Темплари и Богомилите стојат зад мистеријата.
Три бесценети антички писма, чија автентичност е категорично докажана од водечки експерти, се чуваат во италијанскиот фонд Malnipote. Тие се дел се од архивата на проф. Умберто Каридини, познат на Апенините како специјалист на средниот век, кој ги открива за време на студиите. Тој, сепак умира пред да успее ги објави. Но, делови од нив се поставфени на интернет од страна на неговите ученици.
Овие писма фрлат светлина врз легендата на легендите-онаа за Светиот Грал, како и врз тоа дека е сметана за сомнителна од многу историчари чија врска помеѓу витезите на Храмот -тамплиери и Богомилите во Франција, е познати денес како Катари. Како и за улогата на муслиманската секта на асасините.
Писмата се пишувани од темпларскиот мајстор за Прованс меѓу 1248 и 1250 година Ронселин де Фос.
Во почетокот беше Словото, и Словото беше во Бога, и Бог беше Словото, се зборови на свети Јован – најпочитуваниот од Богомилите и западноевропските наследници- Катарите, евангелисти. Можеби едно е клучот кон целата филозофија на христијанството.
Во пресрет на Велигден си давапме духовен мир наспроти тоталното лудило на современиот свет, од вестите за напади на исламистите, кои водејчи религиозна војна со современи оружје, како и то што се истакнува опасноста од нуклеарен судир меѓу Русија и Америка.
А тие само шират ужас. Ние им се обраќаме на духовното, ако ни остане време за тоа, дури понекогаш се запрашуваме-што од она што го знаеме од црквата, од историјата, од преданијата, е вистината.
Во денешното време кога сè се тргува, се создадоа современи митови.
Особено за една светица, прогласена за грешница и блудница која прва го видела Воскресението – Марија од Магда или Марија Магдалена
Во наше време таа е прогласена дури за сопруга на Христос, што не е исклучено, но е недоказано, за светата утроба, која го сочувала неговот „потомство„ и станала родоначалник на францускиот кралски дом на Меровингите, поради што таа самата е Светиот грал и куп други лудости. Тука се вмешани Темплари, Катарите, редот на Сион и кој ли се уште не.
Претпоставаме дека зборуваме за легендата за “Кодот на Да Винчи” на Ден Браун- најбрзо продаваниот книга во светот за сите времиња.
Дали некој не се обидува да скрие друга тајна, која се заканува да излезе на виделина со измислици од родот на бајки за Исусовата крв и Меровингите.
Или барем да се замагли вистината. Покрај легендите за Катарите, но и преку мистификација околу Орденот на Сион, кој воопшто не е антички, а се создава во минатиот век во Франција, француското гратче Рен ле Шато стана едно од најпознатите места на земјата.
Има навистина легенда дека Марија Магдалена ја напуштиле Светата земја и добила азил во Галија, во современа Јужна Франција, каде биле примена меѓу локалната еврејска заедница. Факт е дека таму и денес е сочуван култот кон неа.
Легендата за Светиот Грал е поврзана со Катарите, како што го нарекуваат следбениците на Богомил во Франција.
Таму Катарите влијаеле на провансалски трубадури, предвестниците на ренесансата. Според најавторитетните американски истражувач на преданијата и митовите Џозеф Кембел токму од Катарите тие учат да пеат за човекот, да слават неговата љубов. Од нив земаат девизата си AMOR / ЉУБОВ. Од него започнува модерната европска литература.
Не е случајно што AMOR е спротивното од ROMА – Рим.
“Оттогаш во традицијата на Западот акцентот се става врз личноста на тоа дека човек треба да верува во себе, во своите лични искуства и чувства, а не само да повторува како норми и закони”, пишува Кембел во својата книга ” моќта на митот “.
Влијателната француска истражувачка Ен Бренон е категорична Катарте се поизолирани од Црквата и анатемосани без никакви сериозни причини, жигосани се, за да се создаде вештачки непријател, чија казна служи за застрашувачки пример. Таа прави заклучок: “Катаризмот станува ерес, бидејќи е прогласен за таков.” Ен Бренон констатира дека во тоа време на Црквата само и требаат грешници кои ги казнува сурово. Неслучајно токму заради нив се создава инквизицијата.
Учењето најмногу го има во Лангедок, кој станал центар на филозофијата. Таму уметностите биле во исклучителен процут во Европа.
Во Лангедок и Тулуз не е само просветителството, туку истакнати претставници на благородничките родови кои го прегрнуваат учењето, кое го сметаат за автентичното христијанство, треперлива чистота на позадината на алчноста на Светата Столица, која бараа безбожен даноки, масовна трговија со реликвии и грабежие кои практикуваат духовни лица испратени од Рим. Тоа гризнава и самиот папа Инокентиј III, кој пишува во писмото за потчинетите до католичкиот епископ на Нарбон: “За него нема друг бог освен парите.”
Во 1209 година папата Инокентиј објавува крстоносна војна против еретиците. Тој продолжува блиску четири децении и е најкрвавиот дел во историјата.
Опсадата на Тулуз е страшна несреќа за крстоносците
Командантот на походот Симон де Монфор е убиен во јуни 1218 година кого го смачкува огромен камен. Командата е доверена на неговиот син Аморим, познат неверник. Папските војски се скршени неколку пати. Во 1229 година е потпишан мир со договорот од Мијо. По некое време војната продолжува уште пожестоко.
Монсегор е последната упориште на Богомил, неколкумина од нив успеваат да излезат од тврдината, што е документирано. Според преданието, за да го спасат Светиот Грал.
Во март 1244 година, по кратко примирје, за време на кое многумина прифатат врвното таинство утешение – Consolamentum, бранителите излегуваат од ѕидините со бели кошули, затрупани за раце, како да се фрлат во пламенот на огнот, извршувајќи ритуалот за прочистување “ендура “.
Ватикан ликува. Овој крстоносна војна против други христијани очигледно е поважен од се останато, бидејќи папството не обрнува особено внимание на фактот дека истата година засекогаш го губи Ерусалим, кој е преземен од страна на муслиманите.
Документирано е и постојано интерпретирано во филмови или книги е сведоштвото пред инквизицијата на Имбер де Сал, еден од благородниците, кои го бранеле Монсегор, командант на стрелците со алебарди кој открива дека околу Божиќ 1243 година двајца богомилски “совршени” се испратени на посебна мисија, како успеваат да ја напуштат незабележано тврдината, се спуштаатт со јажиња по непристапен западна ѕид. Тоа се Пјер Боне, ѓакон од Тулуз, и Матеј. Сведоштвото е дека изнесуваат “злато, пари и други скапоцености”, за да ги сокријат во однапред вдлабнати и камуфлирани за целта пештера. Дали било така? Надал. Богомила се одрекуваат од богатството. Се смета дека во тврдината е складирана реликвија, позната како Светиот Грал.
На 13 март 1244 година, непосредно пред падот на градот, уште тројца “совршени” и еден “верник” го искористиле примирјето со крстоносците за да излезат на сличен начин, иако според договорот со папските војски – за секој што ќе избегал ќе бидат убивани останатите заложници. Четворицата ја напуштаат тврдината со одлука на целата заедница, која е со јасна свест дека ризикуваат многу . Очигледно се испратени да сокријат нешто исклучително важно или за да помогнат на веќе избеганите да го пренесат.
Стигнавме до архивата на покојниот проф. Умберто кардио, чии забелешки за односот меѓу Катарите и темпларите не се издадени.
Само некои извадоци беа објавени постхумно од неговите ученици.
Трите писма, за кои рековме на почетокот, се пишувани во 1245 година, 1256 година и 1270 година од тамплиерскио мајстор за Прованс меѓу 1248 и 1250 година Ронселин де Фос, кој во 1253 година стана мајстор на витешкиот ред за Англија, а во 1260 година – повторно за Прованс. Седиштето му е во гратчето Пијус, каде се одржува еден од соборот на Богомил-Катар. Веројатно тогаш “добри луѓе” се зближуваат со витезите. Тој примател писма од релативно малку познатиот Темплари Ришар, чиј брат Рено де Виши подоцна станува Великиот мајстор на витешкиот ред Темплари, како го раководи од 1252 до 1273 година
Според писмото Рено де Виши ветува да го сокрие нивното богатство. Тој го мрази лидерот на крстоносна војна против нив Симон де Монфор и внук му Филип, кој е господар на тврдината Тир во Светата земја. Му помага на идниот седумнаесетти Велики мајстор на витешкиот ред на име Гијом де Сонјак. Тој е на оваа функција од 1247 до 1250 година, кога е убиен во борба со муслиманите. Уште на почетокот на писмото се појавува дека избегал од опсадата на тврдина Монсегор богомилски ѓакон на Тулуз Пјер Боне. Станува јасно како тој и неговите другари ја извршуваат мисијата, за која се испратени
Во пораката на Богомила се испишани насекаде со големи букви “добри луѓе”, “Добри Мажи”, “Добри Браќа”, а жените се наречени “Добри Дами”. Токму на жените е доверено да пренесат и скриено богатство.
Да видиме што пишува Ронселин де Фос на Ришар де Виши во 1245 година Преводот е на авторот на овие редови. Писмото започнува вака:
“Мој драги брате Христе, Овде, во Акра, можам веќе да ти пишувам за да пријавам за успехот на мисијата, која ми го довери на денот на раѓањето на нашиот Господ во 1243 година, кога ѓаконот од” добри луѓе “Пјер Боне пристигна во нашата куќа и побара помош и заштита за нивното богатство. Ти ми довери обврската да ги придружувам “Добрите Дами” и нивните мошти до нашиот Храм и да ја обезбедувам тајно на твојот брат. Истата вечер тргнав од нашата куќа во Пијус, како бев управуван од “Добриот човек” Пјер Боне до зајакнување пештера кај Niaux каде затеков седум “Добри Дами”, чувани од еден “добар човек”.
Истата вечер се разделивме: додека двајцата “Добри Браќа” продолжија својот пат, за да скријат остатокот од нивното богатство, дамите отпатуваа со запрежна кола, носејќи мошти на Јосиф, заштитени од мене. ”
Што ли е оваа реликвија? По ова прашање тешко може да има сомнеж. Под мошти на Јосиф треба да се разбира чашата, со која пиел Исус на тајната вечера и во која свети Јосиф Ариматејски ја собира неговата крв од Крстот.
Извор: “168 часа”