
При состојба кога руската економија и така страда од санкциите на западните земји, е апсурдно таа да се откажува од таков важен надворешен трговски партнер како Турција. Расколот во руско-турските односи им донесе на Русите повеќе проблеми отколку на Турците. И зошто беше потребно тоа чудно економско самоубиство?
Се разбира дека за јазот има и ирационални причини, како на пример империјалната надменост на руското раководство и путиновиот хулигански морал. Нели се сеќавате на зборовите на Путин дека “треба да удриш прв”, “да сечеш од корен, па ништо да не никне”, “да го притиснеш противникот во аголот” и др. Ова сепак не е главното. “Турскиот гамбит” на Путин е дел од свесната политика за создавање во земјата на чувство за “тврдина под опсада “. Можеме да ја дефинираме оваа политика како “самоубиствена маскарада, која ја води земјата кон катастрофа”: материјалните проблеми на населението го принудат Кремљ да се фрла во надворешнополитички авантури – за одвлекување на вниманието од внатрешните проблеми, а тие пак, од своја страна, доведуваат до влошување на економската положба и бара нови воено-патриотски маневри за заблуда. Руското раководство стана заложник на оваа секвенца. Ако тоа се откаже од оваа стратегија, ќе ја загуби поддршката на општеството и ќе се соочи со масовното незадоволство на “обезкуражените” од патриотската зараза. Затоа власта има потреба од постојано- нови авантури.
Не е задолжително Турција да остане единствен предмет на овие авантури. Можно е руското раководство да се помири со фактот дека не може да ги стави Турците на колена. А нов непријател може да стане секој. Доволно е некоја акција на меѓународната сцена да не се допаѓа на режимот на Путин и секоја земја може да биде објавена од медиумите за непријател на Русија. Судејќи според пропагандата, меѓу кандидатите за непријатели се рангираат Полска, балтичките држави и секој сојузник на САД, кои сепак остануваат главното светско зло во шизофрената идеја за светот, наметната на руските граѓани. Нели и Турците, според зборовите на Путин, пред сè “лижеле на зад..от на Американците”.
Крај на режимот или катастрофа за земјата?
Што може да ја прекине несреќата за земјата? Изборите не се во можност да променат ништо. Очигледно Кремљ ќе им дозволи на избори само на удобните спаринг-партнери. Лизгајќи по путиновата маскарада, падот на животниот стандард на населението не води до зголемување на неговиот протестен потенцијал. Затоа се малку веројатни и масовни протести. Според анкетите, речиси три четвртини од Русите не веруваат дека може да се дојде до масовни протести.
Не може да се очекуваат и вистински реформи во “врвот”, иако Кремљ ги имитира реформи со враќањето на Кудрин во владата, на пример. Но кај оваа власт реалната политика принципиелно не може да се промени. Секакви демократски реформи се манифестација на слабост за владејачката врхушка. А “патот на Горбачов” водел до колапс на државата и капитулација пред Западот. Руските управници ќе продолжат да одат по патот на растечко спротивставување со надворешниот свет, барем додека не доживее големо вено пораз или економски колапс. Само во тој случај “спиралата” може да биде прекината. Тогаш Путин ќе ја изгуби харизмата на победник, елитите ќе се поделат, а населението ќе се ослободи од зомбирачкото влијание на пропагандата.